Ψυχαγωγία

Διπλή, γενναιόδωρη σε διάρκεια συλλογή με 33 τραγούδια που ανθολογεί το έργο των Eagles, του πιο επιτυχημένου συνόλου του καλιφορνέζικου rock για τη δεκαετία του ’70 (μαζί με τους Led Zeppelin), με συνολικές μέχρι σήμερα πωλήσεις 120 εκατομμυρίων άλμπουμ. Σχηματίστηκαν το 1970, έπειτα από παρακίνηση του παραγωγού John Boylan, με ιδρυτικά μέλη τους Glenn Frey […]

Ογδόντα ένα χρόνια πέρασαν από τότε που η καρδιά του ελληνισμού έπαψε να χτυπά στη Μικρά Ασία. Η κασετίνα αυτή έρχεται να τιμήσει την επέτειο αυτή, ανθολογώντας στιγμιότυπα από τη δισκογραφία της σμυρναίικης μουσικής, όπως αυτή αποτυπώθηκε στη Σμύρνη και στην Πόλη, στην Αθήνα και στην Αμερική.Ο πρώτος από τους δίσκους περιλαμβάνει ηχογραφήσεις που έγιναν […]

Οι ατμοσφαιρικές συνθέσεις και η ευρηματική συνύπαρξη παλιών και σύγχρονων μουσικών ιδιωμάτων δίνουν το στίγμα αυτού του άλμπουμ, που εντάσσεται μεν στο “έθνικ” ρεύμα, αλλά σε επίπεδο αισθητικής είναι κλάσεις ανώτερο από ανάλογες δουλειές Ελλήνων ή ξένων δημιουργών.Ο Ιωάννης Παπαδάκης, ιδρυτικό μέλος των Αβατον, χρεώνεται όλες τις συνθέσεις του δίσκου. Θεωρώντας ότι το Αβατον “δεν […]

Η έβδομη συνάντηση του ταλαντούχου Έλληνα συνθέτη με τα σενάρια της Μιρέλας Παπαοικονόμου “γέννησε” το soundtrack της τηλεοπτικής σειράς “Λένη”: δώδεκα ορχηστρικά μέρη -βασικά θέματα και οι παραλλαγές τους- και τέσσερα τραγούδια με ανέκδοτους στίχους του Νίκου Γκάτσου.Ως προς τις συνθέσεις ο Δημήτρης Παπαδημητρίου εξακολουθεί να μας ξαφνιάζει ευχάριστα. Υπογράφει μια δουλειά “ρουτίνας”, αλλά παράλληλα […]

Οι παρέες δύσκολα πλέον γράφουν ιστορία. Το διαπιστώνει κανείς ακούγοντας τα δεκατρία track του “πολυσυλλεκτικού” αυτού άλμπουμ (Βαλαρούτσος, Κροκίδης, Πολίτη, Ζαχαρόπουλος, Μπότσας, Κίτρινα Ποδήλατα): στη συντριπτική τους πλειοψηφία όλο “κάτι θέλουν να πουν”, αλλά τελικά δεν το λένε. Όλο θέλουν να είναι πρωτότυπα, αλλά καταλήγουν σε “παρεΐστικα” τραγουδάκια, με ημερομηνία λήξης.Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας δίνει το […]

Ο εξελληνισμός ξένων παραδοσιακών συνθέσεων ενέχει πολλούς κινδύνους. Τα τραγούδια καλούνται να αναπνεύσουν σε έναν κόσμο διαφορετικό από εκείνον που τα γέννησε, ενώ οι στίχοι χρειάζονται ιδιαίτερη μεταχείριση: Κάτι που σε μια γλώσσα ακούγεται ποιητικό, σε μια άλλη μπορεί να καταντήσει από αστείο έως γελοίο.Με το συγκεκριμένο CD η ηθοποιός και τραγουδίστρια Γιούλη Τσίρου μας […]

Ο Joe Henry ανεβαίνει στη σκηνή με σταθερά βήματα και, χωρίς φιοριτούρες ή δισταγμούς, αρχίζει το ρόλο που επιτέλους θα τον κάνει διάσημο. Είναι ένας ρόλος απαιτητικός· για να τον παίξει πρέπει να καλέσει δίπλα του και μέσα του ό,τι έχει ζήσει, ό,τι έχει αγαπήσει και ό,τι τον έχει πληγώσει. Η ιστορία ξετυλίγεται βέβαια με […]

Αν και απαρτίζεται από αξιόλογες συνιστώσες, το “Αν Δεις Να Ακροβατώ” (αυτο)περιορίζεται τελικά από έλλειψη αισθητικής κατεύθυνσης. Δεν πρόκειται για σύγχυση αλλά μάλλον για μια συζητήσιμης ευστοχίας απόπειρα για σύνθεση αντιθέτων: Σαββόπουλος (μια καλή διασκευή στο -ούτως ή άλλως κορυφαίο- “Οι Παλιοί μας Φίλοι”) και electronica, Μάλαμας και trip-hop μελωδίες, ροκάδικες ηλεκτρικές κιθαριστικές εκτονώσεις, βαριοί […]

Επί πέντε δεκαετίες “όργωσε” την Αμερική ο Alan Lomax (1915-2002) καταγράφοντας και απαθανατίζοντας τραγούδια της εργασίας, γογγυσμούς της φυλακής και φασαριόζικα boogie. Αποτέλεσμα του μουσικολογικού του έργου ήταν η ανακάλυψη και η διάδοση θρύλων της μουσικής του 20ού αιώνα, όπως ο Leadbelly ή ο Mississippi Fred McDowell, ονόματα που τα τραγούδια τους, δίπλα σε εκείνα […]

Οι Nickelback είναι μια διασταύρωση των Grand Funk Railroad με τους Pearl Jam. Με άλλα λόγια, είναι ένα από τα γκρουπ της νέας γενιάς του grunge που δεν φοβάται να αποδεχτεί ανοιχτά την προτίμησή του στο hard rock και που δεν κρύβει την επιθυμία του για εμπορική αποδοχή. Δεδομένης μάλιστα της μεγάλης επιτυχίας που σημείωσε […]

Δεν είναι μόνο συναισθηματικοί οι λόγοι που δένουν τον κιθαρίστα, συνθέτη, ενορχηστρωτή και στιχουργό Paolo Giaro με την ιταλική πόλη Urbino. Ο ίδιος χαρακτηρίζει ως πιο έντονη παιδική του ανάμνηση από εκείνη τους ήχους που γεννούσε και που την περιέβαλλαν, τονίζοντας πως τους χαρακτήριζε μια ζωτικότητα που όμοιά της δεν συνάντησε ξανά. Εμπνεόμενος από την […]

Η Αφρική είναι η μητέρα του ρυθμού. Το επιχείρημα της Putumayo, με το οποίο υποστηρίζεται η έκδοση της συλλογής “African Groove”, είναι ότι οι ρυθμοί του hip-hop, του funk, της soul αλλά και των σύγχρονων χορευτικών στιλ που προκύπτουν από τη χρήση υπολογιστών, ντραμ μασίν ή σινθεσάιζερ δεν αποτελούν παρά διαφορετικές εκφάνσεις μιας και μόνης […]

Κατά περίεργο τρόπο το νέο άλμπουμ του Sting παρουσιάζει ενδιαφέρον όχι τόσο άμεσο όσο… περιφερειακό. Η συλλογή των δώδεκα τραγουδιών που φιλοξενεί το “Sacred Love” δεν είναι κακή. Αντιθέτως, θα λέγαμε ότι η παραγωγή του κιμπορντίστα Kipper προφυλάσσει από υπερβολές και ανεπιθύμητο λούστρο, ενώ υπάρχει αισθητική ποικιλία ικανή να διατηρήσει το ενδιαφέρον (soul χαρακτήρας στο […]

“Κανείς δεν έχει εκπαιδευτεί μουσικά, αν δεν έχει ακούσει το Pet Sounds”, Paul McCartney. Η ιστορία της μουσικής δεν διαμορφώνεται τόσο από τις εξαίσιες και καθ’ όλα κορυφαίες συνθέσεις, αλλά από τα έργα-σταθμούς που χαράζουν νέους δρόμους, προκαλούν αναταράξεις στο μουσικό γίγνεσθαι και αποτελούν πηγές έμπνευσης και πρότυπα για τους υπόλοιπους καλλιτέχνες, με τις μελωδίες, […]

Αν τα τραγούδια της Dido ήταν καφές, σερβιρισμένος στην πορσελάνινη κούπα της φωνής της, θα ήταν ελαφρύς γαλλικός με δύο κουταλιές ζάχαρη. Ας προχωρήσουμε σε αργές, απολαυστικές γουλιές: τραγουδοποιία αδιαμφισβήτητης έμπνευσης (το σινγκλ “White Flag” και το “Sand In My Shoes” είναι pop διαμάντια), ερμηνεία σθεναρή αλλά και εύθραυστη, μελωδίες, trip-hop ρυθμοί, ζωηρά μπέικμπιτ, νωχελικοί […]

Η συλλογή “New York Noise” αντιπροσωπεύει ένα μάθημα μουσικής ιστορίας. Ο χρόνος γυρνά πίσω στο 1978-82 και τόπος είναι η Νέα Υόρκη. Η μετά-το-punk εποχή πριμοδοτεί τη διαφοροποίηση, ευνοεί το πείραμα και ανέχεται την υπερβολή, με αποτέλεσμα μια σειρά από νέα υβρίδια να κάνουν την εμφάνισή τους: το μηδενιστικό no wave (με εκπροσώπους όπως οι […]

Η Lizz Wright είναι ένα από τα πιο αξιόλογα νέα ονόματα της φωνητικής jazz που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια. Γεννήθηκε το 1980 στη Hahira της Πολιτείας Georgia. Η πρώτη της επαφή με τη μουσική έγινε τραγουδώντας gospel στην εκκλησία. Περνώντας στην εφηβεία έστρεψε το ενδιαφέρον της στη “μαύρη” pop και τους ρυθμούς του drum […]

Ο Frank Black μου θυμίζει πολύ τον David Thomas και τον Bob Mould· ίσως όχι τόσο πολύ σε ό,τι έχει να κάνει με τη μουσική καθενός όσο σε ό,τι έχει να κάνει με τη στάση, το προσωπικό σύστημα αξιών, την αντίληψη του τι ακριβώς σημαίνει να ανήκεις σε ένα χώρο που εσύ επέλεξες, και να […]

Στο ξεκίνημα του άλμπουμ, στη δεύτερη στροφή του ομότιτλου τραγουδιού, ακούω τον Van Morrison να ξεσπά σε γέλια στη μέση του στίχου· ακούω ένα χαρούμενο άνθρωπο. Προσωπικά μου αρκεί. Αυτό που δηλώνει τούτο το γέλιο της αρχής μού είναι αρκετό για να συνεχίσω την ακρόαση του δίσκου χωρίς έγνοιες, χωρίς ερωτηματικά· απλά να τον απολαύσω. […]

Ένα ενδιαφέρον παιχνίδι είναι να αντιστοιχείς τις μουσικές, τα τραγούδια, τους δίσκους σε κόσμους – υπαρκτούς ή φανταστικούς. Κάποιες -σπάνιες- φορές η αντιστοίχηση προκύπτει αβίαστα: τα τραγούδια εισβάλουν στο σαλόνι σου, σε κλέβουν από τον κόσμο σου και σε τυλίγουν στο δικό τους. Στην περίπτωση του “Dear Catastrophe Waitress” η διαδικασία ολοκληρώνεται σε λίγα δευτερόλεπτα. […]