Stories

Δείτε πώς γίνεται το κλάδεμα της λεμονιάς. Ο γεωπόνος Δημήτρης Κωνσταντάκος μας δείχνει τον τρόπο και μας συμβουλεύει τί πρέπει να προσέχουμε, για να έχουμε λεμόνια που σφύζουν από γεύση και υγεία.

Η νέα διεθνής έρευνα από το Johnnie Walker αποκαλύπτει πως η έννοια της επιτυχίας αλλάζει ριζικά και παγκοσμίως και σηματοδοτεί την απαρχή μίας συλλογικής και συνεργατικής κουλτούρας.

Αν η Ελλάδα είναι το μεγάλο πρόβλημα της Ευρωζώνης, η Ιταλία μπορεί να γίνει η καταστροφή της. Με την πτώση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, η Ιταλία κλείνει ένα μεγάλο, αμφιλεγόμενο κατά γενική ομολογία, κεφάλαιο της σύγχρονής πολιτικής ιστορίας της, κληροδοτώντας όχι μόνο στην ίδια τη χώρα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη ένα αβέβαιο μέλλον. Οι […]

Ο γεννημένος στη βόρεια Ιταλία Ουμπέρτο Μπόσι είναι από το 1991 ηγέτης της Λέγκας του Βορρά, ενός κινήματος με σαφή γραμμή υπέρ της (μεγαλύτερης) αυτονόμησης ακόμα και της πλήρους ανεξαρτητοποίησης του πλούσιου ιταλικού βορρά.

Προκλητικός, ασυγκράτητος, προσβλητικός έως χυδαίος. Γκάφες, ειρωνείες και ατάκες-σύμβολα της ιδιαίτερης αίσθησης του χιούμορ που διακατέχει τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο Καβαλιέρε σε... ιστορικές στιγμές στην πατρίδα και διεθνώς. Από το «κου κου!» στην Άνγκελα Μέρκελ και τον «ηλιοκαμένο» Μπαράκ Ομπάμα, έως το... κάμπινγκ των σεισμόπληκτων στην Άκουιλα, ο «Ιησούς Χριστός της πολιτικής», «το μεγαλύτερο θύμα δικαστικής καταδίωξης παγκοσμίως», ξεδιπλώνει το ταλέντο του.

Πολιτικός με νεοφασιστικές καταβολές ο Τζιανφράνκο Φίνι παρά τις ακραίες θέσεις του έχει συμμετάσχει στις κυβερνήσεις Μπερλουσκόνι σε σημαντικά αξιώματα.

Ο Αντόνιο Ντι Πιέτρο είναι για πολλούς Ιταλούς θρύλος και σύμβολο ενός επίμονου δικαστή που αναμετρήθηκε με τον διεφθαρμένο πολιτικό κόσμο. Με καταγωγή από αγροτική οικογένεια, ο Ντι Πιέτρο εργάστηκε σκληρά για να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του στη νομική για να επιλέξει στις αρχές της δεκαετίας του 1980 τον δικαστικό κλάδο όπου και σταδιοδρόμησε. Το […]

Ο γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας, Πιερλουίτζι Μπερσάνι, έχει υπάρξει επί σειρά ετών βουλευτής και στέλεχος του κόμματος πριν ανέλθει στην ηγεσία του το 2009.

Ο Αντζελίνο Αλφάνο είναι από τα νέα και προβεβλημένα στελέχη του συστήματος Μπερλουσκόνι δίπλα στον οποίο έχει χτίσει την πολιτική του καριέρα.

Ιανουάριος 1994 «Η Ιταλία είναι η χώρα που αγαπώ». Με αυτά τα λόγια ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ανακοινώνει την κάθοδό του στην πολιτική αρένα με την βαφτισμένη από ποδοσφαιρικό σύνθημα Forza Italia. Είναι ήδη γνωστός ως βαρόνος των μίντια, μεγαλοεπιχειρηματίας και φίλος του Μπετίνο Κράξι. Πολλοί γελούν και πιστεύουν ότι θα διαρκέσει λίγο. Μάρτιος 1994 Ο […]

Ο Μάριο Μόντι, ο πρωθυπουργός που διαδέχθηκε τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, είχε μακρά σταδιοδρομία στον πανεπιστημιακό χώρο πριν μετακινηθεί στην πολιτική ως επίτροπος της Ιταλίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παραταύτα παρέμενε μακριά από την πολιτική σκηνή της Ρώμης οικοδομώντας ένα υπερκομματικό προφίλ, έχοντας όμως στενή πολιτική και ιδεολογική σχέση με τις Βρυξέλλες και τους μηχανισμούς της ΕΕ.

Υψηλό χρέος, αδύναμοι ρυθμοί ανάπτυξης, υποβαθμίσεις από τους οίκους αξιολόγησης, λιτότητα, παραοικονομία και ομόλογα με υψηλά επιτόκια δανεισμού: Η Ιταλία δεν μπόρεσε τελικά, παρά τα όποια ισχυρά σημεία της οικονομίας της, να μείνει έξω από το χορό της δημοσιονομικής κρίσης. Μία ευρωπαϊκή ιστορία.

Να δημιουργήσουμε μία κοινότητα που θα κινητοποιηθεί

Να περάσουμε στη συλλογική δράση

Δώδεκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του ενιαίου νομίσματος, η κρίση χρέους επεκτείνεται με ραγδαίους ρυθμούς από την περιφέρεια στον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η Ιταλία, τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, είναι πολύ μεγάλη για να διασωθεί, αλλά και για να πτωχεύσει, και η αντιμετώπιση της ιταλικής κρίσης θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον του ίδιου του ευρώ.

Σημείο καμπής για τη διάλυση της Πρώτης Ιταλικής (μεταπολεμικής) Δημοκρατίας ήταν η επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» που ξεκίνησε το 1992, όταν μια ομάδα δικαστικών υπό τον Αντόνιο ντι Πιέτρο άρχισε να ερευνά υποθέσεις σκανδάλων. Αρχικά στο Μιλάνο και στη συνέχεια σε όλη την Επικράτεια. Κόμματα διαλύθηκαν, πολιτικοί και επιχειρηματίες συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν, αυτο-εξορίστηκαν ή ακόμα και αυτοκτόνησαν.

To ιταλικό κομματικό σύστημα το οποίο κυριάρχησε στη χώρα μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξε ένα κλασσικό πολυκομματικό σύστημα. Ωστόσο, δύο ήταν οι κυρίαρχοι πόλοι: οι Χριστιανοδημοκράτες και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Όλα αυτά μέχρι την πλήρη κατάρρευση στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 2.500 φορές παρουσιάστηκε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι στο δικαστήριο, μέσα σε διάστημα μίας 20ετίας. Συνολικά, 106 ήταν οι δίκες που τον αφορούσαν άμεσα ή έμμεσα, το νομικό κόστος των οποίων έφτανε –σύμφωνα με τον ίδιο τον Μπερλουσκόνι- τα 200 εκατομμύρια ευρώ.

Από τα περίφημα πάρτι «μπούνγκα μπούνγκα», μέχρι τα ροζ σκάνδαλα με ανήλικες, από τους διορισμούς σόουγκερλ, μέχρι τις χιλιάδες Ιταλίδες που κατέβηκαν στον δρόμο για να διαδηλώσουν, η σχέση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι με τις γυναίκες είναι πολύ πολιτική.

«Η Ιταλία είναι η χώρα που αγαπώ». Με αυτή τη φράση ξεκινά το ασυνήθιστο για τις αρχές της δεκαετίας του '90 τηλεοπτικό μήνυμα με το οποίο ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ανακοινώνει την κάθοδό του στην πολιτική με τη δύναμη Forza Italia. Είναι ήδη γνωστός ως επιχειρηματίας, βαρόνος των μίντια, φίλος του Μπετίνο Κράξι. Πολλοί προβλέπουν ότι θα διαρκέσει λίγο. Τελικά θα περάσουν 17 χρόνια πριν πέσει ο Καβαλιέρε από το άλογο. Καυχιόταν ότι είναι άνθρωπος των αγορών, όμως τελικά είναι οι αγορές που καταβρόχθισαν τον «μεγάλο επιζώντα» -ούτε η διαφθορά, ούτε οι δίκες χωρίς καταδίκες, ούτε το μπούνγκα-μπούνγκα.