Σε ένα ομιχλώδες τοπίο του περασμένο αιώνα, όπου η εξέλιξη μοιάζει δύσκολη, εντάσσει την ποπ ο γνωστός συντάκτης μουσικής Paul Morley. Σε αναλυτικό του άρθρο στην εφημερίδα «The Observer» με τίτλο : «Η ποπ ανήκει στον περασμένο αιώνα. Η κλασική μουσική είναι πιο κοντά στο μέλλον», συσχετίζει την ποπ με το αίσθημα κορεσμού. Εξηγεί, ταυτόχρονα, γιατί η κλασική μουσική χαράσσει το δρόμο του μέλλοντος επιλέγοντας τα κομμάτια : Mozart: Masonic Funeral Music in C Minor(1785), Debussy: Sonata for Cello and Piano in D minor (1915), Berio: Sequenza V (1966), Shostakovich: Symphony No 10 (c1953), Webern: Langsamer Satz (1905), Earle Brown: Times Five (1963).
Το συλλογισμό, ωστόσο, του Paul Morley έρχεται να καυτηριάσει άρθρο του BBC. Όπως αναφέρει η συντάκτρια του άρθρου, η άποψη που θέλει την κλασική μουσική να μην έχει μέλλον είναι τόσο δημοφιλής, που όταν διάβασε το κείμενο του Morley «κόντεψε να πνιγεί».

«Ο Morley πίστευε παλαιότερα ότι η κλασική μουσική ήταν μια πομπώδης τέχνη του παρελθόντος από την οποία έλειπαν συναρπαστικές προτάσεις, νέα ξεκινήματα, όπως και η διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων για το μέλλον», σημειώνει.

«Όπως για πολλούς που δεν είχαν πρόσβαση στη κλασική μουσική έτσι και για τον Morley ήταν ένας κόσμος δεινοσαύρων και δράκων χωρίς δόντια», προσθέτει η συντάκτρια του BBC.

Επικαλούμενη προηγούμενες δηλώσεις του Morley, συνεχίζει να διατυπώνει αμφιβολία για τα λεγόμενά του επισημαίνοντας πως έχει πάρει συνέντευξη από κάθε ροκ μπάντα των τελευταίων δεκαετιών.

«Κοντά στην Iggy Azalea στους Stooges και στους Velvets ο Morley λέει ότι η κλασική μουσική μοιάζει αδύναμη, αλλά κοντά στους Buzzcocks και στους Public Image την αποκαλεί πομπώδη», τονίζει χαρακτηριστικά.
Ο συλλογισμός του Morley

Κάνοντας μια αναδρομή στα όσα έγραψε ο Morley στο κείμενό του στην εφημερίδα «The Observer», είχε αναφέρει ότι η ποπ μουσική έχει τη μορφή ενός «επιδέξιου μηχανικού προϊόντος με μικρούς παρουσιαστές και ψυχαγωγικά αγαθά». Παράλληλα, είχε επισημάνει πως «οι τωρινοί τραγουδιστές της ποπ είναι διάνοιες στο πώς να προωθούν τον εαυτό τους, αλλά δεν μπορούν να συγκριθούν με τους μουσικούς που εκφράζουν αξιοσημείωτες ιδέες».

»Ο γοητευτικός και δελεαστικός ήχος της ποπ ακόμη εξελίσσεται, αλλά τα τραγούδια της είναι πάνω κάτω τα ίδια. Οι παύσεις και τα κοστούμια είναι επαναλαμβανόμενα και συναφή».

Παράλληλα, ο Morley ανέφερε ότι οι ποπ σταρ διατηρούν την εικόνα ενός κόσμου αγκιστρωμένου στην εποχή του βινυλίου, αλλά δίνουν την εντύπωση της ξαφνικής ανόδου.

«Υπάρχει ένας μεγάλος όγκος συναισθηματισμού που θέλει τα πράγματα να μην έχουν αλλάξει. Ωστόσο, η ποπ και η ροκ ανήκουν στα τέλη του 20ου αιώνα, σε έναν στημένο κόσμο που πλέον έχει πέσει έξω», συμπληρώνει ο Morley.

Αμφιβολίες για το μέλλον της ποπ είχαν δώσει το «παρών» και σε άρθρο της Huffington Post. Ο συντάκτης επιδιώκοντας να εξηγήσει γιατί οι ποπ τραγουδιστές θεωρούνται ανιαροί, έκανε λόγο για σκηνοθετημένη αυθεντικότητα την οποία παρομοίασε με τον καπιταλισμό, που «σερβίρεται με το κουτάλι». Παράλληλα, την παρομοίασε με τη δυσάρεστη οσμή του υπερβολικού που ξεχύνεται από το ραδιόφωνο.

Ελισάβετ Σταμοπούλου

Ειδήσεις Σήμερα: