Αλέξανδρος Γκιννής: Όταν η Ομοσπονδία Χιονοδρομίας δεν σέβεται τους αθλητές της

Αυτή η συνθήκη, φαίνεται ότι δεν ισχύει για την Ομοσπονδία Χιονοδρομίας, ειδικά για τον Πρόεδρο της Γιώργο Νικητίδη που με δημόσια ανάρτηση μείωνε τον Αλέξανδρο Γκιννή ορμώμενος φυσικά από μικροπολιτικά συμφέροντα «χαϊδέματος» σωματείων που ψηφίζουν στις εκλογές των Ομοσπονδιών.

Η δημόσια κριτική ενός αθλητή που έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του με συνέπεια και επιτυχίες δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια «απλή δήλωση». Όταν μάλιστα προέρχεται από θεσμικό παράγοντα, το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα. Οι πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου της Χιονοδρομίας, με αφορμή τη μη συμμετοχή του Γκιννή στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, προκαλούν εύλογα ερωτήματα και έντονο προβληματισμό. Όχι μόνο για το περιεχόμενο, αλλά κυρίως για το ύφος και τη συγκυρία.

Ο Γκιννής δεν είναι ένας τυχαίος αθλητής. Είναι ο άνθρωπος που έγραψε ιστορία για την ελληνική χιονοδρομία, κατακτώντας το πρώτο παγκόσμιο μετάλλιο της χώρας στο αλπικό σκι και φέρνοντας την Ελλάδα στο προσκήνιο ενός αθλήματος όπου παραδοσιακά δεν συγκαταλέγεται στις υπερδυνάμεις. Σε έναν χώρο που απαιτεί τεράστιες προσωπικές θυσίες, υψηλό κόστος προετοιμασίας και συνεχή αγώνα απέναντι σε πολύ ισχυρότερες χώρες, η πορεία του μόνο σεβασμό μπορεί να εμπνέει.

Οι τραυματισμοί αποτελούν, δυστυχώς, αναπόσπαστο κομμάτι του πρωταθλητισμού. Κανένας αθλητής δεν επιλέγει να απουσιάσει από μια Ολυμπιακή διοργάνωση — πόσο μάλλον από τους Αγώνες που αποτελούν το απόλυτο όνειρο κάθε αθλητή. Η απόφαση να μην αγωνιστεί, όταν αυτή συνδέεται με την υγεία και τη σωματική ακεραιότητα, είναι πράξη ευθύνης, όχι αδυναμίας.

Όταν, λοιπόν, ένας θεσμικός εκπρόσωπος επιλέγει να στοχοποιήσει δημόσια έναν αθλητή για μια τέτοια απόφαση, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι προβληματικό. Οι Ολυμπιακές αξίες — ο σεβασμός, η αλληλεγγύη, η αξιοπρέπεια — δεν αποτελούν απλώς συνθήματα, αλλά θεμέλιο της αθλητικής κοινότητας. Η δημόσια απαξίωση ενός αθλητή που έχει προσφέρει διεθνείς διακρίσεις στη χώρα κινείται στον αντίποδα αυτών των αρχών.

Το ατόπημα του Νικητίδη αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις, όταν ο ίδιος εμφανίζεται να μην γνωρίζει βασικά θέματα για τον αθλητισμό, ότι για παράδειγμα κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων η ελληνική ομάδα δεν αποτελεί ευθύνη της Ομοσπονδίας, ούτε ότι δεν γίνεται να αντικατασταθεί ένας αθλητής από τη στιγμή που έχουν ξεκινήσει οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Οσον αφορά τη δήλωση του περί φιέστας, μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει, όταν σύσσωμος ο παγκόσμιος Τύπος αναφέρεται με θριαμβευτικά σχόλια στο αντίο που άξιζε ένας αθλητής της αξίας και της εμβέλειας του Αλέξανδρου Γκιννή.

Βέβαια η όλη αναφορά στον Γκιννή εξυπηρετεί εν μέρει την Ομοσπονδία καθώς μεταφέρει αλλού τη συζήτηση και όχι στο πραγματικά πρόβλημα που δεν είναι άλλο, από τις αποκαρδιωτικές εμφανίσεις των αθλητών μας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Η Ελλάδα πήγε με μία από μικρότερες αποστολές και πέτυχε ίσως τα χειρότερα αποτελέσματα στην ιστορία, απόρροια της ελλιπούς προετοιμασίας των αθλητών παρότι η Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων πήρε τέσσερις φορές περισσότερα χρήματα για Ολυμπιακή Προετοιμασία σε σχέση με τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2022 στο Πεκίνο.

Δικαιολογίες δεν υπάρχουν και δεν φταίνε σε καμία περίπτωση οι αθλητές, αλλά η διοίκηση Νικητίδη που βρίσκεται για 2^η θητεία στο τιμόνι της ΕΟΧΑ.

Σε κάθε περίπτωση, η κριτική είναι θεμιτή. Η ασέβεια όχι. Και όταν πρόκειται για έναν αθλητή που τίμησε την Ελλάδα, οφείλουμε — ανεξαρτήτως ρόλων — να θυμόμαστε πρώτα την προσφορά και μετά οτιδήποτε άλλο.