Μοιραίοι

Από πολιτικομαθηματική άποψη δεν είναι πάντα ακριβές, δημοσιογραφικά όμως είναι γοητευτικό. Λέμε για παράδειγμα, με μια δόση αυθαιρεσίας, ότι η Συμφωνία των Πρεσπών οφείλει τη ζωή της στον Σπύρο Δανέλλη. Κι αυτό, επειδή χάρις στην ψήφο του πρώην βουλευτή του Ποταμιού επέζησε η κυβέρνηση, που έφερε στη συνέχεια τη Συμφωνία στη Βουλή. Υπήρξαν βέβαια κι άλλοι πέντε βουλευτές που δεν ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ και του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης, αλλά η περίπτωση Δανέλλη ήταν η πιο δραματική: διεγράφη από το κόμμα του  – το οποίο στη συνέχεια υπερψήφισε τη Συμφωνία.

Με την ίδια δημοσιογραφική αυθαιρεσία, η Νίνα Κασιμάτη θα μπορούσε να είναι το μοιραίο πρόσωπο που απέτρεψε για μια ακόμη δεκαετία την κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους. Πόσο συμβολικό θα ήταν:  η βουλευτής που συνόδευσε τον Αλέξη Τσίπρα στην Κούβα για την κηδεία του Φιντέλ Κάστρο να στερήσει από το κόμμα της μια νίκη στην αντιπαράθεσή του με την Εκκλησία! Οι πληροφορίες που κυκλοφόρησαν όμως χθες το απόγευμα ότι η αναθεώρηση του άρθρου 3 δεν συγκέντρωσε τις απαραίτητες 151 ψήφους διαψεύστηκαν. Οι διαρροές του κυβερνητικού στρατοπέδου καλύφθηκαν ξανά από τους συνεπείς βουλευτές του Ποταμιού. Η Κασιμάτη δεν έγινε ο αντι-Φίλης.

Το μόνο που κατάφερε έτσι η βουλευτής από το Κερατσίνι ήταν να προσθέσει το λιθαράκι της στο αλαλούμ που χαρακτήρισε (και) αυτή την κοινοβουλευτική διαδικασία. Η διαμαρτυρία της για τη διαρροή του ψηφοδελτίου της, όπου φαίνεται να ψηφίζει «παρών» στις προτάσεις του κόμματός της για τη θρησκευτική ουδετερότητα, προστίθεται σε συμπεριφορές βουλευτών που καμιά σχέση δεν είχαν με την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ υπαναχώρησε τελικά από την πρωτότυπη ιδέα για μερική αποχή από την ψηφοφορία για το άρθρο 32, ώστε η αποσύνδεση της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας από τη διάλυση της Βουλής να χρειάζεται 180 ψήφους στην επόμενη Βουλή, το ΚΙΝΑΛ επέμεινε στην εξίσου πρωτότυπη ιδέα να δίνει μόνο μία ψήφο στις αναθεωρήσεις με τις οποίες συμφωνούσε, ώστε να είναι απαραίτητη η κοινοβουλευτική δύναμη του κόμματος στην επόμενη Βουλή για τη συγκρότηση των αναγκαίων πλειοψηφιών.

Ολα αυτά όμως είναι απλά κουτσομπολιά μπροστά στην ψυχρή, συνειδητή και εν τέλει εγκληματική απόφαση του κυβερνώντος κόμματος να αποκλείσει από τις ψηφοφορίες το άρθρο 16 για τα μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια. Εδώ δεν χρειάστηκε να αναζητηθεί ο μοιραίος βουλευτής. Μοιραίο ήταν το σύνολο των βουλευτών, τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και άλλων κομμάτων, που αποφάσισαν να διατηρηθεί σε ισχύ αυτό το αναχρονιστικό άρθρο και να αποτραπεί για αρκετά ακόμη χρόνια η ευθυγράμμιση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος με τα συστήματα του υπόλοιπου δυτικού κόσμου.

Κάθε λαός έχει τελικά τη συνταγματική αναθεώρηση που του αξίζει.