Τζόγος με το θάνατο σε live μετάδοση: Ηρωϊσμός ή κανιβαλισμός το Skyscraper Live του Άλεξ Χόλοντ;

Η ζωντανή μετάδοση της αναρρίχησης του Άλεξ Χόνολντ στον ουρανοξύστη Ταϊπέι 101 μέσα από την πλατφόρμα του Netflix είναι μια οριακή στιγμή για την ιστορία της ψυχαγωγίας. Είναι το ρίσκο του θανάτου το νέο μεγάλο στοίχημα στην τηλεοπτική ψυχαγωγία;

Η εμπειρία της παρακολούθησης του Skyscraper Live άφησε το παγκόσμιο κοινό του streaming κολοσσού με κομμένη την ανάσα, σε μια από τις πιο στρεσογόνες τηλεοπτικές στιγμές που έχουν καταγραφεί ποτέ.

Ο Άλεξ Χόνολντ, ο άνθρωπος που έγινε παγκοσμίως γνωστός από το βραβευμένο ντοκιμαντέρ Free Solo, κατάφερε το αδιανόητο: να σκαρφαλώσει στα 508 μέτρα του Ταϊπέι 101 χωρίς κανένα προστατευτικό σχοινί ή βοήθημα. Ωστόσο, η επιτυχία του εγχειρήματος δίχασε με πολλούς να αναρωτιούνται αν αυτό είναι το μέλλον του τηλεοπτικού θεάματος. Αλήθεια, ως θεατές, ποια όρια είμαστε διατεθειμένοι να ξεπεράσουμε;

Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε προηγούμενες καταγραφές του Χόνολντ και το πρόσφατο εγχείρημα στον ουρανοξύστη της Ταϊβάν έγκειται στην απουσία του διχτυού ασφαλείας που προσφέρει η επεξεργασία του χρόνου.

Ενώ στο Free Solo παρακολουθούσαμε μια αριστοτεχνικά δομημένη αφήγηση της ανάβασης στο Ελ Καπιτάν, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ο πρωταγωνιστής επέζησε, το Skyscraper Live δεν πρόσφερε τέτοια πολυτέλεια.

Ήταν ενενήντα λεπτά καθαρής, απροστάτευτης έκθεσης στον κίνδυνο, όπου κάθε κίνηση θα μπορούσε να είναι η τελευταία. Αυτή η έλλειψη ελέγχου ενίσχυσε τον παράγοντα του ρίσκου για τον θεατή, μετατρέποντας την οθόνη σε ένα παράθυρο προς το μοιραίο.

Η στιγμή που ο αναρριχητής στάθηκε όρθιος στην κορυφή της κεραίας προκάλεσε ένα αίσθημα παρόμοιο με τον πανικό που νιώθει ένας γονέας όταν βλέπει το παιδί του να παίζει με αιχμηρά αντικείμενα. Eίναι αυτό ψυχαγωγία;

Παρά την ένταση, η παρακολούθηση μιας τέτοιας προσπάθειας σε πραγματικό χρόνο αποκάλυψε και μια άλλη πτυχή: την κόπωση του ενδιαφέροντος.

Η αναρρίχηση ενός κτιρίου τέτοιας κλίμακας περιλαμβάνει εκατοντάδες επαναλαμβανόμενες κινήσεις, γεγονός που οδηγούσε το κοινό σε μια περίεργη διακύμανση ανάμεσα στην απόλυτη αγωνία και την παροδική αδιαφορία.

Ο ανθρώπινος νους δεν έχει τη δυνατότητα να διατηρεί μια κατάσταση πανικού για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα σχολιάζει ο Στιούαρτ Χέριτατζ στον The Guardian.

Το αποτέλεσμα θύμιζε μια πτήση μεγάλης διάρκειας με αναταράξεις, όπου οι στιγμές τρόμου διακόπτονται από περιόδους πλήρους ανίας, μέχρι η επόμενη δύσκολη γωνία του κτιρίου να επαναφέρει τους σφυγμούς στα ύψη.

Ο ίδιος ο ουρανοξύστης λειτούργησε ως ο ιδανικός ανταγωνιστής σε αυτό το δράμα. Η δομή του Ταϊπέι 101, χωρισμένη σε τρία στάδια αυξανόμενης δυσκολίας, κλιμάκωσε την ένταση με κινηματογραφικό τρόπο.

Οι προεξοχές και τα σημεία όπου ο Χόνολντ έπρεπε να σκαρφαλώσει σε γωνία 45 μοιρών, στηριζόμενος σε ελάχιστες λαβές, προκάλεσαν ίλιγγο ακόμη και σε όσους παρακολουθούσαν από την ασφάλεια του καναπέ τους.

Το θεμελιώδες ερώτημα που προκύπτει είναι αν η βιομηχανία του θεάματος πρέπει να επενδύει στην πιθανότητα ενός θανάτου

Η στιγμή που ο ορειβάτης στάθηκε όρθιος στην κορυφή της κεραίας προκάλεσε ένα αίσθημα παρόμοιο με τον πανικό που νιώθει ένας γονέας όταν βλέπει το παιδί του να παίζει με αιχμηρά αντικείμενα. Eίναι αυτό ψυχαγωγία;

Το θεμελιώδες ερώτημα που προκύπτει είναι αν η βιομηχανία του θεάματος πρέπει να επενδύει στην πιθανότητα ενός θανάτου. Αν και πολλοί θαυμάζουν την αθλητική ικανότητα και το θάρρος του Χόνολντ, η αλήθεια είναι ότι η τηλεθέαση τροφοδοτείται από την επικινδυνότητα.

Παρόμοια με τους θεατές της Φόρμουλα 1 που περιμένουν υποσυνείδητα μια σύγκρουση, ή το κοινό που παρακολούθησε το 2012 το άλμα του Φέλιξ Μπαουμγκάρτνερ από τη στρατόσφαιρα, η σύνδεση με το Skyscraper Live είχε μια δόση ηδονοβλεπτικού μακάβριου ενδιαφέροντος.

Αν το Netflix και οι υπόλοιποι κολοσσοί της ψυχαγωγίας επιλέξουν να κεφαλαιοποιήσουν αυτή την επιτυχία με σειρά ζωντανών μεταδόσεων υψηλού κινδύνου, κινδυνεύουν να μετατρέψουν την τηλεόραση σε ένα σύγχρονο «σόου τεράτων» της βικτοριανής εποχής. Να είναι το νέο Κολοσσαίο.

Η ανάγκη για ολοένα και πιο ακραίο περιεχόμενο μπορεί να οδηγήσει σε μια μόνιμη κατάσταση ψυχολογικής εξάντλησης του κοινού, υποβαθμίζοντας την αξία της ανθρώπινης ζωής σε ένα απλό στατιστικό τηλεθέασης που συμφέρει τον κολοσσό του streaming καθώς το φλερτ με τον θάνατο δεν είναι ιδιαίτερα κοστοβόρο.

Σε συνέντευξή του στους New York Times, ο 40χρονος αναρριχητής χαρακτήρισε το ποσό που έλαβε «ντροπιαστικά μικρό», ειδικά όταν τοποθετείται δίπλα στα συμβόλαια εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων που υπογράφουν αθλητές του baseball.

H αμοιβή του Xόνολντ για την κατάκτηση του Ταϊπέι 101 κινήθηκε σε μεσαία εξαψήφια επίπεδα, ένα ποσό που φαντάζει πενιχρό για έναν άνθρωπο που έθεσε τη ζωή του σε κοινή θέα χωρίς κανένα δίχτυ ασφαλείας

Σύμφωνα με πληροφορίες, η αμοιβή του για την κατάκτηση του Ταϊπέι 101 κινήθηκε σε μεσαία εξαψήφια επίπεδα, ένα ποσό που φαντάζει πενιχρό για έναν άνθρωπο που έθεσε τη ζωή του σε κοινή θέα χωρίς κανένα δίχτυ ασφαλείας.

Βέβαια τα χρήματα δεν ήταν ποτέ το μοναδικό κίνητρο. Ο Χόνολντ εξομολογήθηκε ότι θα επιχειρούσε την ανάβαση ακόμη και χωρίς αμοιβή, αρκεί να είχε τη σπάνια άδεια να αγγίξει τον εμβληματικό ουρανοξύστη.

Το συγκεκριμένο εγχείρημα ήταν στα πλάνα του από το 2013, όταν ένα προηγούμενο τηλεοπτικό πρότζεκτ είχε ακυρωθεί. Για εκείνον, το Ταϊπέι 101 είναι ένα κτίριο «μοναδικά κατάλληλο» για αναρρίχηση και η ευκαιρία να το δαμάσει ήταν μια πρόκληση που δεν μπορούσε να αρνηθεί.

Ο πατέρας δύο μικρών κοριτσιών, που το 2017 συγκλόνισε τον πλανήτη με την ανάβαση στο Ελ Καπιτάν, συνεχίζει να απαντά με αφοπλιστική απλότητα στο ερώτημα «γιατί».

Για τον Χόνολντ, η αναρρίχηση των 101 ορόφων σε μόλις μιάμιση ώρα ήταν μια πηγή διασκέδασης και μια απόδειξη των δυνατοτήτων του. Για τους θεατές; Ένα δείγμα του επόμενου προϊόντος που δυνητικά μυρίζει θάνατο.