Βουβά πρόσωπα, μάτια πρησμένα από το κλάμα. Αυτή την εικόνα παρουσίαζαν αρκετοί θεατές βγαίνοντας από την προβολή του «Million Dollar Baby». Μόλις είχαν παρακολουθήσει μια ταινία που αλλιώς ξεκινά και διαφορετικά καταλήγει. Ένα έργο με ήρωες ανθρώπους των λαϊκών τάξεων που από τη μια στιγμή στην άλλη τους βρίσκει συμφορά. Ένα φιλμ που εναντιώνεται στους αρτηριοσκληρωτικούς είτε αυτοί εκπροσωπούν τη θρησκεία είτε κρατικούς φορείς είτε τον απλό κόσμο. Προσωπικά, δεν ξετρελάθηκα με τη συγκεκριμένη ταινία. Είχε προηγηθεί η «Θάλασσα Μέσα μου», η ισπανική παραγωγή που θέτει ευθύς εξαρχής το ζήτημα της ευθανασίας και επιπλέον εμβαθύνει στο θέμα. Ο Κλιντ Ίστγουντ έμεινε στον αφρό των πραγμάτων και προσέγγισε συγκινησιακά ένα από τα μεγαλύτερα διλήμματα του ανθρώπου. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι έκανε κακή δουλειά.
Η Μάγκι έρχεται από την επαρχία στη μεγάλη πόλη. Εργάζεται ως σερβιτόρα, ονειρεύεται να γίνει πυγμάχος και κάνει αιματηρές οικονομίες, τρώγοντας αποφάγια πελατών και αποταμιεύοντας μισθό και φιλοδωρήματα. Ο 75χρονος Φράνκι, στο γυμναστήριο του οποίου προπονείται, δεν είναι η καλύτερη περίπτωση ατόμου. Μονόχνοτος και τσακωμένος με την κόρη του, βλέπει τον επαγγελματία πυγμάχο που προπονεί να τον εγκαταλείπει, ενώ τα γράμματα που έχει γράψει στο παιδί του επιστρέφονται άθικτα. Πηγαίνει κάθε μέρα στην εκκλησία, αλλά οι απαντήσεις που παίρνει από τον ιερέα δεν τον καλύπτουν. Αρχικά, αρνείται να αναλάβει τη Μάγκι. Θα τη δεχτεί, όταν η ανάγκη να έχει κοντά του μια κόρη -έστω και από σπόντα- αποδεικνύεται πιο δυνατή από τα «πιστεύω» του. Η Μάγκι αρχίζει να κερδίζει τον έναν αγώνα μετά τον άλλο. Σύντομα, θα έχει την άνεση να αγοράσει σπίτι στη μητέρα της και να επιτρέπει στον εαυτό της μικρές πολυτέλειες. Τότε η μοίρα χτυπά και τους δυο με το χειρότερο τρόπο.
Με αυτή του την ταινία ο Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης μοιάζει να κλείνει το κεφάλαιο των αναζητήσεων γύρω από το πεπρωμένο. Αποφασίζει να γιατρέψει τον πόνο των ηρώων του και να τους χαρίσει τη λύτρωση, μέσα από το ταξίδι στην αντίπερα όχθη. Με πλάγιο τρόπο απορρίπτει την παρηγοριά της θρησκείας και στέκει στην ανθρώπινη αναλγησία. Οι δυο σκηνές με την οικογένεια της Μάγκι είναι πιο σκληρές και δραματικές από το ίδιο το φινάλε. Το ίδιο σκληρή αποδεικνύεται και η δευτερεύουσα ιστορία του Κίνδυνου, ενός μειωμένης νοημοσύνης νεαρού που πιστεύει ότι μπορεί να σταθεί στο ρινγκ και συχνά γίνεται αντικείμενο καζούρας. Η αξία του «Million Dollar Baby» έγκειται σε αυτές ακριβώς τις ιστορίες-πινελιές, που ξετυλίγονται στο περιθώριο του βασικού κορμού του φιλμ. Κατά τα άλλα έχουμε μια κινηματογραφική μπαλάντα λιτά σκηνοθετημένη, με ουσιαστικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς και με την ανθρώπινη παρουσία του Μόργκαν Φρίμαν να κλέβει την παράσταση ως παρατηρητής των γεγονότων.
Η αναμορφική εικόνα του ελληνικού δίσκου αποδίδει πολύ καλά το πρωτότυπο: Σκληρά χρώματα με έντονη την παρουσία του πράσινου στις σκηνές του γυμναστηρίου και του ρινγκ, σκληρά κοντράστ (πολύ καλό το επίπεδο του μαύρου) και ζωηρά χρώματα σε εξωτερικά πλάνα που λούζονται στο φως. Στην μπάντα έχει γίνει εξίσου καλή δουλειά. Ο θεατής έχει μια ρεαλιστική αίσθηση περιβάλλοντος χώρου κατά τη διάρκεια των αγώνων (το πλήθος που επευφημεί), αλλά και σαφή αίσθηση των περιφερειακών ηχείων ακόμα και στα διαλογικά μέρη, μέσα από ηχητικές λεπτομέρειες (μια πόρτα που ανοίγει ή κλείνει, για παράδειγμα). Τα έξτρα ελάχιστα προσθέτουν κάτι παραπάνω στο κυρίως πρόγραμμα. Στις συνεντεύξεις, μεταξύ άλλων, ο Ίστγουντ αναφέρει ότι έκανε μια ταινία για τους ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, ενώ η Χίλαρι Σουόνκ λέει ότι επηρεάστηκε πολύ από την ταινία. Τέλος, η Λουτσία Ρίζκερ, η Ολλανδή πυγμάχος και παγκόσμια πρωταθλήτρια που υποδύεται την Μπίλι-Γαλάζια-Αρκούδα, μιλά για τις προσωπικές της εμπειρίες.

Ειδήσεις Σήμερα: