Το οπισθόφυλλο αναπαριστά την είσοδο τυπικής παλιάς πολυκατοικίας, με δώδεκα κουδούνια να φιλοξενούν τα ισάριθμα track του δίσκου. Το περιεχόμενο ωστόσο μοιάζει με γουστόζικη σύγχρονη μονοκατοικία, φτιαγμένη με προσωπική εργασία και βαμμένη με αισιόδοξα χρώματα. Ετών τριάντα, και ήδη διακεκριμένη ως στιχουργός στο ανανεωμένο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, η Δήμητρα Μαστορίδου επιλέγει ανάλαφρα ποπ υλικά και σκαρώνει δώδεκα “γυναικεία” τραγούδια για σχέσεις που δεν προχωρούν, για άλλες που ευοδώνονται και για φτερουγίσματα της καρδιάς.
Εάν θα έπρεπε να δώσουμε ένα στίγμα, σε σχέση με άλλες ομότεχνές της, θα λέγαμε ότι η Μαστορίδου εμφανίζεται πιο ουσιαστική από την Ευσταθία και λιγότερο αιχμηρή από τη Δανάη Παναγιωτοπούλου. Στο εν λόγω ντεμπούτο άλμπουμ έχει καλές στιγμές, έχει και “παραγεμίσματα” (τρία τέσσερα τραγούδια θα μπορούσαν να λείπουν), αλλά σε γενικές γραμμές υπογράφει μια δουλειά ευχάριστη και -προπάντων- με λόγο ύπαρξης.

Ειδήσεις Σήμερα: