Μπορεί στη σκηνή να αναλάμβανε την ψυχαγωγία του κοινού, όμως την ψυχή του βάραινε μια οικογενειακή τραγωδία που είχε φυλάξει ως επτασφράγιστο μυστικό ακόμα και από τη γυναίκα του.

Γεννήθηκε το 1908 στην Περαχώρα έξω από το Λουτράκι. Έχασε τη μητέρα του σε ηλικία τεσσάρων ετών και τον πατέρα του όταν ήταν οκτώ ετών. Οι συγγενείς του αποφάσισαν να τον κλείσουν στο Τζάνειο ορφανοτροφείο.

Δυστυχώς η ζωή του επιφύλασσε ακόμα μεγαλύτερες δοκιμασίες.

 

Το δράμα του ηθοποιού ξεκινάει στις 9 Ιουλίου το 1956, όταν σεισμός ισοπεδώνει τη Σαντορίνη, σκορπίζοντας το θάνατο σε όλο το νησί. Σκοτώθηκαν 53 άτομα και τραυματίστηκαν περισσότερα από 100.

Εκείνο το τραγικό καλοκαίρι η οικογένεια του Παντελή Ζερβού, βρίσκεται στο νησί από το οποίο καταγόταν η γυναίκα του, για καλοκαιρινές διακοπές. Ο ίδιος δεν μπόρεσε να τους ακολουθήσει γιατί έπαιζε στην Επίδαυρο.

Ο φονικός Εγκέλαδος θάβει κάτω από τα ερείπια την 12χρονη κόρη του Ευδοξία. Η γυναίκα του και οι άλλες δυο του κόρες πρόλαβαν να βγουν έξω από το  σπίτι και να σωθούν.

Τα άσχημα νέα βρίσκουν τον τραγικό πατέρα στη σκηνή. Κάποιος συγγενής του αναγγέλλει το αδόκητο χαμό της μικρής του κόρης.

Εκείνος μαζεύοντας ότι κομμάτι είχε μείνει από την ψυχή του, βρίσκει το σθένος να βγεί στη σκηνή.

Όχι μόνο τη δύσκολη αυτή ώρα δε λύγισε μπροστά στην οδύνη, αλλά φρόντισε να την κρύψει τόσο καλά που έπαιξε κάνοντας τον κόσμο να γελάσει.

Όταν η παράσταση έφτασε στο τέλος, υποκλίθηκε τον χειροκρότησαν και γυρνώντας στα παρασκήνια κατέρρευσε. Σωριάστηκε λιπόθυμος.

Δυστυχώς η μοίρα έμελλε να γίνει ακόμα σκληρότερη μαζί του μετά από τρία χρόνια.

Όταν έγινε η εκταφή ένα φρικιαστικό θέαμα τον περίμενε: σκελετός του παιδιού δεν ήταν ανάσκελα, αλλά στο πλάι και με το στόμα ανοικτό, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναπνεύσει

Το κοριτσάκι είχε τραυματιστεί βαριά κάτω από τα ερείπια, χωρίς όμως να έχει πεθάνει, ωστόσο αυτό δεν έγινε αντιληπτό και το έθαψαν.

Ο τραγικός πατέρας κράτησε για τον εαυτό του όλο τον πόνο, χωρίς να αποκαλύψει ποτέ στη γυναίκα του τη φρικιαστική διαπίστωση.

Το εξομολογήθηκε μόνο λίγο πριν το τέλος του σε κάποια συνέντευξη: «Εκείνες τις τραγικές ημέρες στο νησί, όποιον σκουντούσαν και δεν σάλευε, τον έθαβαν».

Στα 73 του χρόνια έφυγε και εκείνος για να συναντήσει την κόρη του.

Μέχρι τότε όμως φρόντιζε να διασκεδάζει ο κόσμος που κατέκλυζε το θέατρο που εμφανιζόταν και τους κινηματογράφους όπου προβάλλονταν οι ταινίες του.