Άγχος, πανκ και ευαισθησία – Μια βουτιά στον κόσμο των Dramachine και της αθηναϊκής ασφυξίας

– Πώς γεννήθηκε το όνομα Dramachine και τι συμβολίζει για εσάς;

Οι απόψεις διίστανται είναι η αλήθεια. Όλοι θυμούνται κάτι διαφορετικό. Φήμες λένε ότι το σκαρφίστηκε ο Γιώργος Καταπόδης από Nurse of War και Νεκροτσουλήθρα. Σε κάθε περίπτωση, το όνομά μας μάς εκφράζει απόλυτα – τόσο γιατί είναι ένα πιασάρικο λογοπαίγνιο (και δυστυχώς είμαστε παιδιά αυτού του είδους χιούμορ), όσο και γιατί η υπερβολή και το δραματικό στοιχείο αποτελούν βασικά συστατικά της μουσικής και του live performance μας. Άλλωστε, το δράμα είναι σχεδόν βασικό μέλος της μπάντας πλέον αφού πάντα βρίσκει τρόπο να εμφανίζεται μπροστά μας.

– Για όσους σας γνωρίζουν τώρα πρώτη φορά, ποιοι είναι οι Dramachine;

Οι Dramachine ξεκίνησαν ως τρίο: ο Χάρης, ο Γιώργος και η Ελένη. Πλέον έχουν απομείνει ο Γιώργος και η Ελένη, συνεχίζοντας το σχήμα ως ντουέτο. Είμαστε και οι δύο ιδιαίτερα δραστήρια και εργατικά άτομα. Αυτό συχνά μας κάνει αγχωτικούς ή και λίγο μανιακούς, αλλά λειτουργεί ταυτόχρονα πολύ δημιουργικά μέσα στη διαδικασία σύνθεσης και παραγωγής. Ο Γιώργος εργάζεται στο χώρο του βιβλίου και η Ελένη στο χώρο της εκπαίδευσης, προσπαθώντας καθημερινά να ισορροπήσουμε ανάμεσα στους εξαντλητικούς ρυθμούς της δουλειάς, την ασφυκτική καθημερινότητα της Αθήνας και τη διαρκή ανάγκη μας να δημιουργούμε μουσική.

– Αν έπρεπε να συστηθείτε μέσα από τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν;

Άγχος (αφού “Tο όνομά μας είναι….‘‘), πανκ, ευαισθησία.

– Ποια ήταν η αρχική σπίθα που σας οδήγησε να δημιουργήσετε το συγκρότημα;

Ένα βράδυ του 2019, σε ένα πάρτι φίλων, συζητήσαμε –ο Γιώργος και η Ελένη–  το ενδεχόμενο να φτιάξουμε μια νέα μπάντα, αφού τα προηγούμενα σχήματα στα οποία συμμετείχαμε είχαν ήδη διαλυθεί (οι Ατζινάβωτο Φέγι και οι Testera, αντίστοιχα). Τον Χάρη τον γνωρίζαμε από διαφορετικές παρέες ήταν ήδη μέλος δύο μπαντών και «χωμένος» στην σκηνή, και ο Γιώργος επικοινώνησε μαζί του. Πολύ σύντομα κανονίσαμε πρόβα στο Ignite στο Περιστέρι, μια Κυριακή του Σεπτέμβρη του 2019.

Αφού πρώτα αναλύσαμε διεξοδικά το τσάι του Σαββάτου που είχε προηγηθεί με όλες τις δραματικές λεπτομέρειες, μπήκαμε σχεδόν επιτακτικά στο στούντιο και έτσι γεννήθηκε το πρώτο μας κομμάτι, το «Ήρθε η Ώρα». Ένα τραγούδι που περιγράφει τη νηνεμία πριν από την καταιγίδα – και που, εντελώς ειρωνικά, έμελλε να προϊδεάζει για όσα θα έφερνε το 2020.

– Πώς θα περιγράφατε τον ήχο σας σε κάποιον που δεν σας έχει ακούσει ποτέ;

Έχουμε αλλεργία στις πολύ σκληρές και άκαμπτες ταξινομήσεις! Από την πολύ αρχή, στο μακρινό 2019, προσπαθήσαμε να τις αποφύγουμε και να απελευθερώσουμε –στο μέτρο του δυνατού– τα μυαλά και τα χέρια μας από έναν τέτοιου είδους συντηρητισμό της καλλιτεχνικής παραγωγής. Το αποτέλεσμα: ένας ήχος σκοτεινός και ταυτόχρονα φωτεινός, ωμός αλλά και ευαίσθητος, χορευτικός αλλά και δύσκολος να τον χορέψεις. Ένας ήχος οπωσδήποτε αμφίθυμος, με τη θετική έννοια του όρου.

– Ποιες είναι οι βασικές επιρροές σας, τόσο μουσικά όσο και αισθητικά;

Ελένη: post punk των 80ς (B52s, Young Marble Giants, Suicide, Gun Club, Wire, DEVO, Techniques Berlin, Trisomie 21)  και στην ψυχή νοσταλγός των 90s (Jay Reatard, Hole, PJ Harvey, Dresden Dolls) αλλά κυρίως αισθητικά. Και παρόλο που για πολλά χρόνια είχα άρνηση για ό,τι έβγαινε μετά το 2000, θα σημειώσω και electroclash επιρροές όπως Robots in Disguise, Fischerspooner. Σίγουρα όμως οι επιρροές μου απλώνονται προς πολλές κατευθύνσεις για να μπουν σε ένα ξεκάθαρο κουτάκι.

Γιώργος: Ακούω αρκετή μουσική και με δυσκολεύει η συζήτηση περί επιρροών, μου φαίνεται ένα πολύ δυναμικό πράγμα όλο αυτό, κάτι που αλλάζει διαρκώς. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να επιλέξω την ταυτότητά μου, θα την έψαχνα σε ένα ταξίδι από την Μετς μέχρι τις Βρυξέλλες, ίσως στις δύο Γερμανίες των ’80s, ή στον ριζοσπαστικό πειραματισμό που φιλοξένησε η Ελλάδα την ίδια δεκαετία. Πράγματα ωμά και συγχρόνως ευφυή, μουσική από ταλαντωτές και σκουριασμένες κιθάρες, η φωνή σαν να τραγουδάς μέσα στη σπηλιά και εγώ να σε περιμένω έξω.

– Πώς επηρεάζει η ελληνική πραγματικότητα τη μουσική σας;

Γίνεται να μην επηρεάζει η Αθήνα τη μουσική μας; Η πόλη της ασφυξίας, της αγανάκτησης και του road rage. Μια πόλη θορυβώδης και κουρασμένη, που όμως ταυτόχρονα παραμένει πόλη της νύχτας – γεμάτη υπόγεια lives, τυχαίες συναντήσεις και ανθρώπους που ψάχνουν διαρκώς έναν τρόπο να εκτονωθούν. Η Αθήνα έχει μια μόνιμη ένταση, μια αίσθηση ότι κάτι βράζει συνεχώς κάτω από την επιφάνεια. Η ζέστη, το τσιμέντο, οι γρήγοροι ρυθμοί, οι χαμηλοί μισθοί, η μοναξιά μέσα στο πλήθος, αλλά και η ανάγκη για σύνδεση και έκφραση, επηρεάζουν αναπόφευκτα τον τρόπο που γράφουμε μουσική. Ταυτόχρονα όμως, είναι και μια πόλη με τεράστια δημιουργική ενέργεια. Νομίζουμε πως όλη αυτή η αντίφαση –η ασφυξία μαζί με την έκρηξη δημιουργικότητας– βρίσκεται βαθιά μέσα στον ήχο και τη νοοτροπία μας.

– Τι θα θέλατε να νιώθει κάποιος όταν ακούει Dramachine;

Βαθιά λαχτάρα, μελαγχολία, επιθυμία, θυμό. Συναισθήματα που γεννούν ενέργεια.

– Υπάρχει κάποια συναυλία που σας έχει μείνει αξέχαστη;

Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουμε την πιο αξέχαστη συναυλία – και η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε ξεχάσει ποτέ καμία και εννιά στις δέκα περνάμε φανταστικά! Από τον τελευταίο χρόνο, ίσως ξεχωρίζουμε τα live στη Γερμανία τον Οκτώβρη: ένα εκρηκτικό live στο Βερολίνο και την επόμενη μέρα στη Λειψία με τη Laura Krieg, όπου φτάσαμε σχεδόν άυπνοι. Θυμόμαστε επίσης ένα απίστευτα ζεστό live στη Βιέννη τον κρύο Φλεβάρη, όπου το κοινό σε εκείνο το μικρό στέκι είχε πραγματικά πάρει φωτιά. Το live στη Λευκωσία, με την εκπληκτική διοργάνωση του Void Collective, ήταν επίσης πολύ ιδιαίτερο για εμάς. Και φυσικά, το φεστιβάλ Stanze Fredde Night που διοργανώσαμε στο Ilion Plus μαζί με αγαπημένες μπάντες και φίλους τον περασμένο Γενάρη.