«Η Ελλάδα του σήμερα είναι το χειρότερο μέρος για την εκπλήρωση των ονείρων», δηλώνει η νεαρή ηθοποιός Σοφία Αντωνίου. Όχι μόνο η Σοφία, αλλά και άλλες φρέσκες παρουσίες στο χώρο της υποκριτικής εκφράζουν τις αμφιβολίες τους για την ηθοποιία στην Ελλάδα.
Δεν είναι λίγοι οι ηθοποιοί που έχουν βγει εκτός συνόρων για να αρθρώσουν καλλιτεχνικό «λόγο». Ο Ορέστης Σοφοκλέους, για παράδειγμα, δοκιμάζει την τύχη του στο Λονδίνο. Ήταν, μάλιστα, ένα από τα πρόσωπα στις Νύχτες Πρεμιέρας, καθώς πρωταγωνίστησε με την Melia Kreiling στο «Committed» της Στελάνας Κληρής.

«Στην Ελλάδα είμαστε λίγο απομονωμένοι. Θα μπορούσαμε να έχουμε μεγάλη εξαγωγή κουλτούρας», είχε αναφέρει στο in.gr, ενώ μιλώντας για την εμπειρία του στο εξωτερικό είχε πει:

«To Λονδίνο μου έδωσε μια άλλη οπτική στη σκηνοθεσία και στην υποκριτική, μια ποιότητα που έλειπε από την Ελλάδα».

Και η Ιωάννα Σουρμελή ακολούθησε αυτήν την οδό γνωρίζοντας, μάλιστα, διακρίσεις. Δεν είναι ούτε 26 ετών, αλλά κατάφερε να αποσπάσει το βραβείο της Καλύτερης Ηθοποιού από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης στην μικρού μήκους ταινία της , «Ένα μικρό κομμάτι σου», τον περασμένο Ιούνιο.

«Θα ήθελα πολύ να δουλεύω στη χώρα μου, αλλά αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει κάτι να με περιμένει. Υπάρχουν, όμως, αρκετοί έλληνες ηθοποιοί και σκηνοθέτες με τους οποίους θα ήθελα να συνεργαστώ», είχε δηλώσει σχολιάζοντας το ενδεχόμενο της μελλοντικής επιστροφής της στην Ελλάδα.

Η Παναγιώτα Χαϊδεμένου, όμως, όπως και η Σοφία Αντωνίου, η Έμμη Χάλαρη, ο Κώστας Γάκης, ο Γιώργος Χοντζόγλου, η Βασσιλεία Ινγκλέση και ο Πάρις
Θωμόπουλος
, αναμετρόνται με την ελληνική πραγματικότητα.

«Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα ο καθένας μπορεί να γίνει ηθοποιός και να ασχοληθεί με αυτό τον χώρο. Κατά την δική μου άποψη το να θεωρηθεί κάποιος ηθοποιός απέχει πολύ από το να γίνει κιόλας.», είχε δηλώσει η Παναγιώτα θέλοντας, κατά κάποιο τρόπο, να αποτυπώσει την πραγματικότητα που περιβάλλει το χώρο της υποκριτικής.

«Όταν το περιβάλλον είναι ξηρό, ή θα αναζητήσεις άλλο περιβάλλον ή θα επινοήσεις νέους τρόπους δημιουργίας εύφορου εδάφους», δηλώνει η Σοφία Αντωνίου, με τη σειρά της, αναφερόμενη στις ευκαιρίες που δίνει η Ελλάδα στους νέους καλλιτέχνες.

Ωστόσο, προσθέτει ότι «θα ήταν εύκολο να πούμε ότι η Ελλάδα »θάβει» τα νέα ταλέντα, να αρχίσουμε να κατηγορούμε την κατάσταση της χώρας και το σύστημα, χωρίς εμείς να κάνουμε κάτι για αυτό.Όσο αφήνουμε να μας παρασύρει το σύστημα ,τότε, ναι, θα χαθούμε».

Η Σοφία πιστεύει ότι «οδηγός επιβίωσης» ενός νέου ηθοποιού είναι, μεταξύ άλλων, η τόλμη, το θάρρος και η υπομονή.

Η Έμμη Χάλαρη σημειώνει, από την πλευρά της, ότι από ελληνικό θεατρικό σανίδι λείπει «το χρήμα. Η παραγωγή, που θα απογειώσει μια παράσταση και από καλή θα την κάνει φαντασμαγορική, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα χάσει την ουσία της. Λείπει το συστατικό που θα οδηγήσει και λιγότερο μυημένους στο θέατρο ανθρώπους να στραφούν σε αυτό».

Σχολιάζοντας την κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό θέατρο αναφέρει ότι «χρήματα δεν υπάρχουν, μα τα θέατρα είναι γεμάτα με νέες παραστάσεις. Οι καλλιτέχνες συσπειρώθηκαν σε ομάδες. Η ανάγκη να παράγουν κάτι πρωτότυπο τους οδήγησε σε λογοτεχνικά κείμενα, επιστολές, αληθινές ιστορίες πέντε σειρών, που τις εξελίσσουν σε θεατρικά έργα, χρησιμοποιώντας σε μεγάλο βαθμό και την αφήγηση, πέρα απ’το διάλογο».

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Σοφία Αντωνίου, Έμμη Χάλαρη, Κώστας Γάκης, Γιώργος Χοντζόγλου, Βασσιλεία Ινγκλέση και ο Πάρις Θωμόπουλος, με κόπο δουλεύουν πάνω στο μυθιστόρημα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο Γέρος και η Θάλασσα». Σχεδιάζουν να ανεβάσουν το έργο στο θεατρικό σανίδι, ενώ το νόημά του που θέλει τον άνθρωπο να μη «νικιέται» μπορεί να καθρεπτιστεί στις προσπάθειες των νέων ηθοποιών.

Ελισάβετ Σταμοπούλου