Stories

Το διάστημα της μεγάλης οικονομικής κρίσης στην Αργεντινή αναπτύχθηκαν από τους πολίτες εναλλακτικές μορφές οικονομίας στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν. Μια από αυτές ήταν και το Τρουέκε, ένα μεγάλο ανταλλακτικό παζάρι αγαθών και υπηρεσιών.

Μπορεί μια φτωχογειτονιά στη Βραζιλία να ξεφύγει από την ανέχεια και την υποβάθμιση, χωρίς κρατική βοήθεια αλλά και χωρίς χρήματα; Μιλήσαμε με τον Ασιέρ Ανσορένα, επικεφαλής οικονομολόγο του Ινστιτούτου Πάλμας, ο οποίος μοιράστηκε μαζί μας τις πρωτοβουλίες και τις καινοτομίες στις οποίες προχώρησε η κοινότητα Παλμέιρας...

Έχετε αναρωτηθεί πώς θα ήταν η ζωή χωρίς χρήματα; Σας πιάνει πανικός και μόνο στην ιδέα; Μοιάζει  αδιανόητο; Φυσικά, αναρωτιέστε «τι θα τρώω, πού θα κοιμάμαι, πώς θα πληρώνω τους λογαριασμούς μου». Κι όμως, η Γερμανίδα Χαϊντεμαρίε Σβέρμερ επέλεξε και καταφέρνει να ζει χωρίς χρήματα εδώ και 15 χρόνια.

Η τεχνολογία διαδραματίζει σημαίνοντα ρόλο στη διάδοση και διεύρυνση των δράσεων όλων των εγχειρημάτων που περιγράφουμε. Από τη δημιουργία του site, το λογισμικό για την υιοθέτηση των «συμπληρωματικών» νομισμάτων, την οργάνωση στις τράπεζες χρόνου, τις λίστες ενημέρωσης, τα φόρα, τη χρήση του twitter, τη δημιουργία γκρουπ στο Facebook, τα καλάθια που ενώνουν απευθείας παραγωγούς και καταναλωτές.

Οι άνθρωποι, αν το δει κανείς στην πορεία του χρόνου, έχουν επινοήσει διάφορους τρόπους για να ζήσουν χωρίς πολλά λεφτά. Θα έχετε ακούσει ιστορίες για τις δανεικαριές, τον κούρο ή τα αποσπερίδια. Όλα αυτά όμως, συνέβαιναν στο χωριό. Εδώ, στην πόλη, δεν έχουμε τέτοια, ή μήπως έχουμε;

Κατεβαίνοντας τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, στη Σπύρου Τρικούπη 21, λίγο πριν φτάσεις στην πλατεία των Εξαρχείων, θα δεις το Σπόρο. Μοιάζει με μαγαζί που πουλάει καφέδες, κακάο, τσάι, ζάχαρη, ζυμαρικά, σοκολάτες, κουλουράκια και απορρυπαντικά. Μοιάζει, αλλά τι είναι;

Το Πελίτι θεωρείται η παλαιότερη οργάνωση στο χώρο της κοινωνικής οικονομίας στην Ελλάδα. Είναι μια «εναλλακτική κοινότητα», όπως δηλώνει το σήμα του, που εμπνεύστηκε ο δημιουργός του κ. Παναγιώτης Σαϊνατούδης από έναν ινδιάνικο μύθο.

Μόλις στα μέσα Ιουνίου 2011, μια ομάδα ενεργών καθηγητών στη Χίο, συγκρότησε ένα Μορφωτικό Σωματείο με την επωνυμία «ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΧΙΟΥ – ΑΛΛΗΛΩΝ ΕΝΕΚΑ». Πρόκειται για μια αξιέπαινη πρωτοβουλία, ανθρώπων που λειτουργούν με κριτήριο την προσφορά ανιδιοτελώς, κάτι που στο χώρο της εκπαίδευσης είναι εξαιρετικά σπάνιο και η ιδιωτική παραπαιδεία ακμάζει.

Το Εθελοντικό Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ρεθύμνου λειτουργεί από το Ιούλιο του 2008 και είναι μια εθελοντική προσπάθεια γιατρών, φαρμακοποιών, νοσηλευτών, μαιών, οδοντίατρων αλλά και εθελοντών εργαζομένων στις κοινωνικές δομές του Δήμο. Έχουν ως σκοπό τη στήριξη των ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση σε δωρεάν υγεία, φάρμακα και εμβόλια.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Μετά τις επιθέσεις στη Νέα Υόρκη, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν την στρατιωτική εκστρατεία στο Αφγανιστάν και ενώ, στο αμερικανικό έδαφος, τα μέλη των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών και της Αστυνομίας βρίσκονταν αντιμέτωποι με το σισύφειο έργο της ατελείωτης συλλογής και αξιολόγησης πληροφοριών για πιθανές απειλές: Και όμως, ακόμη και μετά την είδηση για την εξόντωση του Οσάμα μπιν Λάντεν από ομάδα ειδικών δυνάμεων, στη συνείδηση των Αμερικανών οι ήρωες της εποχής που άρχισε με την 11η Σεπτεμβρίου παραμένουν οι πυροσβέστες.

11 Σεπτεμβρίου 2011: Μία ημέρα ορόσημο στην Ιστορία, μια ημέρα που όλοι θυμούνται… Πού βρισκόσασταν την ημέρα εκείνη; Τι είδατε; Τι ακούσατε; Τι αισθανθήκατε στο άκουσμα της είδησης; Μήπως ήσαστε στη Νέα Υόρκη; Κάποια από τα γεγονότα εκείνης της ημέρας ή όσα ακολούθησαν τη δεκαετία που ακολούθησε επηρέασαν τη ζωή σας; Γράψτε τη δική σας […]

Η 11η Σεπτεμβρίου αποτελεί ακόμα ένα θέμα που κινηματογραφιστές και λογοτέχνες διστάζουν να αγγίξουν. Θεωρώντας ίσως ότι η τραγωδία είναι πολύ «κοντά» -και πολύ επίπονη- την εξετάζουν μέσα από θέματα που δεν έχουν άμεση σχέση με την τρομοκρατική επίθεση. Οι πόλεμοι στο Ιράκ και το Αφγανιστάν έχουν αποτελέσει έμπνευση για δεκάδες βιβλία και ταινίες και αφορμή για σχόλιο για τον πόνο και τη μισαλλοδοξία. Παρ' όλα αυτά, η τέχνη «απαντά» στα σκληρά ζητήματα της πραγματικότητας και καλείται είτε να καθησυχάσει, είτε να προκαλέσει. Παρακάτω ακολουθούν μερικά από τα βιβλία και τις ταινίες που ασχολήθηκαν (άμεσα ή έμμεσα) με την 11η Σεπτεμβρίου.

Στην... αλ Κάιντα 2.0, τη μετάλλαξη της οργάνωσης μετά τον Οσάμα μπιν Λάντεν, τα γκέμια κρατά ο Αϊμάν αλ Ζαουάχρι. Ένας καλότροπος Αιγύπτιος γιατρός, γόνος καλής οικογενείας, που -στα 15 του- αποφάσισε να πολεμήσει τη Δύση και πέρασε στην όχθη της τρομοκρατίας, βρέχοντας τα πόδια του εμπλεκόμενος στη δολοφονία του Ανουάρ Σαντάτ, το 1981.

Η Ελλάδα μπορεί να είναι περήφανη για το γεγονός ότι κατάφερε να έχει έξι πανεπιστήμια ανάμεσα στα 700 καλύτερα του κόσμου. Σε ένα πρόσφατο συνέδριο στο Παρίσι εκτιμήθηκε ότι υπάρχουν περίπου 20.000 πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Η προβολή ενός πανεπιστημίου στα 700 καλύτερα σημαίνει ότι αποτελεί μέρος του 4% της ελίτ των πανεπιστημίων παγκοσμίως.

Δέκα χρόνια έχουν περάσει από την επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου της Νέας Υόρκης. Στη θέση της τρύπας που υπήρχε για πολλά χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, αρχίζει τώρα και υψώνεται ένας νέος ουρανοξύστης. Αποτελεί το ένα μόνο από τα κτίρια που θα ανεγερθούν εκεί. Συνολικά πέντε κτίρια σε σχήμα σπιράλ θα «προστατεύουν» την Πλατεία Μνήμης, όπου οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης θα μπορούν να αποτίουν φόρο τιμής στα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης.

Δίπλα σε ένα πρόεδρο που μάλλον δεν εντυπωσίαζε για τις αρετές του, ο Ντικ Τσένι θήτευσε επί οκτώ χρόνια στο κρίσιμο πόστο της αντιπροεδρίας καταφέρνοντας να περνά απαρατήρητος, σχεδόν μακριά από την δημοσιότητα, ίσως μάλιστα σαν αόρατος αλλά ουσιαστικός πρόεδρος.

Ο Σαντάμ Χουσεΐν ήταν ο πρώτος μεγάλος στόχος του πολέμου κατά της τρομοκρατίας που κήρυξαν οι ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το Ιράκ, που σαφέστατα δεν μπόρεσε να ορθοποδήσει μετά τον πόλεμο του 1991, κατηγορήθηκε ότι υποθάλπει την τρομοκρατία και σχετίζεται με την Αλ Κάιντα όπως και ότι προσπαθεί να αποκτήσει ξανά και κρυφά από τη Δύση όπλα μαζικής καταστροφής.

Ο αρχιτέκτονας των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν παλιός γνώριμος των ΗΠΑ -τουλάχιστον σαν όνομα- αν φυσικά ευσταθούν οι σε μεγάλο βαθμό ασαφείς πληροφορίες για τη ζωή και τη δράση του, όταν πλέον πέρασε σε μία ιδιότυπη παρανομία στη δεκαετία του '80 και περισσότερο στην επόμενη δεκαετία.

H Τρίτη εκείνη ξημέρωσε όπως όλες οι άλλες: Τα εκατομμύρια των κατοίκων της Νέας Υόρκης που κλήθηκαν να περιγράψουν το πώς έζησαν την επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (WTC), ξεκινούν πάντα τις μαρτυρίες τους μιλώντας για το πώς ξεκίνησαν να πάνε στις δουλειές τους, πώς αδιαφόρησαν για τον καλό καιρό, πόσο ανυποψίαστα αποχαιρέτησαν το αίσθημα ασφάλειας που τους έδινε η μεγαλούπολη και πόσο ξαφνικά άρχισαν να ζουν υπό το καθεστώς ενός ακαθόριστου και συνεχούς φόβου.