Γνωστός stand-up κωμικός της Βοστόνης, άνθρωπος της τηλεόρασης (MTV, VH-1), σεναριογράφος (“Roseane”), σκηνοθέτης (“Nick Fit Extreme”, φιλμ μικρού μήκους), ηθοποιός (“Suckers”)… Δεν απείχε δα και πολύ o Bobby Gaylor από το να αποφασίσει να βάλει μουσική σε ένα σόου που θα βασιζόταν όλο πάνω του.
Ο συνθέτης-κιθαρίστας Marc Bonilla (The PJs) και ο session μουσικός-τεχνικός ήχου Michael Scott έστησαν το “μουσικό χαλί” που πάνω του κυλούν οι διηγήσεις του πολύπειρου Bobby Gaylor (πριν τον κερδίσουν οι show business, χρημάτισε από οικοδόμος μέχρι νεκροθάφτης).
Η “σύνθεση” “Suicide” -γιατί, άραγε, να επιθυμεί κάποιος να θέσει τέλος στη ζωή του;- σάρωσε στην κυριολεξία και άνοιξε το δρόμο για το άλμπουμ, καταρρίπτοντας τη λογική που λέει ότι τέτοια πράγματα είναι φτιαγμένα για να αποδίδουν επί σκηνής.
Αλλόκοτα περιστατικά, μαύρο χιούμορ, σαρκασμός και κατακλυσμιαίες παρλάτες έχουν τον πρώτο λόγο στις ιστορίες του. Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί νιώθουν έντονα την ανάγκη εξεύρεσης ποικίλων συναισθηματικών άλλοθι -ο Lenny Bruce αντιπροσώπευε πολλά περισσότερα, γι’ αυτό και ξεχάστηκε…- και μάλιστα δίχως να πολυενδιαφέρονται για την ειλικρίνεια ή την αρτιότητά τους, το “Fuzzatonic Scream” έχει λόγους να πετύχει εκεί. Σε συνδυασμό με μια περί ωμού τυχοδιωκτισμού υποψία όμως, αδυνατώ να ανακαλύψω αντίστοιχους που θα εξασφαλίσουν στον Gaylor την υπερατλαντική πορεία που τόσο επιθυμεί.

Ειδήσεις Σήμερα: