Ωρίμασε ο νους και λησμονιέται, σαν το παιδί μες στ’ όνειρο σκορπιέται, αντέχοντας σημάδια κάποιας λύσης. Πως είναι μπορετό να μη δακρύσεις;
Πηγαινοέρχεσαι στον κόσμο μου γιατί εγώ σ’ έχω ανάγκη. Σου φωνάζω, σε θέλω και επινοώ τακτικές που θα διευκολύνουν την επιστροφή σου. Σου στήνω παγίδες και πέφτω πάντα μέσα τους. Σε βγάζω στο περιθώριο και λιγοστεύει ο αέρας. Σε στήνω στον τοίχο και δέχομαι τη σφαίρα κατάστηθα. Σ’ εμφανίζω και η ζωή μου κρέμεται στο κενό. Σε καλώ για να γλιτώσω απ’ την αγωνία. Η απουσία σου ρίχνει λάδι στη φωτιά μου κι η παρουσία σου πυρακτώνει τη μοναξιά μου. Άθελά σου με καταστρέφεις. Να σε συναντήσω. Η ιδέα έχει γίνει εμμονή πια. Να σε συναντήσω. Να στριμωχτούμε μαζί, οι δυο μας, σε μια χρονική στιγμή κι ύστερα….

Μια πυρωμένη ανάσα έχω φίλη. Στασίδι μου ο λύχνος του λυγμού στα χρόνια του Αιόλου. Ανάθεμα η ψυχή στο πουθενά όπου βαδίζει. Αιώρα του καιρού η προσμονή ακόμα συλλαβίζει.

Κείνο το αρχέγονο ωραίο μυστικό παραμονεύει΄ στοχάστηκε πως στόχευε ψηλά και στοίβαξε τις μνήμες σ’ ένα βλέμμα. Πόθησε την αλήθεια σ’ ένα ψέμα.

Μην ψάχνεις πια, ψυχή μου, τίποτ’ άλλο. Το καθετί μικρό ειναι μεγάλο.

Ωρίμασε ο νους και λησμονιέται, σαν το παιδί μες στ’ όνειρο σκορπιέται, αντέχοντας σημάδια κάποιας λύσης. Πως είναι μπορετό να μη δακρύσεις;

Γελώντας πια, η νύχτα ξημερώνει, κείνο το αρχέγονο, τ’ ωραίο μυστικό καθώς τελειώνει.

Μην ψάχνεις πια, ψυχή μου, τίποτ’ άλλο. Το καθετί μικρό δεν είν’ μεγάλο.

Παρουσίαση της συγγραφέα

H Κατερίνα Μποζώνη είναι πτυχιούχος της Φαρμακευτικής Σχολής Αθηνών, της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας και υποψήφια διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής. Ως στιχουργός έχει συνεργαστεί με τον Μίμη Πλέσσα και τον Γιάννη Σπανό. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός στο Κολέγιο Αθηνών. Η πρώτη δημοσιευμένη δουλειά της είναι το διήγημα Μέρες βροχής (εκδόσεις «Τραμάκια», Θεσσαλονίκη).

Εκδόσεις Λιβάνη
Κατερίνα Μποζώνη

Ειδήσεις Σήμερα: