Τα άγνωστα κύτταρα που προστατεύουν τη μύτη μας από συγκρούσεις

Ένας τύπος κυττάρου που απουσίαζε μέχρι τώρα από τα εγχειρίδια ιστολογίας αποκαλύπτεται ότι χαρίζει ελαστικότητα στη μύτη και τα πτερύγια των αφτιών μας και μας προστατεύει από ατυχήματα.

Τα «λιποχονδροκύτταρα» που περιγράφει νέα μελέτη στο Science, κάτι ανάμεσα στα κύτταρα του λιπώδους ιστού και τα κύτταρα των χόνδρων, είχαν ανακαλυφθεί για πρώτη φορά το 1857 από τον γερμανό ζωολόγο Φραντζ φον Λέιντιγκ, έκτοτε όμως η ανακάλυψη ξεχάστηκε.

Τα λιποχονδροκύτταρα θα μπορούσαν δυνητικά να αξιοποιηθούν στην ιατρική για την αναγέννηση των χόνδρων.

Τώρα, ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Άιρβινγκ δίνουν την πρώτη λεπτομερή περιγραφή αυτών των παραμελημένων κυττάρων (εικόνα).

Παρατηρήσεις σε ποντίκια έδειξαν ότι τα λιποχονδροκύτταρα περιέχουν μεγάλες φυσαλίδες με  λίπη, σε αντίθεση όμως με τα λιποκύτταρα δεν εμπλέκονται στον μεταβολισμό και δεν συρρικνώνονται με δίαιτες που περιορίζουν το σωματικό λίπος.

Σφιχτά ενωμένα μεταξύ τους, τα κύτταρα αυτά φαίνεται πως προστατεύουν από μηχανικές πιέσεις όπως το πλαστικό περιτυλίγματος με φυσαλίδες, λένε οι ερευνητές.

Ελαστικότητα

Τα λιποχονδροκύτταρα «προσφέρουν μια ελαστική ποιότητα που ταιριάζει ιδανικά για τα εύκαπτα μέρη του σώματος όπως οι λοβοί των αφτιών και η μύτη» σχολίασε ο Μακρίμ Πλίκους, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Εκτός από τα ποντίκια, λιποχονδροκύτταρα εντοπίστηκαν επίσης στη μύτη, τα αφτιά, την επιγλωττίδα και τον θυρεοειδή ανθρώπινων εμβρύων, καθώς και σε δεκάδες άλλα είδη θηλαστικών που εξετάστηκαν.

Απουσίαζαν όμως από τα αμφίβια, τα πτηνά και ερπετά, ένδειξη ότι πρόκειται για κύτταρα των θηλαστικών που εξελίχθηκαν σχετικά πρόσφατα.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα λιποχονδροκύτταρα θα μπορούσαν δυνητικά να αξιοποιηθούν στην ιατρική για την αναγέννηση των χόνδρων.

«Σήμερα, η ανάπλαση χόνδρων συχνά απαιτεί λήψη ιστού από τα πλευρά του ασθενή -μια επώδυνη και επεμβατική διαδικασία» επισήμανε ο Πλίκους.

«Στο μέλλον, λιποχονδροκύτταρα που δημιουργούνται από λιποχονδροκύτταρα θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται στη δημιουργία ζωντανού χόνδρου σύμφωνα με τις ανάγκες κάθε ασθενή» είπε.