Με αφορμή τη ζωή ενός αγιογράφου του 15ου αιώνα, ο Ταρκόφσκι κάνει ένα πολυσήμαντο σχόλιο πάνω στη φύση της καλλιτεχνικής δημιουργίας και τη σχέση τέχνης/εξουσίας, καλλιτέχνη/πραγματικότητας, στράτευσης και αναζήτησης ενός θρησκευτικού ιδεώδους. Ο Ρουμπλιόφ πορεύεται σε ένα κόσμο διχασμένο ανάμεσα στον χριστιανισμό και τον παγανισμό, τη διακήρυξη της αγάπης και τη βαρβαρότητα, όπου οι έννοιες […]
Με αφορμή τη ζωή ενός αγιογράφου του 15ου αιώνα, ο Ταρκόφσκι κάνει ένα πολυσήμαντο σχόλιο πάνω στη φύση της καλλιτεχνικής δημιουργίας και τη σχέση τέχνης/εξουσίας, καλλιτέχνη/πραγματικότητας, στράτευσης και αναζήτησης ενός θρησκευτικού ιδεώδους. Ο Ρουμπλιόφ πορεύεται σε ένα κόσμο διχασμένο ανάμεσα στον χριστιανισμό και τον παγανισμό, τη διακήρυξη της αγάπης και τη βαρβαρότητα, όπου οι έννοιες του καλού και του κακού είναι αμφίσημες.
Το στοιχείο του νερού που δεσπόζει σε όλη την ταινία (τα πάντα χάνονται μέσα σ’ αυτό και ξαναδημιουργούνται από αυτό) αντιπαρατίθεται με το στοιχείο της φωτιάς, που άλλοτε είναι φορέας ζωής και δημιουργίας και άλλοτε της καταστροφής. Τα επιβλητικά και μεγάλα σε διάρκεια πλάνα, μας μεταφέρουν στο ρυθμό της ζωής των ηρώων, προκαλώντας ένα θρησκευτικό δέος ανάλογο με τις τοιχογραφίες του Ρουμπλιόφ.
Μια βραδιά στο κέντρο της πόλης γεμάτη τραγούδια, ιστορίες και μουσικές που έχουν καθιερώσει την Μαρία Παπαγεωργίου ως μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες και δημιουργούς της γενιάς της.