«Έχω ακούσει αυτό το περί επιστροφής. Κάποιος επιστρέφει όταν από κάπου φεύγει, εγώ δεν έχω φύγει από κάπου. Δύο χρόνια που δεν έχω παίξει στο θέατρο, τον πρώτο χρόνο ήταν η καραντίνα που δεν έπαιζε κανείς και τον δεύτερο χρόνο ήταν η ταινία μου. Ολοκληρώθηκε η ταινία και αποφάσισα να κάνω αυτό το οποίο θα έκανα πριν μας κλείσουν τα θέατρα».
Μιλώντας για το θέατρο, ο Γιώργος Κιμούλης είπε χαρακτηριστικά: «Η συλλογικότητα είναι ίσως το πιο αναγκαίο σε αυτή τη δουλειά. Η συλλογικότητα όμως είναι δύσκολο να επιτευχθεί, ιδίως στη σημερινή εποχή που ο άνθρωπος πιστεύει ότι συλλογικό σχεδόν κονιορτοποιεί το ατομικό του. Έχει πιστεί ο σύγχρονος άνθρωπος ότι η συλλογικότητα να διαλύσει την προσωπικότητά του, την αυτονομία του. Λάθος και ελπίζω οι καινούριες γενιές να το καταλάβουν αυτό και να ανατρέψουν αυτή τη νοοτροπία».
Η παράσταση «Η Ευτυχία της Αργιθέας» επιχειρεί να δώσει φωνή σε όσες ζωές έμειναν στο περιθώριο της Ιστορίας, χωρίς εξιδανίκευση και χωρίς διδακτισμό — μόνο με παρουσία.
Από την Πέμπτη 23 Απριλίου, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά κάνει μια βουτιά στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, με το έργο «Tζένη Τζένη - Ένα ηλιόλουστο Ρέκβιεμ»