Αμισθί εργασία για καθολικά ιδρύματα παρείχαν χιλιάδες Ιρλανδές Μαδγαληνές

Κορίτσια ατίθασα και δύσκολα, Μαγδαληνές για την αυστηρή, καθολική ιρλανδική κοινωνία, εργάζονταν σκληρά χωρίς αμοιβή για δεκαετίες σε ιδιωτικά ιδρύματα που διαχειρίζονταν καλόγριες εν γνώσει και με την επίβλεψη της κυβέρνησης, αναφέρει έρευνα.

Παρά την παραδοχή της κυβέρνησης για την φύση και την έκταση του προβλήματος, ο πρωθυπουργός Έντα Κένι δεν ζήτησε επίσημα συγγνώμη. Μίλησε μεν για ένα στίγμα αλλά εξήγησε μάλιστα ότι η έρευνα Μακαλίζι δίνει μια περίπλοκη εικόνα, ακριβέστερη από τις μονόπλευρες αναφορές σε έργα και ταινίες. (Τα ιδρύματα είναι θέμα ταινίας του 2002).

Η αντιπολίτευση πάντως ζήτησε από την πρωθυπουργό, που εξέφρασε πάντως τη βαθιά του λύπη, να αναγνωρίσει την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την μη εφαρμογή των κανονισμών εργασίας. Τα θύματα πρέπει να αποζημιωθούν μέσα από ειδικό ταμείο, υποστηρίζει.

• Η έκθεση της επιτροπής Μακαλίζι

Από τη δεκαετία του 1920 ως και πρόσφατα, το 1996, χιλιάδες γυναίκες και κορίτσια αναγκάζονταν να εργάζονται παρέχοντας χειρωνακτική εργασία σε βιοτεχνίες και ιδρύματα που συντηρούσε η Καθολική Εκκλησία.

Το 2011 η Επιτροπή του ΟΗΕ κατά των Βασανιστηρίων κάλεσε την Ιρλανδία να εξετάσει το ζήτημα και τυχόν εμπλοκή ή γνώση του κράτους. Το αποτέλεσμα της έρευνας καταγράφεται στο πόρισμα της επιτροπής Μακαλίζι.

Τα «άσυλα της Μαγδαληνής», όπως λέγονταν αρχικά, λειτούργησαν το 1765 για κορίτσια προτεσταντών και από το 1809 για καθολικές σαν προσωρινά «καταφύγια για αμαρτωλές» δηλαδή πόρνες, σημειώνει το BBC.

Αργότερα, με τη μορφή που είχαν τον 20 αιώνα, δέχονταν ανύπαντρες μητέρες, γυναίκες με μαθησιακές δυσκολίες και κακοποιημένα κορίτσια. Μία στις τέσσερις είχε καταλήξει εκεί με απόφαση κάποιου κρατικού αξιωματούχου (δικαστή, κοινωνικού λειτουργού, σχολικού επιθεωρητή), συνήθως για να μην πάει στη φυλακή.

Στα ιδρύματα, που ήταν γνωστά στους Ιρλανδούς σαν laundries (πλυσταριά), οι γυναίκες ήταν έγκλειστες και εργάζονταν αμισθί. Το κάθε ίδρυμα έβγαζε μόνο του τα έξοδά του και έκλεινε συμβόλαια ακόμα και με κυβερνητικούς φορείς, επιχειρήσεις ή τον στρατό.

Περίπου 10.000 γυναίκες πέρασαν από αυτά (οι περισσότερες για μερικούς μήνες, αρκετές για πέντε ή και δέκα χρόνια) και μόνο προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, όταν πλέον έκλεισαν, άρχισαν να έρχονται στο φως ιστορίας σωματικής, ψυχολογικής και σεξουαλικής κακοποίησης.

Η έρευνα δεν επιβεβαιώνει περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης και σημειώνει πως δεν βρέθηκαν ενδείξεις ότι γυναίκες γέννησαν μέσα σε αυτά τα ιδρύματα ή πώς πολλές από τις έγκλειστές ήταν πόρνες.

«Ένα χαριτωμένο σχολείο»

Μία από τις κοπέλες που εργάστηκε εκεί λέει στο BBC ότι στα 12 της ένας ιερέας έπεισε την μητέρα της να την πάρει από το σχολείο και να πάει σε ένα άλλο «χαριτωμένο σχολείο». Είχε χάσει τον πατέρα της και ο πατριός της την κακοποιούσε.

Αφού κλείστηκε στο ίδρυμα δεν ξαναπήγε στο σχολείο και της άλλαξαν το μικρό όνομα. Δούλευε από τα ξημερώματα ως το βράδυ πλένοντας, σφουγγαρίζοντας, και φτιάχνοντας κομπολόγια. Ελάχιστα είδε τους δικούς για τέσσερα χρόνια που εργαζόταν εκεί.

Μόλις ζήτησε, μετά από προτροπή της μητέρας της, να αρχίσουν να την πληρώνουν, την έδιωξαν την άλλη ημέρα για την πόλη της με πέντε λίρες στην τσέπη και σοβαρά προβλήματα αυτοεκτίμησης και έλλειψης εμπιστοσύνης για τους συνανθρώπους της.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ