Όταν το 1897 ο Ιρλανδός Μπραμ Στόκερ έγραφε το μετέπειτα διάσημο μυθιστόρημά του, συνταιριάζοντας κάποια ιστορικά γεγονότα με διάφορους μύθους της Βαλκανικής Χερσονήσου, σίγουρα δεν φανταζόταν την «καριέρα» που αυτό θα έκανε στη νεογέννητη τότε τέχνη του σινεμά. Το… αίμα των κινηματογραφικών διασκευών μπήκε στο αυλάκι το 1922, με το «Νοσφεράτου» του Φρίντριχ Μουρνάου. Από τότε δεν σταμάτησε ποτέ να ρέει άφθονο. Φυσικά, όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει, η ποσότητα δεν συμβαδίζει με την ποιότητα και μέσα σε αυτόν το φιλμικό συρφετό των εκατό και πλέον ταινιών οι καλές περιπτώσεις μετριούνται στα δάχτυλα. Ο «Δράκουλας» του Κόπολα είναι δίχως άλλο ένα από τα καλύτερα δείγματα αυτού του υποείδους.
Κατ΄ αρχάς, η ταινία μένει πιστή τόσο στο πνεύμα όσο και στο επιστολογραφικό ύφος του μυθιστορήματος. Ως εκ τούτου, δικαιούται απόλυτα να περιλαμβάνει το όνομα του συγγραφέα στον τίτλο της. Έπειτα, έχει να επιδείξει έναν πρωταγωνιστή που, μολονότι τρομάζει το θεατή λιγότερο από τον Κρίστοφερ Λι ή τον Μαξ Σρεκ του «Νοσφεράτου», καταφέρνει να διευρύνει τους ορίζοντες του ρόλου και να αυξήσει τις πτυχές του. Κυρίως, όμως, διαθέτει το αισθητικό βάρος και τα πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης που μόνο ένας πραγματικά μεγάλος δημιουργός μπορεί να προσδώσει σε μια ταινία. Είναι δηλαδή ταυτόχρονα μια ιστορία τρόμου και αγάπης, όπου συγκρούονται ο ρομαντισμός με τον ορθολογισμό, ο παγανιστικός αισθησιασμός με τη χριστιανική ηθική και η «άγρια» μα αγνή ανθρώπινη φύση με τη βία της επιστήμης και της τεχνολογίας. Παράλληλα, αποτελεί ζωντανό μνημείο των τεχνικών κινηματογράφησης και των εφέ που χρησιμοποιούνταν στο σινεμά, πριν από την επέλαση της ψηφιακής τεχνολογίας. Ακόμη και τα «χειροποίητα» τρικ της… βρεφικής ηλικίας του σινεμά (οι «μάσκες» πάνω στο φιλμ, οι πολλαπλές εκθέσεις, οι λήψεις μέσα από γυαλί, οι λήψεις καρέ-καρέ κ.ά.) είναι παρόντα και ενταγμένα θαυμάσια στο βικτοριανό κλίμα της ταινίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα πλάνα που δείχνουν τον Γκάρι Όλντμαν να βαδίζει πρώτη φορά στους δρόμους του Λονδίνου τραβήχτηκαν με χειροκίνητη κάμερα-αντίκα, της εποχής των αδερφών Λουμιέρ! Πρέπει ακόμη να αναφέρουμε ότι όλες οι σκηνές, ακόμη και εκείνες που εκτυλίσσονται σε εξωτερικούς χώρους, γυρίστηκαν σε στούντιο. Τα χρωματικά φίλτρα, οι φωτισμοί του Μάικλ Μπαλχάους και η πυκνή ομίχλη των ειδικών μηχανημάτων δίνουν την εντύπωση ότι πρόκειται για γυρίσματα σε φυσικούς χώρους.
Το διπλό αυτό DVD κυκλοφορεί σχεδόν ταυτόχρονα με την αντίστοιχη έκδοση σε Blu-ray -και τα δύο προέρχονται από το ίδιο transfer. Η έλλειψη μεγάλης οξύτητας στην εικόνα οφείλεται σε σκηνοθετική επιλογή. Το ίδιο και ο κόκκος, που είναι αρκετά ευδιάκριτος σε κάποιες σκηνές. Η χρωματική παλέτα πάντως είναι ιδιαίτερα πλούσια, με το βαθύ κόκκινο του αίματος να γράφει έντονα, ενώ οι σκοτεινές περιοχές της εικόνας διαθέτουν μεγάλη λεπτομέρεια.
Το μοίρασμα των ήχων σε έξι κανάλια αναπλάθει θαυμάσια το πρωτοποριακό για το 1992 sound design της ταινίας, κάνοντας το θεατή να νιώθει στο… σβέρκο του την ανάσα του βρικόλακα. Ο πρώτος δίσκος, εκτός από την ταινία, προσφέρει την επιλογή ενός εξαιρετικά κατατοπιστικού σχολιασμού από τον ίδιο τον Κόπολα. Από τα έξτρα που περιέχονται στο δεύτερο δισκάκι, λατρέψαμε το εικοσάλεπτο φιλμάκι που αφορά στα εκπληκτικής σύλληψης οπτικά εφέ της ταινίας. Φυσικά το είδαμε με τη βοήθεια των αγγλικών υποτίτλων, αφού οι ελληνικοί λάμπουν διά της απουσίας τους σε όλο το πρόσθετο υλικό…

Η ταινία αναλυτικά

Ειδήσεις Σήμερα: