Συμμετέχω σε πολλές τιμητικές εκδηλώσεις και εκδηλώσεις μνήμης. Οι Έλληνες και οι Βρετανοί μοιραζόμαστε μακρά ιστορία και εκτιμάμε πολύ τη σημασία της, αισθανόμενοι και την παρουσία της, έστω και αμυδρά, στη ζωή μας. Τιμάμε σημαντικά γεγονότα της ιστορίας μας, διότι γνωρίζουμε ότι οι ελευθερίες που απολαμβάνουμε βασίστηκαν στις προσπάθειες όσων προηγήθηκαν. Όντως, ξέρουμε ότι στεκόμαστε -όπως λέμε- στους ώμους γιγάντων.

Τον Οκτώβριο, παρευρέθηκα στην ετήσια εκδήλωση μνήμης στην Πύλο για την καθοριστική Ναυμαχία του Ναυαρίνου. Στις 20 Οκτωβρίου του 1827, ένας ενωμένος βρετανικός, γαλλικός και ρωσσικός στόλος κατέστρεψε μια πολύ μεγαλύτερη τουρκο-αιγυπτιακή αρμάδα, που έδωσε τέλος στην απειλή της οθωμανικής ναυτικής δύναμης και διευκόλυνε την νίκη των Ελλήνων στο χερσαίο πόλεμο μερικούς μήνες αργότερα. Άνω των 6000 οθωμάνων ναυτών σκοτώθηκαν από συνεχείς ομοβροντίες από 10 πλοία της γραμμής. Ο αριθμός των νεκρών από πλευράς των συμμάχων ανήλθε σε 174 ναύτες: θαρραλέους άντρες, που έδωσαν τη ζωή τους για την απελευθέρωση της Ελλάδος. (Μπορείτε να βρείτε την ομιλία μου στο:https://www.gov.uk/government/world-location-news/british-ambassador-john-kittmer-on-the-187th-anniversary-of-navarino-battle-in-greece.el.)

Κι αυτή την εβδομάδα, τιμάμε όσους έπεσαν κατά τον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και σε άλλες μεταγενέστερες συγκρούσεις ανά τον κόσμο. Χτες στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο της Κοινοπολιτείας στον Άλιμο, βρέθηκα δίπλα στον Έλληνα Υπουργό Εθνικής Άμυνας, τον Αρχηγό του Ελληνικού Γενικού Επιτελείου, και εκπροσώπους του διπλωματικού σώματος, και κατέθεσα στεφάνι μνήμης και τιμής, από παπαρούνες, όπως είναι η βρετανική παράδοση.

Οι φετινές εκδηλώσεις μνήμης είναι ακόμη και πιο σημαντικές από ό,τι είναι συνήθως. Γιατί τιμάμε την επέτειο όχι μόνο των εκατό χρόνων από την έναρξη του Μεγάλου Πολέμου, αλλά και των 70 χρόνων από την απόβαση της «D-Day» στη Νορμανδία, η οποία σηματοδότησε την αρχή του τέλους του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Κι εδώ στην Ελλάδα, βέβαια, μόλις γιορτάσαμε την επέτειο των 70 χρόνων από το τέλος της Κατοχής.

Αν και οι εκδηλώσεις γίνονται ανελλιπώς κάθε χρόνο, η διάθεση γύρω απ’ αυτές τείνει να ανεβαίνει και να καταβαίνει, σαν τον οικονομικό κύκλο. Όταν ήμουνα παιδί, η Ημέρα της Ανακωχής δεν γιορταζόταν πια στις 11 Νοεμβρίου και είχε αντικατασταθεί από μια δοξολογία που γινόταν την πλησιέστερη Κυριακή. Ήμουνα μέλος εκκλησιαστικής χορωδίας και παπαδάκι, οπότε θυμάμαι καλά τις προσεκτικές ετοιμασίες: το γυάλισμα των παπουτσιών, το πλύσιμο και το σιδέρωμα των λευκών άμφιων και του περιλαιμίου, τις πρόβες. Στο χωριό όπου μεγάλωσα, η κύρια εκδήλωση γινόταν γύρω από το μνημείο των πεσόντων. Η Κυριακή της Μνήμης ήταν κάτι πολύ προσωπικό για τους παππούδες μας, και έφερνε εμάς τα παιδιά πιο κοντά σε δυο γενεές βετεράνων. Η αξιοπρέπεια και η θλίψη των ηλικιωμένων αντρών και γυναικών, καθώς και η οδυνηρή και μακρά επιγραφή των ονομάτων των συγχωριανών μας από τον Μεγάλο Πόλεμο μου έκαναν μεγάλη εντύπωση.

Πρόσφατα, το παθιασμένο ενδιαφέρον του βρετανικού κοινού για τη Μνήμη έχει ευρύτερα ανανεωθεί. Καθώς οι γενεές των βετεράνων των δύο παγκοσμίων πολέμων αποβιώνουν, καλούμαστε να τιμήσουμε καθοριστικά τις θυσίες αυτών που με τις προσπάθειές τους κέρδισαν τις ελευθερίες μας. Στο Λονδίνο η Αυτής Μεγαλειότης η Βασίλισσα έκανε τα αποκαλυπτήρια δύο εθνικών μνημείων προς τιμή των γυναικών του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου και τηςBomberCommand(της μονάδας διοίκησης των βομβαρδιστικών).

Το αναζωογονημένο κοινό αίσθημα δεν είναι απλώς έκφραση νοσταλγίας. Αντανακλά και την συνεχή οδύνη και κόστος των σημερινών εχθροπραξιών και στρατιωτικών συμπλοκών, καθώς η τωρινή γενεά διαχειρίζεται τις διεθνείς απειλές που αντιμετωπίζουμε. Από το 2007, στο βρετανικό Μνημείο Πεσόντων των Ένοπλων Δυνάμεων τιμώνται και όσοι σκοτώθηκαν κατά την εκτέλεση του καθήκοντος ή σε τρομοκρατικές επιθέσεις μετά το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Η φετινή, εντυπωσιακή θάλασσα από παπαρούνες στον Πύργο του Λονδίνου καταδεικνύει την ικανότητα της τέχνης να μας βοηθά να θυμόμαστε και να κατανοούμε την κλίμακα, την αγριότητα και το κόστος των συρράξεων στην εποχή των βιομηχανικών πολέμων.

*************

Εννοείται ότι η μνήμη από μόνη της δεν επαρκεί. Καθώς η άμεση εμπειρία των πολέμων του εικοστού αιώνα φθίνει με το περάσμα του χρόνου, πρέπει ναδιδάξουμεστις νέες γενεές τι συνέβη, και πρέπει να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε τησυμφιλίωσηκαι την ειρήνη μεταξύ των εθνών. Σε αυτό, είναι ουσιώδης η κατανόηση και η αληθινή εκτίμησητου ρόλου που συνεχίζουν να διαδραματίζουν οι ένοπλες δυνάμειςόσον αφορά τη διατήρηση και την προάσπιση των ελευθεριών μας και την ισορροπία της διεθνούς τάξης.

Κι αυτός είναι ο στόχος και της Πρεσβείας μου.

Γι’ αυτό, έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε πως ναδιδάξουμεμε τον καλύτερο τρόπο τη νέα γενιά Βρετανών και Ελλήνων, οι οποίοι μπορεί να μην ξέρουν τίποτε για το Μακεδονικό Μέτωπο του Μεγάλου Πολέμου. Σχεδιάζουμε να ξεκινήσουμε τις δραστηριότητές μας από του χρόνου και πέρα. Στην ιστοσελίδα μας θα σας ενημερώνουμε για τα σχέδια μας, ακολουθείστε μας.

Την Κυριακή στον Άλιμο, σε πνεύμασυμφιλίωσης, τιμήσαμε τη μνήμη των πεσόντων μας παρουσία όχι μόνο των τότε συμμάχων αλλά και των πρώην εχθρών μας.

Την Παρασκευή είχα τη χαρά να παραδώσω στον Πρωθυπουργό, κ. Σάμαρα, ένα πιστοποιημένο αντίτυπο της Προκήρυξης για τις Ένοπλες Δυνάμεις του ΝΑΤΟ, η οποία υπογράφτηκε από όλους τους ηγέτες του ΝΑΤΟ στην Σύνοδο Κορυφής στη Ουαλία τον Σεπτέμβριο. Αυτό το σημαντικό κείμενο επιβεβαιώνειτη στήριξή μας για όλους τους άντρες και τις γυναίκες που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς και τις οικογένειές τους, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την υπηρεσία τους, από εδώ και πέρα. Αποτελεί έναν κατάλληλο φόρο τιμής για το υψηλό αίσθημα καθήκοντος που δείχνουν και τις θυσίες που κάνουν. (Μπορείτε να βρείτε το κείμενο στα αγγλικά στο:http://www.nato.int/cps/en/natohq/official_texts_112745.htm.)

Κατά την κατάθεση στεφάνου στον Άλιμο, όπως, είμαι βέβαιος ότι θα συμβεί και στα γαλλικά και γερμανικά νεκροταφεία αύριο και την Κυριακή, αναλογιζόμουν με σεβασμό τις θυσίες που έκανε η γενιά των παππούδων μου, την καταστροφή σε όλες τις πλευρές των δυο παγκόσμιων συγκρούσεων, και, βέβαια, την φιλία που έκανε την Βρετανία και την Ελλάδα να σταθούν ενωμένες σε δυο καθοριστικές στιγμές της πρόσφατής μας ιστορίας. Ελπίζω ότι η τιμητική εκδήλωση σημαίνει κάτι σπουδαίο κι σ’εσάς.

Τζων Κίττμερ
10 Nοεμβρίου 2014

Τζων Κίττμερ

Ειδήσεις Σήμερα: