Οι άνθρωποι ως ντεκόρ

Το ξήλωμα του πουλόβερ που άρχισε εντυπωσιακά την περασμένη Κυριακή, χθες ολοκληρώθηκε. Και δεν έμεινε σχεδόν τίποτα. Τι κι αν επιστρατεύτηκαν πανταχόθεν μανταρίστρες μήπως και σώσουν κανέναν πόντο. Τρύπες, τρύπες παντού που ξεχειλώνουν και δεν γίνεται με τίποτα να μπαλωθούν. Στον ΣΥΡΙΖΑ χρειάστηκε να περάσουν αρκετά εικοσιτετράωρα για να αρχίσουν κάποιοι να ψελλίζουν ότι μπορεί και να ενόχλησε η συμπεριφορά κάποιων κυβερνητικών στελεχών. (Η πείρα βέβαια μού λέει ότι, ύστερα από τέτοιας έκτασης εκλογική συντριβή, αυτού του είδους οι δηλώσεις δεν αποτελούν αυτοκριτική αλλά συντροφικά αλληλοκαρφώματα). Δεν είναι μόνο όμως η συμπεριφορά, δεν είναι δηλαδή μόνο θέμα ύφους. Ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε αρκετά χρόνια στην εξουσία ώστε να αποκαλυφθεί ότι πίσω από το προβληματικό ύφος, υπάρχει ένα ακόμη πιο προβληματικό ήθος.

Η Ρένα Δούρου αποτελεί την επιτομή αυτού του ύφους και του ήθους. Το έδειξε από το πρώτο βράδυ της εκλογικής νίκης της πριν από πέντε χρόνια. Οχι μόνο με το «Ολοι ένα βήμα πίσω» που έγινε σουξέ. Εκτός από αυτό, εγώ θυμάμαι ένα κοριτσάκι, όχι παραπάνω από εφτά – οκτώ ετών, ντυμένο με μια νάιλον φορεσιά νεράιδας ή κάτι τέτοιο, που τραβολογούσε μέχρι τις δύο τα ξημερώματα ως μασκότ. Δεν χρειαζόταν κάτι περισσότερο για να καταλάβει κάποιος με στοιχειώδη κοινωνική νοημοσύνη ότι η νεοεκλεγμένη, τότε, περιφερειάρχης χρησιμοποιεί τους ανθρώπους για ντεκόρ.

Εκτοτε είχαμε πολλές ευκαιρίες να διαπιστώσουμε σε τι μεταφράζεται το να θεωρείς τους ανθρώπους ντεκόρ της μεγαλειότητάς σου. Σε αμετροέπεια, εγωκεντρικότητα, μισαλλοδοξία, εριστικότητα, αναλγησία, θράσος, προπέτεια, πολιτικό αμοραλισμό, μαγκιά κι εξάτμιση. Και αν κάποιος δεν τα είχε καταλάβει, η Ρένα Δούρου φρόντισε να τα αναδείξει στο κεντρικό προεκλογικό της σποτ που χρησιμοποίησε για σκηνικό ακόμη και τους νεκρούς της πυρκαγιάς στο Μάτι. Εκεί στην Κουμουνδούρου, στις κεκλεισμένες των θυρών αίθουσες δεν χρειάζεται να σκεφθούν πολύ για τα αίτια της συντριβής. Ας βάλουν κάτω να μελετήσουν το μέχρι πρότινος asset Δούρου.