2

Η εικόνα του πρώην προέδρου της Νοτίου Αφρικής Νέλσον Μαντέλα ενώ βγαίνει από τη φυλακή μετά από 27 χρόνια κράτησης, στις 11 Φεβρουαρίου 1990, αποτελεί μία από τις πιο καθοριστικές στιγμές της εποχής μας.

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται την Πέμπτη από εκείνη τη μέρα. Στο Κέιπ Τάουν σημαντικές προσωπικότητες έλαβαν μέρος σε πορεία προς τη φυλακή, όπου ο Ν.Μαντέλα πέρασε τους τελευταίους μήνες της κράτησής του.

Με συνθήματα, όπως «Ζήτω ο Νέλσον Μαντέλα, Ζήτω» χιλιάδες Νοτιοαφρικανοί τίμησαν την επέτειο.

Ο 91χρονος σήμερα Μαντέλα δεν παρευρέθηκε στις εκδηλώσεις που έγιναν για την απελευθέρωσή του στην φυλακή Ντρακενστάιν κοντά στο Κέιπ Τάουν.

Μεταξύ των επισήμων που μετείχαν στην εκδήλωση βρίσκονταν και παλιοί σύντροφοι του Μαντέλα, οι οποίοι ήταν παρόντες και την ιστορική ημέρα της απελευθέρωσής του πριν από δύο δεκαετίες.

Τότε η επιλογή που είχε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ANC) και ο Μαντέλα ήταν ανάμεσα στον σκληρό ή στον ήπιο τρόπο να ανατραπεί το καθεστώς του ρατσιστικού απαρτχάιντ.

Ο Μαντέλα επέμεινε στη δεύτερη επιλογή και ενέπλεξε την κυβέρνηση της μειονότητας των λευκών σε διαπραγματεύσεις που διήρκεσαν τρία χρόνια και κορυφώθηκαν με την πλειοψηφία των μαύρων της Νότιας Αφρικής να παίρνει την εξουσία, σε εκλογές και χωρίς μάχη.

Σήμερα η Νότιος Αφρική αντιμετωπίζει μία νέα σειρά επιλογών που θα καθορίσουν κατά πόσο το έργο που ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια μπορεί να ολοκληρωθεί ή τουλάχιστον να προωθηθεί.

Όπως είχε δηλώσει ο Νέλσον Μαντέλα την ημέρα της απελευθέρωσης του, το ANC είχε ως διπλό στόχο τη χειραφέτηση της Νοτίου Αφρικής τόσο πολιτικά, όσο και οικονομικά.

Είκοσι χρόνια αργότερα όλοι οι Νοτιοαφρικανοί έχουν δικαίωμα ψήφου, αλλά οι περισσότεροι μαύροι παραμένουν σε καθεστώς φτώχειας και σε άναρχα εξαπλούμενες παραγκουπόλεις, τις οποίες αναγκάστηκαν να κατοικήσουν κατά τη διάρκεια του απαρτχάιντ.

Ένας στους τέσσερις είναι άνεργος και το 75% από αυτούς κάτω από 35 χρόνων. Σε αυτή την ηλικία, ένας στους τέσσερις δεν είχε ποτέ εργασία, παρά την ισχυρή ανάπτυξη που βίωσε η χώρα επί 10 χρόνια, μέχρι το 2008.

Ένα καλά χρηματοδοτούμενο αλλά αξιοθρήνητο εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο εξακολουθεί να προσπαθεί να αποτινάξει την επίδραση του απαρτχάιντ, με δασκάλους χωρίς προσόντα και χωρίς καλή πληρωμή, κατηγορείται ότι παράγει μία εργατική δύναμη που δεν μπορεί να βρει δουλειά και πολλοί νέοι στρέφονται στο έγκλημα για να τα βγάλουν πέρα.

Με 50 ανθρώπους να δολοφονούνται κάθε μέρα και άλλους 50 να επιβιώνουν της απόπειρας δολοφονίας τους, η ανασφάλεια εξακολουθεί να επισκιάζει την καθημερινότητα και να μπαίνει σφήνα ανάμεσα στην αυξανόμενη μεσαία τάξη και στη δυσαρεστημένη κατώτερη τάξη.

Όταν ο πρώτος μαύρος πρύτανης, Τζόναθαν Τζάνσεν, ανέλαβε καθήκοντα στο συντηρητικό πανεπιστήμιο του Orange Free State, επικρίθηκε ιδιαίτερα διότι ανακοίνωσε ότι η σχολή θα δεχόταν πίσω τέσσερις λευκούς σπουδαστές, οι οποίοι είχαν αποβληθεί διότι κινηματογράφησαν ο ένας τον άλλο να ουρεί στο φαγητό των μαύρων εργατών τους και να τους αναγκάζουν να το φάνε.

Πριν από 20 χρόνια, η διάθεση του καθηγητή Τζάνσεν να συγχωρήσει, θα επιδοκιμαζόταν, έστω απρόθυμα, από τους μαύρους Νοτιοαφρικανούς, φέτος όμως εξαναγκάστηκε να ξεκινήσει διαβουλεύσεις για την επιστροφή των τεσσάρων σπουδαστών, οι οποίες άρχισαν πριν από τέσσερις μήνες και δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμη.

«Πρέπει να βαδίσουμε έξω από τη φυλακή της παρελθούσης επιτυχίας μας» έγραψε ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Ντζαμπούλο Ντέμπελε, ο οποίος προσέθεσε ότι «είναι καλό να γιορτάζεις τις παλιές επιτυχίες, αλλά γίνεται μοιραίο να προσπαθείς να τις επαναλάβεις κάτω από αλλαγμένες συνθήκες».

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ/Γερμανικό

Ειδήσεις Σήμερα: