Πέθανε η αγωνίστρια της Αριστεράς, Ελένη Πορτάλιου

Η Ελένη Πορτάλιου, ομότιμη καθηγήτρια της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ και αγωνίστρια της Αριστεράς έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών.

Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1947 και έζησε εκεί έως τα 18 της χρόνια. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στην Αθήνα, ενώ υπέστη διώξεις κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Στη Μεταπολίτευση επανήλθε στο Πανεπιστήμιο και από το 1976 έως το 2015 δίδαξε στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ, φτάνοντας στη βαθμίδα της καθηγήτριας. Το διδακτικό και ερευνητικό της έργο επικεντρώνεται στον δημόσιο χώρο της πόλης, στη σχέση μνήμης και αστικού περιβάλλοντος, καθώς και στις κοινωνικές διαστάσεις της αρχιτεκτονικής.

Από νεαρή ηλικία στρατεύτηκε στην Αριστερά όπου παρέμεινε σταθερά μέχρι το τέλος της ζωής της. Είχε αναπτύξει έντονη πολιτική και κοινωνική δράση, με συμμετοχή σε κινήματα για το δικαίωμα στην πόλη, το περιβάλλον και τα κοινωνικά δικαιώματα. Υπήρξε ενεργή σε συλλογικότητες υπεράσπισης του δημόσιου πανεπιστημίου και σε κινήσεις της ανανεωτικής αριστεράς.

Το 2010 ήταν επικεφαλής του δημοτικού σχήματος «Ανοιχτή Πόλη» και υποψήφια δήμαρχος για τον Δήμο Αθηναίων.

Συλλυπητήρια ανακοίνωση για τον θάνατό της εξέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ:

«Αποχαιρετούμε με θλίψη και σεβασμό την Ελένη Πορτάλιου, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών.

Η Ελ. Πορτάλιου αποτέλεσε μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες στον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Εντάχθηκε στην Αριστερά από νεαρή ηλικία. Κατά τη διάρκεια τη δικτατορίας, υπέστη διώξεις συλλήψεις και φυλακίσεις. Η μακρόχρονη καριέρα της ως καθηγήτρια στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου συνδέθηκε με την πρωτοπόρα έρευνα και τη μέριμνα για τη διδασκαλία, τις φοιτήτριες και τους φοιτητές του Τμήματος της.

Η Ελ. Πορτάλιου υπήρξε μια διανοούμενη της Αριστεράς που συνδύαζε τη στέρεη θεωρητική συγκρότηση με τους κοινωνικούς, συνδικαλιστικούς και πολιτικούς αγώνες. Οι μάχες για την πόλη, οι φεμινιστικές συλλογικότητες, οι συνδικαλιστικοί αγώνες του πανεπιστημίου και του κλάδου των μηχανικών και βεβαίως η αυτοδιοίκηση υπήρξαν πεδία που η Ελ. Πορτάλιου άφησε το δικό της ξεχωριστό στίγμα. Στις δημοτικές εκλογές του 2010, η Ελ. Πορτάλιου ήταν η επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης και υποψήφια δήμαρχος για τον Δήμο Αθηναίων.

Απευθύνουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους της».

Συλλυπητήρια ανακοίνωση της Νέας Αριστεράς

«Πατρίδα μου είναι ο κατοικημένος κόσμος της μνήμης, ατομικής και συλλογικής».

Με αυτή τη φράση, που είχε πει η ίδια, αποχαιρετούμε την Ελένη Πορτάλιου, αρχιτέκτονα, ομότιμη καθηγήτρια του ΕΜΠ, διανοούμενη της Αριστεράς, και άνθρωπο των κινημάτων.

Η Ελένη Πορτάλιου δεν αντιμετώπισε ποτέ την πόλη ως ουδέτερο χώρο. Την είδε ως πεδίο μνήμης, σύγκρουσης, συμμετοχής και συλλογικής ζωής. Υπερασπίστηκε τον δημόσιο χώρο, το δημόσιο πανεπιστήμιο, την αυτοδιοίκηση και το περιβάλλον. Ήταν από τους ανθρώπους που ένωσαν τη σκέψη με τη δράση και που δεν μίλησαν απλώς για τα κινήματα, αλλά στάθηκαν μέσα σε αυτά.

Η Νέα Αριστερά αποχαιρετά με βαθιά θλίψη την Ελένη Πορτάλιου και εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στους οικείους της.

Αποχαιρετισμός του δημοτικού συμβούλου Αθήνας με την «Ανατρεπτική Συμμαχία»

Σε ανακοίνωσή του ο Πέτρος Κωνσταντίνου, δημοτικός σύμβουλος στην Αθήνα με την Ανατρεπτική Συμμαχία, αναφέρει ότι «θα θυμόμαστε πάντα την Ελένη Πορτάλιου σαν μια εμβληματική μορφή στους κοινωνικούς αγώνες».

«Με την Ελένη ενώθηκαν οι δρόμοι μας όταν τα σκιρτήματα του νέου κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης του Σηάτλ έφτασαν στην Ευρώπη, αρχικά με τη διεθνή κινητοποίηση στην Πράγα το 2000 και μετά με την συγκλονιστική πολιορκία των G8 από εκατοντάδες χιλιάδες ακτιβιστές στη Γένοβα το 2001. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ 2001 με σύνθημα “οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη”. […]

Βρεθήκαμε μαζί στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας το 2010-2014, όταν εξελέγη δημοτική σύμβουλος με την Ανοιχτή Πόλη, αντιμετωπίζοντας τους ναζιστικούς χαιρετισμούς του Μιχαλολιάκου και τα ρατσιστικά πογκρόμ των ταγμάτων εφόδου στις γειτονιές όπως του Αγίου Παντελεήμονα.

Η Ελένη έδωσε το παρών στους αγώνες κάτω από την σημαία και τη στρατηγική της ανανεωτικής αριστεράς, του ΚΚΕ Εσωτερικού και αργότερα της ΑΚΟΑ και του ΣΥΡΙΖΑ. Είχαμε πάντα συντροφικές αντιπαραθέσεις. […] Ομως, η κοινή προσέγγιση για ενότητα στη δράση μάς έφερε πολλές φορές δίπλα-δίπλα: με τον τον κόσμο που πάλευε για να σώσει το περιβάλλον, να σώσει από την καταστροφή το Ελληνικό, το Βοτανικό, το Γουδή, να τα κάνει όλα Μητροπολιτικά πάρκα και όχι να τα αρπάξουν οι μεγαλοεργολάβοι για τις φαραωνικές αναπλάσεις. Βρεθήκαμε μαζί στην Πρωτοβουλία ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή και την κλιματική αλλαγή».