Η προφητεία του Ρομπέρτο Μπάτζιο χώρεσε σε εννιακόσιες σελίδες

Αν δεν τον είδες; Προφανώς δεν μπορείς να καταλάβεις. Ούτε η σειρά-ντοκιμαντέρ στο Netflix που καμώθηκε για χάρη του, ούτε όλες οι πλατφόρμες βίντεο μαζί μπορούν να αποτυπώσουν τον τρόπο που ο Ρομπέρτο Μπάτζιο ερωτοτροπούσε με τη μπάλα.

Μια από εκείνες τις ιδιοφυίες, δίχως θέση στο ποδοσφαιρικό cv, που υπέγραφαν το παιχνίδι μιας άλλης εποχής. Ένας (αλά ιταλικά)… Μαραντόνα που επιβάλλονταν με όλους τους τρόπους. Και που η πολυκατοικία της ιστορίας θα του διέθετε άλλο διαμέρισμα, αν δεν έχανε το περίφημο πέναλτι στον τελικό του Μουντιάλ των ΗΠΑ (1994).

Γενικώς τα πέναλτι και τα παγκόσμια κύπελλα της καριέρας του… δεν. Ο Ντιέγκο και η Αργεντινή τον απέκλεισαν στην ρουλέτα το 1990, στον περίφημο ημιτελικό που οι Ιταλοί έπαιξαν (εκτός έδρας!) στη Νάπολι. Η οικοδέσποινα Γαλλία στους προημιτελικούς του ΄98. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να είναι μέχρι σήμερα ο μοναδικός Ιταλός ποδοσφαιριστής με γκολ σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα και ο πρώτος Ιταλός σκόρερ στην ιστορία των διοργανώσεων μαζί με τον Κριστιάν Βιέρι και τον Πάολο Ρόσι με 9 γκολ. Και λογικά να μείνει εκεί για πολλά ακόμη χρόνια, καθώς το περίφημο γαλάζιο στη φανέλα της Σκουάντρα έχει γίνει… ακριβοθώρητο πλέον σε Μουντιάλ.

Χθες βράδυ σφραγίστηκε η είδηση πως τρίτο σερί τουρνουά, η Ιταλία θα το δει από την τηλεόραση. Εκείνοι και εμείς, με τελευταία ανάμνηση από το 2014 και την Βραζιλία. Μόνο που οι γείτονες δεν είναι Ελλάδα. Οι γείτονες είναι το ποδόσφαιρο. Στην ελιτ των 4-5 παντοτινών δυνάμεων. Εκείνοι και οι Γερμανοί από την πλευρά μας. Η Βραζιλία και η Αργεντινή από την Λατινική Αμερική. Και οι άλλοι από κάτω… Πως να το αντέξει λοιπόν αυτό το δράμα;

«Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ όλη τη νύχτα, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω τι συνέβη» έλεγε το πρωί ο σεβάσμιος Δον Φάμπιο Καπέλο. «Μιλάμε για μια ομάδα τέσσερις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια. Είναι μια αθλητική τραγωδία. Ντροπή. Από τα χειρότερα που έχουν συμβεί στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Και το πιο ανησυχητικό είναι πως δεν παραιτείται κανείς. Ο πρώτος που θα έπρεπε να αναλάβει τις ευθύνες είναι ο πρόεδρος της ομοσπονδίας, μαζί με ολόκληρη την ηγετική ομάδα» τους τα είπε ένα χεράκι. «Πρέπει να καθίσουν στο τραπέζι ειδικοί, να αναλύσουν τι συμβαίνει και να ξεκινήσουν μια αναδόμηση από τη βάση. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα, είναι δομικό» πρόσθεσε. Δυστυχώς όμως κατόπιν εορτής. Άλλος είναι που τα είπε πριν από χρόνια. Τότε όμως δεν του έδωσε κανείς σημασία.

Ναι, ο Ρομπέρτο Μπάτζιο και μια ιστορία από το μακρινό 2011. Ο μύθος λέει πως η έκθεση που συνέταξε με θέμα την επόμενη μέρα του Ιταλικού ποδοσφαίρου ήταν συνολικά 900 σελίδες. Ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που προέβλεπε τον διαχωρισμό της ομοσπονδίας σε 100 περιφέρειες, την δημιουργία κλιμακίων της «Σκουάντρα» σε ολόκληρη τη χώρα. Και κυρίως; Που ξεκινούσε το παιχνίδι ξανά από την… πλατεία.

Ο «μικρός Βούδας» ήταν κάθετος. Τα παιδιά δεν θα έπρεπε να μπαίνουν σε ακαδημίες συλλόγων πριν από τα 10 τους χρόνια. Θα έπρεπε να βγαίνουν έξω, στο πάρκο της γειτονιάς τους. Να νιώσουν και να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο της χώρας. Να περάσει στο dna τους.

Έχοντας αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο μόλις έξι χρόνια νωρίτερα, είχε διοριστεί από τον Τζανκάρλο Αμπέτε στον ρόλο του προέδρου του Τεχνικού Τομέα της FIGC (Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου) εκείνη την εποχή. Και σε αυτούς τους λίγους μήνες, είχε προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό και την ιδέα του αλλά και την μέθοδο για την υλοποίηση της. Ένιωθε ότι η Ιταλία χάνει τον «τρόπο» της στο ποδόσφαιρο.

Την ίδια τη σχολή της. Και πρότεινε μια κανονική μεταρρύθμιση που φυσικά δεν έμενε στις πλατείες. Η μέθοδος για την αφοσίωση στην προπόνηση, το σκάουτινγκ, ο έλεγχος των νεαρών ποδοσφαιριστών μέσα από κλιμάκια. Το ίδιο «ποδόσφαιρο» που θα προκρίνονταν σε όλες τις ηλικίες κλπ. Τεχνικές δοκιμές αλλά και ελευθερία σε σχέση με τη μπάλα. Εκπαίδευση προπονητών. Ηθικές αξίες.

Ένας κάτοχος της Χρυσής Μπάλας με όραμα και διάθεση να προσφέρει. Μα τελικά «νεκρό γράμμα» όπως θυμήθηκαν σήμερα οι Ιταλοί τον φάκελο του. Γιατί; Διότι οι Ιταλοί που πως το λένε «ούνα φάτσα ούνα ράτσα» ούτε που σκέφτηκαν ότι μπορούν να γίνουν παράγοντες του ποδοσφαίρου οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές τους. Πως διώξαμε από την προεδρία της ΕΠΟ σε μια στιγμή τον Θοδωρή Ζαγοράκη και δεν επιτρέψαμε σε προσωπικότητες όπως ο Αντώνης Νικοπολίδης να συμμετέχουν στο συμβούλιο της Ομοσπονδίας για χατίρι του… Μπαλτάκου και των περίφημων «βλαχοπροέδρων» που ελέγχουν τις Επιτροπές ποδοσφαίρου; Έ, έτσι και ο «μικρός Βούδας». Πήρε την «θεϊκή αλογοουρά» του και την έκανε με συνοπτικές διαδικασίες.

Στο μεταξύ η Ιταλία δεν απομακρύνεται τυχαία από την κορυφή. Δεν ανήκει σε αυτή. Δεν παράγει πλέον μεγάλους παίκτες. Έχει χάσει προ πολλού το δικαίωμα να εργάζονται στο πρωτάθλημα της οι καλύτεροι προπονητές του κόσμου ή να παίζουν σε αυτό οι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές -όπως συνέβαινε πριν από τρεις δεκαετίες-. Και δεν είναι μόνο θέμα της εθνικής τους ομάδας.

Αυτή τη στιγμή στους προημιτελικούς των τριών διοργανώσεων της UEFA συναντάς μοναχά τη Μπολόνια στο Europa League και την Φιορεντίνα (που παλεύει να μην υποβιβασθεί) στο Conference League. Δε στη λίστα με τους καλύτερους ποδοσφαιριστές αν εξαιρέσεις τα γάντια του Ντοναρούμα, άλλος… κανείς. Μια κανονική κρίση. Που σοκάρει αλλά εξηγείται. Και που παραδόξως είχε προβλεφθεί από τον τελευταίο «απρόβλεπτο» που πάτησε στα γήπεδα της.