Εκδηλώνει μεγάλη συμπάθεια προς την Ελλάδα. O μέντοράς του, άλλωστε, ήταν Έλληνας. Ο βιολονίστας και διευθυντής της Ορχήστρας Δωματίου Johann Strauss Ensemble, Ράσελ ΜακΓκρέγκορ, φέρνει άρωμα Χριστουγέννων στην Αθήνα. Καταφθάνει στο Μέγαρο Μουσικής για δύο συναυλίας, οι οποίες λόγω της υψηλής ζήτησης έγιναν τρεις, μία για τις 6 και δύο για τις 7 Δεκεμβρίου.
Ο μουσικός που από το δημοτικό έπιασε το βιολί στα χέρια του, μιλά για τη συγκινητική εμπειρία που βίωσε στο Ιράν, δηλώνει αισιόδοξος για το μέλλον της κλασικής μουσικής, ενώ σημειώνει ότι οι ποπ μουσικοί κλέβουν κλασικές μελωδίες. Παράλληλα, επιθυμεί να σπάσει το εμπόδιο του αυστηρά κλασικού και να προσφέρει κάτι παραπάνω στον κόσμο από μια συναυλία που χαλαρώνει.


Σε λίγο καιρό θα φέρετε γεύση Χριστουγέννων στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Γυρνώντας πίσω το χρόνο, ποιο είναι το περίεργο κομμάτι του συνόδευσε την έναρξη της ενασχόλησής σας με το βιολί; Η απάντηση που θα σας δώσω δεν είναι η αναμενόμενη. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής Οικονομικών. Η ενασχόλησή μου με το βιολί ξεκίνησε από τότε που πήγαινα δημοτικό στο Σικάγο. Μια μέρα έψαχναν να βρουν μαθητές που ενδιαφέρονταν να δηλώσουν συμμετοχή στα μαθήματα βιολιού, που θα γίνονταν μια φορά την εβδομάδα στο διάλειμμα του φαγητού. Εγώ χωρίς να εμπνέομαι από κάτι αυθόρμητα δήλωσα συμμετοχή. Έπαιζα για 9 μήνες, αλλά αργότερα γύρισα στην Αυστραλία και απείχα δύο χρόνια από το βιολί. Το έπιασα, όμως, και πάλι στα χέρια μου στην ηλικία των 10, περίπου, ετών και τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν μια πιο επαγγελματική τροπή.

Μιλήστε μας για το φετινό πρόγραμμα που θα παρουσιάσετε…
Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει και τους τρεις γιους. Τον Εντούαρντ, τον Γιόζεφ και Γιόχαν Στράους. Και φυσικά ο πατέρας Γιόχαν θα παρουσιαστεί. Η συναυλία ταξιδεύει στη Βιέννη εκείνων των χρόνων, αλλά αυτή τη φορά θα συνοδεύεται από αυστριακό μπαλέτο. Ορισμένες φορές τρελαίνομαι πάνω στη σκηνή. Η μουσική αυτή είναι διασκεδαστική, συνεπαίρνει.

Φοβάστε μήπως η μουσική δωματίου δεν φαίνεται τόσο ελκυστική όσο περνούν τα χρόνια;
Συγκεκριμένοι άνθρωποι εκτιμούν τη μουσική δωματίου, μπορεί όμως να την καταπιούν τα νέα και διάφορα είδη μουσικής. Προσπαθώ να βγάλω την ετικέτα της αυστηρά κλασικής μουσικής από τη συναυλία. Ο Γιόχαν Στράους είναι, άλλωστε, για μενα ο πρώτος ποπ σταρ. Περιόδευσε ανά την Ευρώπη, πήγε στην Αμερική και έδωσε συναυλία για εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο στη Βοστώνη, όπως άλλωστε έκαναν και οι Ρόουλινγκ Στόουνς. Θέλουμε, λοιπόν, να περάσουμε στο κοινό το μήνυμα ότι δεν έρχεται στη συναυλία μόνο και μόνο για να κλείσει τα μάτια του και να χαλαρώσει, αλλά και για κάτι παραπάνω. Θέλω να σπάσω αυτό το εμπόδιο και να έρθω πιο κοντά στο κοινό. Θέλω να επικοινωνώ, να βλέπω τα πρόσωπα του κόσμου.

Έχει ειπωθεί ότι δεν είναι η ποπ , αλλά η κλασική μουσική η μουσική του μέλλοντος. Συμφωνείτε με αυτή την εκτίμηση;
Ναι φυσικά και συμφωνώ. Πάντα θα υπάρχει θέση για την κλασική μουσική. Αυτό συμβαίνει και με την μουσική του Στράους που δεν κοιτά σύνορα.

Παρατηρείτε και εσείς την τάση που θέλει την ποπ να δανείζεται κομμάτια κλασικής μουσικής;
Ναι φυσικά, η ποπ εδώ και καιρό δανείζεται κομμάτια από την κλασική μουσική. Αυτή η τάση, μάλιστα, ξεκίνησε από τις παραστάσεις που δούλευαν με ορχήστρες. Οι ποπ μουσικοί κλέβουν κλασικές μελωδίες.

Ο δανεισμός αυτός των κλασσικών κομματιών μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την κλασική μουσική;
Δεν νομίζω ότι η κλασική μουσική έρχεται αντιμέτωπη με απειλές. Πιστεύω ότι η ποπ θα πρέπει να δανείζεται και από άλλα μουσικά είδη, αλλιώς θα εξαφανιστεί. Και, επίσης, βλέπουμε στα δικαστήρια να γίνεται μεγάλος ντόρος για θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας.

Έχετε πει ότι η μουσική δεν κοιτά σύνορα. Σε ποιες, όμως, χώρες η μουσική σας έχει μεγαλύτερη απήχηση;
Μετά την Ελλάδα στη Ρουμανία, που κλείνουμε 10 χρόνια συναυλιών φέτος. Πρόκειται για μια παράδοση. Τρελαίνονται για τη μουσική, και πολλές φορές στο Βουκουρέστι κάνουμε δύο συναυλίες σε μια μέρα. Και στην Ιαπωνία εκτιμούν αυτή τη μουσική, αλλά το εκδηλώνουν διαφορετικά, είναι πιο συγκρατημένοι.

Τι συμβαίνει, όμως, σε χώρες της Μέσης Ανατολής;
Η μουσική είναι παγκόσμια γλώσσα. Και αυτό το ξέρω από το Ιράν. Σε μια εχθρική περιοχή ήταν εντυπωσιακό το πώς επικοινωνούσαν μαζί μας οι άνθρωποι και το πόσο ανοιχτοί ήταν.

Μιλήστε μας λίγο για την εμπειρίας σας στο Ιράν…
Πρόκειται για μια τρομερή εμπειρία. Με συγκίνηση θυμάμαι μια γυναίκα στο Σιραζ , όπου και δώσαμε συναυλία, να μας πλησιάζει και να μας λέει ότι θέλει να παίξει μουσική για μας. Κατάφερε να έρθει σε επαφή μαζί μας και με την ορχήστρα της έπαιξαν Μότσαρτ. Δεν καταλάβαιναν ακριβώς τη μουσική γιατί ήταν στα γερμανικά. Μετά τους ζήτησα να μας παρουσιάσουν μουσική από τον τόπο τους. Ήταν η πρώτη φορά που έδιναν συναυλία στη ζωή τους. Δεν μπορούσαν να το κάνουν αυτό ανοιχτά και για αυτό κλειστήκαμε σε ένα δωμάτιο. Ήταν τόσο συγκινητικό που μετά τη συναυλία όλοι κλαίγαμε.

Κλείνοντας, από την εμπειρία σας στην Αθήνα ποια είναι η άποψή σας για τον ελληνικό πολιτισμό;
Προέρχομαι από μια νέα πολιτιστικά χώρα, την Αυστραλία. Οι συναυλιακοί χώροι και τα κτίρια, όμως, στην Ελλάδα αναδεικνύουν έναν πλούσιο πολιτισμό.

Συνέντευξη: Ελισάβετ Σταμοπούλου

Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου – 20:30

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου – 16:30 & 20:30

Εισιτήρια:
€ 10,00 (Φοιτητικά, νέοι, άνεργοι, ΑΜΕΑ, πολύτεκνοι, 65+)

€18,00 – 28,00 – 38,00 – 48,00 (Διακεκριμένη Ζώνη)

Ειδήσεις Σήμερα: