ΕΣΥ: Στα πρόθυρα διάλυσης η νευροχειρουργική κλινική του νοσοκομείου Ρόδου – Χωρίς παιδίατρο η Ίος

Η υποστελέχωση του ΕΣΥ και οι αντιξοότητες που καλούνται να αντιμετωπίσουν γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό, κυρίως στην επαρχία, πληγώνουν το σύστημα Υγείας. Ενόψει μάλιστα καλοκαιριού που οι ανάγκες στα νησιά είναι σαφώς μεγαλύτερες το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο επιτακτικό όταν σε νευραλγικές θέσεις «μετράμε» παραιτήσεις.

Κάπως έτσι, τεράστιο είναι το αντίκτυπο για το νοσοκομείου της Ρόδου μετά την παραίτηση που υπέβαλε ο επί σειρά ετών νευροχειρουργός Δημήτρης Μακρής και η σύζυγός του Παναγιώτα Δρούζια, για λόγους που έχουν σχέση με τη στελέχωση της συγκεκριμένης κλινικής που υπηρετούν.

Αποχωρούν στις 16 Ιουνίου

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Ροδιακής», ο Δημήτρης Μακρής και η Παναγιώτα Δρούζια, μετά την παραίτηση που υπέβαλαν, αποχωρούν από το νοσοκομείο στις 16 Ιουνίου (κάνοντας χρήση και του υπολοίπου των αδειών τους) γεγονός που προκαλεί εκ των πραγμάτων δυσαναπλήρωτο κενό, αφού η κλινική παραμένει μόνο με έναν νευροχειρουργό ο οποίος εκ των πραγμάτων δεν είναι δυνατόν από μόνος του να αντιμετωπίσει τον τεράστιο όγκο της δουλειάς που υπάρχει.

Για το θέμα έχει ενημερωθεί η διοίκηση του Νοσοκομείου, το υπουργείο Υγείας και το περιφερειακό τμήμα και βέβαια ο Σύλλογος Γιατρών του Νοσοκομείου της Ρόδου, που από κοινού πλέον καλούνται να εξετάσουν την σοβαρότατη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί.

Παραιτήθηκε ο μοναδικός παιδίατρος της Ίου

Την απόφασή του να παραιτηθεί από τη θέση του επιμελητή Α’ Παιδιατρικής στο Κέντρο Υγείας Ίου γνωστοποίησε μέσω ανακοίνωσης στα κοινωνικά δίκτυα ο μοναδικός παιδίατρος του νησιού.

Κάνοντας μία σύντομη αναδρομή στα χρόνια που υπηρέτησε το Κ.Υ. Ίου και απαριθμώντας τις δυσκολίες και τα εμπόδια που αντιμετώπισε από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες, ο παιδίατρος εξήγησε πως οι προσπάθειες που έκανε για την αντιμετώπισή τους απέβησαν άκαρπες.

Με φορτισμένη διάθεση, διαρκές αίσθημα καθήκοντος και την ανάγκη να τιμήσει την σχέση ευθύτητας και ειλικρίνειας που έχει χτιστεί με τους κατοίκους της Ιου σημειώνει μεταξύ άλλων πως «η ιατρική στα μικρά νησιά συχνά θυμίζει δεκαετίες του παρελθόντος, με πενιχρά μέσα που δυσχεραίνουν την παροχή ιατρικών υπηρεσιών επιπέδου ανάλογου με την τεχνολογική πρόοδο της εποχής (…)».

Αναφέρει πως βίωσε «ελλείψεις του συστήματος σε σημαντικούς τομείς, όπως της αναπτυξιακής ιατρικής και της ψυχικής υγείας ενώ «στις αντιξοότητες ήρθαν στην πορεία του χρόνου να προστεθούν οι αλλεπάλληλες αποχωρήσεις εργαζόμενων από το Κέντρο Υγείας Ίου από όλα τα πόστα, μειώνοντας δραστικά την επάρκειά του και το επίπεδο ετοιμότητάς του να ανταποκριθεί στο έργο του».

Καταλήγει λέγοντας πως εξακολουθεί να ελπίζει σε έναν καλύτερο κόσμο που «είναι εφικτός» και «μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από τη συλλογική μας βούληση, μέσα από τη συλλογική μας δράση».