Πρόεδρος Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών στο Μάτι: «Δεν μπορείς να μιλάς για δικαίωση όταν υπάρχουν θαμμένες αλήθειες»

Ανοικτό άφησε το ενδεχόμενο ο αριθμός των θυμάτων από τη φονική φωτιά στο Μάτι να αυξηθεί έως και κατά 18 ανθρώπους η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της 23ης Ιουλίου 2018, Κάλλι Αναγνώστου.

Οκτώ χρόνια από την τραγωδία συμπληρώνονται σήμερα, μια μέρα που άφησε πίσω της 104 νεκρούς, πολλούς εγκαυματίες και ανεπούλωτες πληγές στη συλλογική μνήμη. Κι όμως ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι που το έζησαν και οι συγγενείς των θυμάτων δεν αισθάνονται δικαιωμένοι.

«Δεν είμαστε δικαιωμένοι, δεν θα μπορούσαμε να είμαστε δικαιωμένοι, εφόσον γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πάρα πολλές ακόμα πτυχές αυτής της αλήθειας που αφορούν και στον τρόπο με τον οποίο καήκαμε και στον τρόπο με τον οποίο πέθαναν οι άνθρωποί μας και μεταξύ αυτών, ναι και αρκετοί αταυτοποίητοι, τα υπολείμματα των οποίων βρίσκονται σε έναν ομαδικό τάφο στο κοιμητήριο της Νέας Μάκρης και για τους οποίους ζητούμε να γίνει διερεύνηση» δηλώνει στο Orange Press Agency η κ. Αναγνώστου.

Κάνοντας τη διαδρομή όπου εκτυλίχθηκαν τα τραγικά γεγονότα εκείνης της ημέρας, η κ. Αναγνώστου δείχνει «ένα από τα σημεία στα οποία βρήκαμε καταφύγιο και ένα από τα σημεία στα οποία εναποθέσαμε όλες τις ελπίδες μας, καθώς από πίσω μας πραγματικά εξελισσόταν πόλεμος».

Όπως λέει, δεν υπήρχε σημείο στο οποίο να μην βρίσκεται ένας άνθρωπος και αρκετοί ήταν και μέσα στη θάλασσα: «Άνθρωποι οι οποίοι είχαν διαφύγει του κινδύνου, άνθρωποι που είχαν ήδη καεί και άνθρωποι που μπαίνοντας μέσα στη θάλασσα προσπαθούσαν να δροσιστούν από τα εγκαύματα τους. Όχι, δεν το αποφάσισα (σ.σ. να μπει η ίδια), δεν το σκέφτηκα καν. Ήξερα ότι έτσι και μπω μέσα στη θάλασσα, δεδομένου του πόσο εκτενή ήταν τα εγκαύματά μου, δεν θα έβγαινα. Και δεν ήθελα να είναι αυτή η τελευταία εικόνα του παιδιού μου. Να με δει να, να σβήνω εκεί».

«Δεν υπήρχε σημείο στο οποίο να μην βρίσκεται ένας άνθρωπος και αρκετοί ήταν και μέσα στη θάλασσα»

Η πρόεδρος του Συλλόγου υποστηρίζει στη συνέχεια ότι υπάρχουν σοβαρές αναντιστοιχίες ανάμεσα στην πραγματικότητα και τα όσα έφτασαν τελικά στις δικαστικές αίθουσες, υπογραμμίζοντας ότι εξ αρχής γνώριζαν ότι ο αριθμός των θυμάτων δεν ήταν ο επίσημος, ούτε σε ό,τι αφορά τους νεκρούς ούτε σε ό,τι αφορά τους εγκαυματίες.

«Δυστυχώς, στο δικαστήριο αναφερόμαστε μόλις 134 άνθρωποι, 102 νεκρά θύματα και 32 εγκαυματίες θύματα. Στην πραγματικότητα είμαστε πολύ περισσότεροι. Δεν ξέρω αν έγινε επιλεκτικά, δεν ξέρω αν έγινε επιδεικτικά. Δεν ξέρω καν αν έγινε κατά λάθος» σημειώνει, υπογραμμίζοντας ότι εάν είχαν υποβληθεί όλα τα στοιχεία στα δικαστήρια τότε «δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε για πλημμέλημα».

Ο ομαδικός τάφος

Αναφερόμενη στο πώς η υπόθεση του ομαδικού τάφου παρέμενε επί χρόνια στο σκοτάδι, η κ. Αναγνώστου εξηγεί τα εμπόδια που αντιμετώπισαν αλλά και τις αποκαλύψεις που προέκυψαν.

«Υπήρχε φημολογία για την ύπαρξη του τάφου εξ αρχής. Το θέμα είναι όμως ότι καταρχάς οι ίδιοι τότε δεν μπορούσαμε να ξέρουμε με βεβαιότητα, και ήταν και ένα πολύ δύσκολο θέμα προκειμένου κάποιος από εμάς σε ατομικό επίπεδο να μπορέσει να εκκινήσει. Αναφερθήκαμε αρκετές φορές βέβαια γι’ αυτό σε διάφορους φορείς και στην αστυνομία, ακόμα και στον ανακριτή και στα δικαστήρια τα ίδια με τις καταθέσεις μας».

Ακολούθως, η ίδια λέει ότι μέσα στη δικογραφία δεν υπήρξε ποτέ αναφορά, «τουλάχιστον στο μεγάλο μέρος αυτής που πήραμε στα χέρια μας και διαβάσαμε και είδαμε και κατά τη διάρκεια της ποινικής διαδικασίας ότι δεν υπήρξε πάλι καμία αναφορά. Για την ακρίβεια, ήταν σαν να μην έγινε ποτέ έστω και η κατάθεσή μας για αυτό, για να οριστεί μια όποια διερεύνησή του».

Και συνεχίζει: «Όταν πλέον συσταθήκαμε και ως σύλλογος, αποφασίσαμε ότι είναι κάτι που πλέον ως νομικό πρόσωπο μπορούμε με διαφορετικό τρόπο να προσεγγίσουμε και γι’ αυτό τον λόγο απευθυνθήκαμε σε υπηρεσίες, στη ΔΑΕΕ (Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού), σε ιατροδικαστικές υπηρεσίες και ζητήσαμε να λάβουμε γνώση οποιουδήποτε εγγράφου που αφορά αυτό τον ομαδικό τάφο. Και βρήκαμε. Και το λέω αυτό με αυτό τον τρόπο, γιατί αν τα βρήκαμε εμείς με απλά αιτήματα, διανοήστε πόσα περισσότερα θα μπορούσαν να είχαν βρει οι ίδιοι και πόσο πιο γρήγορα θα μπορούσαν να τα είχαν βρει; Η ΔΑΕΕ είναι υπηρεσία της Πυροσβεστικής».

Θαμμένες αλήθειες…

Ο ομαδικός τάφος βρίσκεται σε κεντρικό σημείο του κοιμητηρίου της Νέας Μάκρης και εξωτερικά μοιάζει με ένα «ταπεινό» μνήμα. Πάνω του φέρει τη λιτή επιγραφή «και με το φως της κάθε μέρας ρωτάμε… Τι, Πώς και Γιατί, 23-07-2018».

Όπως δηλώνει η κ. Αναγνώστου, αυτό για το οποίο επί της ουσίας διερωτώνται σε σχέση με αυτόν τον τάφο είναι πόσα τελικά διαφορετικά μέλη ανθρώπων υπάρχουν, «αν όντως ισχύει αυτό που είδαμε από κάποια έγγραφα, ότι είναι ενταφιασμένα μαζί και με ζωικά υπολείμματα και λοιπά αντικείμενα που δεν αναζητήθηκαν».

Στο δεύτερο σκέλος του αιτήματός τους, τους ενδιαφέρει να βεβαιώσουν ότι ακολουθήθηκαν όλες οι διαδικασίες ταυτοποίησης γενικότερα θυμάτων σε σχέση και με λίστες αγνοουμένων που υπήρξαν.

«Εάν έγινε συσχετισμός, αν προσπάθησαν να γίνει διερεύνηση, αν υπήρξαν συνδέσεις ή όχι. Και επίσης έχουμε θέσει αίτημα για τη διερεύνηση και μιας άλλης σορού που αφορά γυναίκα που βρέθηκε με εγκαύματα, πνιγμένη όμως. Είχε μεταφερθεί στο νεκροτομείο Σχιστού. Από εκεί ενταφιάστηκε κάποια στιγμή, χωρίς να υπάρξει αναφορά οικείου και ταυτότητας δικής της και σύμφωνα με τα ευρήματα είναι και αυτή δικό μας θύμα. Αναλόγως της διερεύνησης που ελπίζουμε να γίνει, ενδέχεται να αφορά 14 με 18 επιπλέον θύματα. Δεν μπορείς να μιλάς λοιπόν για δικαίωση. Όχι, όταν υπάρχουν θαμμένες αλήθειες», τονίζει η ίδια.