Προτού κατακαθίσει η σκόνη από το αποχαιρετιστήριο live των Πυξ Λαξ ιδού ένα ακόμα από τα βασικά μέλη εκείνου του γκρουπ με προσωπικό δίσκο. Όπως συμβαίνει και στη δουλειά του Μ.Ξυδούς, έτσι και σε αυτό το άλμπουμ παρατηρούμε μια εμφανή προσπάθεια για κάτι καινούργιο: Ήχος πιο ρυθμικός και στίχος βατός, που ως επί το πλείστον ζωντανεύει καθημερινές εικόνες. Αρκεί αυτό το… λίφτινγκ για να γίνει το σύνολο ενδιαφέρον; Με τους όρους του καταναλωτικού ρεπερτορίου, ναι. Τα τραγούδια περνάνε χωρίς να ενοχλούν, κάποια θα μεταδοθούν από τα ραδιόφωνα και κάποια άλλα θα ακουστούν στις ζωντανές εμφανίσεις. Όμως, δεν πρόκειται για κάτι που ήρθε για να μείνει. Οι συνθέσεις είναι μάλλον αμήχανες, οι δυο διασκευές θα μπορούσαν να λείπουν (ειδικά η “Θάλασσα” του Θάνου Μικρούτσικου) και οι καραμπινάτες συμμετοχές είναι περισσότερο για εντυπωσιασμό παρά ουσιαστικές.

Ειδήσεις Σήμερα: