Πότε θα ξαναμιλήσεις; 
Γιώργος Σεφέρης: Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας
Η δίψα του ανθρώπου έχει δώσει σχήμα στα λόγια ενώ ο άνθρωπος δεν είναι πια εκεί
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026
21o Αθήνα
ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ
Όλα τα άρθρα για το tag: ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ
Αντίσταση στη μοίρα
Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος: «Ο καθένας πλερώνει το χούγι του»
Περίτρομος, αισιόδοξος, απελπισμένος
Περί αλητείας
Γιώργος Κακουλίδης: Πώς μ' έσωσε ο γάτος μου
Ένας γάτος που τρώει τα χειρόγραφα του Νίκου Καρούζου
Η ζωογόνα μετάγγιση
Βασίλης Βασιλικός: Η υποχώρηση των -όπουλων
«Υπηρέτης και εγώ μιας κακής υποθέσεως, έκαυσα το πολυτιμότερον μέρος της ζωής μου εις τον βωμόν ενός αμφιβόλου ιδανικού»
Ποιοι είμαστε στ' αλήθεια
Κώστας Ταχτσής: Είμαστε δαιμόνιοι, αλλά μας λείπει η Παιδεία
Μια σχέση αγάπης και μίσους
Παιδισμός
Φίλιππος Δρακονταειδής: Κλέφτες κι αστυνόμοι
Θα πρέπει η εξουσία να φέρνει την ηδονή του προστάτη πορνείου: αυτός έχει όλες τις κακόμοιρες γυναίκες του χεριού του
Ένας μιγαδικός λόγιος
Νάνος Βαλαωρίτης: Ατραπός προς την πηγή της ζωής
Τα τιμαλφή της ελληνικής παιδείας
Τα ματογυάλια της Εξοχότητας
Θανάσης Πετσάλης-Διομήδης: Τίποτα δε γίνεται με το τίποτα!
Από το χώμα που βρίσκεται θα φτιάσουμε τα τσουκάλια μας
Ένας άρτιος τεχνίτης
Ανδρέας Εμπειρίκος: Ποιητική τιμιότητα
«Το Παρατηρητήριον δεν μούχλιασε μπροστά μας»
Ξυλάρμενη σχεδία
Γιώργος Σεφέρης: Μην αναβάλλεις...
Όταν δεν δίνουμε στο πνεύμα πράγματα που αξίζουν, λειτουργεί με πράγματα τυχαία και μηδαμινά που μας ταπεινώνουν
Πολιτικός ποιητής
Μίλτος Σαχτούρης: Το σπαραγμένο σώμα της μεταπολεμικής Ελλάδας
Με λίγες λέξεις δημιουργεί μερικά από τα αρτιότερα ποιήματα της ελληνικής γλώσσας
Μια ευγενική μορφή
Χριστόφορος Λιοντάκης: Καινούργια αθωότητα
Ερωτική διάθεση χωρίς ίχνος ναρκισσισμού
Εκ βαθέων
Γιώργος Κατσίμπαλης: Ο αριστοφανικός
Ποιος ισχυρίζεται πως προφέρει λέξη σαν μιλά ο Κατσίμπαλης;
Δύο φίλοι
Μιχάλης Κακογιάννης: Ο άνθρωπος Καζαντζάκης και ο «Ζορμπάς»
Στον «Ζορμπά» υπάρχει γέλιο, υπάρχει κλάμα, υπάρχει ένταση, και ο θεατής μπορεί να ταυτιστεί με όλες τις ανθρώπινες καταστάσεις του έργου
Κλασική Ελλάδα, μια υπερπραγματικότητα
Δημήτρης Λιαντίνης: Δίχως τη θέαση του αόρατου, θα ’μενε τυφλή στα μάτια μας η όραση του θεατού
Το νέο ευρωπαϊκό κρασί στα παλαιά ελληνικά ασκιά
Μια λυπητερή μπαλλάντα
Κώστας Καρυωτάκης: Η μυστική φωνή μιας εποχής
Άλλοι παίρνουν θέση στην ιστορία, άλλοι κάνουν την ιστορία
Πάντα το ίδιο μαρτύριο
Μάνος Ελευθερίου: Θα γράψω τίποτα της προκοπής;
Οι λέξεις που έρχονται και ξανάρχονται, οι εικόνες που προπηλακίζονται
Γεννήθηκα θυσιασμένος
Νίκος Καρούζος: Ένας ένθεος αναρχοκομμουνιστής
Η σκέψη γεννά την ηθική κι η ηθική δικαιούται το όραμα της αταξικής κοινωνίας, έστω κι ως ουτοπία
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442