Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του Ωραία μου Κυρία, η Fox αποφάσισε να την επανεκδώσει σε προσεγμένη συντηρημένη κόπια. Το αποτέλεσμα είναι υπέροχο. Η ταινία των πολλών Οσκαρ, με τα υπέροχα μουσικά κομμάτια και την άψογη αγγλική προφορά, μας θυμίζει ότι η πρόταση της δεκαετίας του ’60 ήταν ότι το στιλ και η γλώσσα καθορίζουν τις κοινωνικές τάξεις. Μια φτωχή και αγράμματη ανθοπώλις μεταμορφώνεται σε μεγάλη Κυρία από έναν παθιασμένο γλωσσολόγο, ο οποίος, όπως και ο Πυγμαλίων, εντέλει ερωτεύεται το δημιούργημά του. Οι διαφορές των κοινωνικών δεδομένων των δύο πρωταγωνιστών που θα ερωτευθούν ο ένας τον άλλο, είναι σαφείς. Ο καθένας θα μάθει στον άλλο συμπεριφορές που μέχρι τότε του ήταν άγνωστες, και θα βγουν και οι δύο κερδισμένοι. Ετσι, η αστική τάξη ενώνεται με το λούμπεν προλεταριάτο και η αμερικανική συνείδηση της εποχής συμφιλιώνεται με τις νέες τάξεις που έχουν πλέον διαμορφωθεί. Εξάλλου, το χορευτικό κομμάτι του πατέρα της Ελάιζα, που υμνεί την τύχη και την άρνηση της εργασίας δίνοντας συγχρόνως τα φιλοσοφικά μαθήματα στον καθηγητή Higgins για την αξία του μέτρου στην απόκτηση χρήματος, αλλά και η τελική ανταμοιβή του πατέρα από τη ζωή προσπαθούν να συμφιλιώσουν το μέσο Αμερικανό με την τύχη του και την κακοτυχία του. Ο Rex Harrison ήθελε για το ρόλο της Ελάιζα την Julie Andrews, με την οποία είχε συνεργαστεί στο θεατρικό ανέβασμα, αλλά η παραγωγή προτίμησε τη Hepburn. Η Hepburn παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έκανε να μάθει και να αποδώσει σωστά τα μουσικά μέρη, αντικαταστάθηκε από τη Marni Nixon, η οποία τραγουδά και στη θέση της Deborah Kerr στο Ο Βασιλιάς κι Εγώ. Ο ήχος αποκαλύπτει σε διάφορα σημεία τη “στουντιακή” του προέλευση αλλά η σκηνή της ιπποδρομίας είναι έξοχη ηχητικά στη stereo εκδοχή της, αν και η κόπια σε βίντεο, γενικότερα, έχει κάποια μικροπροβλήματα.

Ειδήσεις Σήμερα: