Το 1966 ο Γουόλτ Ντίσνεϊ έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του ένα σπουδαίο έργο, μα και μια ανθούσα επιχείρηση, η οποία έπρεπε πλέον να συνεχίσει την πορεία της δίχως την καταλυτική του παρουσία. Για αρχή, οι νέοι διαχειριστές της εταιρείας αποφάσισαν να φτιάξουν μια ταινία… μηδενικού ρίσκου. Έτσι, γεννήθηκαν οι «Αριστογάτες», ένα «μαζεμένο» σε ό,τι αφορά την παραγωγή του φιλμ, το οποίο αντλεί στοιχεία από δύο δοκιμασμένα και επιτυχημένα μοντέλα. Είναι δηλαδή κάτι ανάμεσα στη «Λαίδη και τον Αλήτη» και στα «101 Σκυλιά της Δαλματίας», με τη διαφορά -βέβαια- ότι εδώ οι πρωταγωνιστές είναι γάτες. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Παρίσι του 1910, όπου μια πλούσια ηλικιωμένη κυρία ζει στο αρχοντικό της παρέα με έναν μπάτλερ και τέσσερις γάτες. Κάποια στιγμή αποφασίζει να συντάξει τη διαθήκη της και να αφήσει όλη της την περιουσία στον πιστό της μπάτλερ. Όμως, ο τελευταίος θα πρέπει να περιμένει έως ότου τα κατοικίδια της κυρίας του ολοκληρώσουν τον κύκλο ζωής τους. Φοβούμενος, λοιπόν, ότι ο ίδιος μπορεί και να πεθάνει πρώτος, αποφασίζει να λάβει δραστικά μέτρα και να εξαφανίσει τα γατιά από προσώπου Γης. Η μεγάλη περιπέτεια των αριστοκρατικών γατιών έχει μόλις αρχίσει και, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει τη γνωριμία της μαμάς γάτας με ένα γοητευτικό και γλεντζέ γάτο, ο οποίος όμως είναι υποδεέστερης κοινωνικής τάξης…
Οι «Αριστογάτες» διαθέτουν όλα τα στοιχεία μιας κλασικής ταινίας της Ντίσνεϊ: ενιαίο ύφος, χαριτωμένους χαρακτήρες και ζωντανό animation. Έχουν ακόμη αστείες καταστάσεις, θαυμάσια μουσική -ξεχωρίζει το τζαζ κομμάτι «Everybody Wants To Be A Cat’- και μοντέρνο για την εποχή του σκίτσο, το οποίο είναι περισσότερο γραμμικό από ό,τι στα παλαιότερα φιλμ. Το μόνο που λείπει είναι το… άγγιγμα του θείου Γουόλτ, το οποίο μπορούσε να μετατρέψει μια αξιοπρεπή παραγωγή σε μαγική ταινία. Σε ό,τι αφορά το οπτικοακουστικό μέρος της έκδοσης, έχει γίνει το καλύτερο δυνατό σε σχέση με την ηλικία της ταινίας αλλά και με τις δυνατότητες του μέσου. Η αναμορφική εικόνα, αν και καθαρή, δείχνει ελαφρώς «κουρασμένη», ενώ ο ήχος έχει γίνει μεν πολυκάναλος, όμως τα περιφερειακά ηχεία περνούν ένα μάλλον… τεμπέλικο μιαμισάωρο. Στις πρόσθετες παροχές της έκδοσης ξεχωρίζει ένα σπάνιο μικρού μήκους καρτούν του 1946, με ήρωα το γάτο Φίγκαρο.

Ειδήσεις Σήμερα: