[Παρένθεση] Τόσο μακριά, τόσο κοντά

Ενας τοκογλύφος μαφιόζος που θέλει να γίνει δήμαρχος σε μια πόλη της περιφέρειας.

Ενας φλώρος που βρίσκεται αντιμέτωπος με τον τσαμπουκά ενός ξυρισμένου ΚΔΟΑ (Κτηνώδης Δύναμη – Ογκώδης Αγνοια) σε έναν επαρχιακό δρόμο.

Ενας ευσυνείδητος 50αρης υπάλληλος που παλεύει κόντρα στην κυνική γραφειοκρατία των δημόσιων υπηρεσιών.

Ενας πάμπλουτος που με τη βοήθεια ενός αετονύχη δικηγόρου και ενός παραδόπιστου εισαγγελέα θέλει να φορτώσει στον κηπουρό του το θανατηφόρο τροχαίο δυστύχημα που έκανε ο γιόκας του.

Ενα ζευγάρι σε έναν «ονειρεμένο» γάμο – όλο λάμψη, πλαστική χαρά και φροντίδα στη λεπτομέρεια· μόνο που ο γαμπρός πηδάει μια άλλη και η νύφη δεν τον αγαπά.

Ολα μοιάζουν τόσο, μα τόσο ελληνικά. Κι όμως συμβαίνουν στην μακρινή Αργεντινή. Τα περιγράφει με ένα καταπληκτικό μακάβριο χιούμορ ο Νταμιάν Σιφρόν στο «Ιστορίες για Αγρίους» («RelatosSalvajes»), στην σπονδυλωτή ταινία με την οποία άνοιξε η αυλαία το βράδυ της Τετάρτης του 20ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας».

Πέντε μικρές και πικρές ιστορίες για ανθρώπους που φθάνουν στα όριά τους – τις συνδέει το αόρατο νήμα της εποχής μας, το σήμερα μιας σκληρής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Πέντε ιστορίες που θα κάνουν το «μακάρι να ήμασταν Αργεντινή» και το «ευτυχώς που δεν γίναμε Αργεντινή» να φαίνονται απελπιστικά άκαιρα. Είμαστε Αργεντινή.