Οι Locomondo μιλούν στο in.gr: «Το μέλλον είναι αβέβαιο, άρα λαμπρό»
Πρωτοεμφανιστήκατε το 2003 και αισίως ήδη μετράτε μια δεκαετία στα μουσικά πράγματα. Όταν ξεκινούσατε φανταζόσασταν ότι θα φτάνατε έως εδώ;
«Αυτό που ξέραμε από την αρχή ήταν ότι θα δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό σε αυτό που κάνουμε. Ο στόχος ποτέ δεν ήταν το «περισσότερο» αλλά το «καλύτερο», σύμφωνα με τα δικά μας μέτρα και σταθμά. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν θέλουμε την επιτυχία, ίσα-ίσα μας τιμά και μας γεμίζει χαρά το να βλέπουμε ανθρώπους να έρχονται στις συναυλίες μας και να φεύγουν από αυτές χαρούμενοι.»
Ήσασταν μια καινοτομία στο χώρο της ελληνικής μουσικής όταν ξεκινούσατε. Έτσι, είτε θα επιτυγχάνατε ή όχι. Έχετε κάνει τον απολογισμό σας;
«Ο απολογισμός έχει θετικό πρόσημο. Δεν έχει αλλάξει η αγάπη μας για αυτό που κάνουμε, αλλά και οι ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ των μελών του συγκροτήματος, που είναι τα πιο σημαντικά συστατικά αυτού του πράγματος που λέγεται «locomondo». Το σίγουρο είναι ότι σαν άνθρωποι αλλά και σαν μουσικοί έχουμε εξελιχτεί, ο καθένας με τον τρόπο του (ελπίζουμε προς το καλύτερο).»
Είσαστε ένα πολυπληθές συγκρότημα 7 μελών, ενώ κατά καιρούς βλέπουμε και άλλους guest μουσικούς μαζί σας. Πώς επιτυγχάνεται η ενότητα της μπάντας με τόσο κόσμο;
«Με το να θέτουμε τα πράγματα στην σωστή βάση. Αυτό που υπήρχε από την αρχή στο συγκρότημα και αυτό που αποτελεί την βάση στην οποία συνεννοούμαστε αρχικά είναι οι σωστές ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ των μελών του συγκροτήματος. Από εκεί ξεκινούν όλα και εκεί καταλήγουν.»
«Το κομμάτι «100 Αφρό» από το δίσκο του 2004 «Ένας τρελός κόσμος» φαντάζει τόσο επίκαιρο σήμερα… Περιγράφει ακριβώς τη σημερινή κατάσταση. Είχε περάσει ως σκέψη από το μυαλό σας;»
«Βέβαια και έχει περάσει. Το 2004 όταν το είχαμε γράψει θέλαμε να περιγράψουμε την κατάσταση προς την οποία πήγαινε το πράγμα, σαν απλοί παρατηρητές. Το κακό συνεχίστηκε βέβαια μέχρι το 2008-09, όπου η φούσκα έσκασε πλέον. Αν καθόσουν τότε σε μία γωνία ψύχραιμος και παρατηρούσες τι γινόταν γύρω σου, το πράγμα ήταν αρκετά ξεκάθαρο από τότε.»
Το 2005 ηχογραφείτε το δεύτερο προσωπικό σας δίσκο «12 μέρες στην Jamaica»… στην Jamaica! Εκεί συνεργάζεστε με τον τρομπονίστα Vin Gordon. Θέλουμε να ανασύρετε από τη μνήμη σας τα συναισθήματα που σας προκάλεσε αυτή η εμπειρία.
«Ήταν ένα μεγάλο σχολείο για όλους μας, αλλά και ένα ταξίδι ζωής που ο καθένας από εμάς έχει κρατήσει για τον εαυτό του τα πράγματα και τις εμπειρίες που ήταν σημαντικές γι’ αυτόν. Η Τζαμάικα είναι μια χώρα μεγάλων αντιθέσεων και απίστευτης φυσικής ομορφιάς. Είναι μια χώρα με μεγάλα ποσοστά εγκληματικότητας, χωρίς μεσαία τάξη και με πολλές ταξικές ανισότητες. Με άλλα λόγια δεν είναι ο παράδεισος που όλοι ονειρεύονται, εκτός και αν πας να κλειστείς σε ένα μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα. Σίγουρα όλοι μας όμως νιώσαμε θαυμασμό για τον μουσικό πλούτο που έχει το νησί.»
Μάλιστα αυτός ο δίσκος περιείχε και το τραγούδι που έχει αγαπηθεί πάρα πολύ από το ελληνικό κοινό «Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα», αλλά και τη reggae διασκευή της «Φραγκοσυριανής» κομμάτι το οποίο χρησιμοποιήθηκε στο soundtrack της ταινίας «Soul Kitchen». Η διασκευή του εν λόγω τραγουδιού πως προέκυψε και εντέλει, περιμένατε να πάει τόσο μακριά αυτή η διασκευή;
«Αυτό που θέλαμε με αυτή την διασκευή ήταν να δώσουμε την δική μας οπτική γωνία σε ένα κομμάτι που αγαπάμε. Όταν το κάνεις με απόλυτο σεβασμό απέναντι στην ιστορία αλλά και την διαχρονικότητα του κομματιού τότε είσαι σε καλό δρόμο. Γενικά όταν κάνουμε κάτι καινούργιο έχουμε μία σαφή εικόνα για το τι είναι αυτό το κομμάτι, αλλά σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να προβλέψουμε ότι θα φτάσει να είναι το τραγούδι της ταινίας «Soul Kitchen».
Για το είδος της μουσικής που σας εμπνέει και σας επηρεάζει είναι περιττό να ρωτήσω. Αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι, ποια άλλη είδη μουσικής αγαπούν οι Locomondo;
«Πολλές και διαφορετικές. Ο κάθε ένας μας έχει τις δικές του προτιμήσεις και αγάπες. Γι’ αυτό και ο ήχος του συγκροτήματος δεν είναι αποκλειστικά reggae, αλλά επηρεασμένος από την reggae, την οποία αγαπάμε πολύ όλοι μας.»
Η παραδοσιακή μουσική τι ρόλο παίζει στη δουλειά σας;
«Στη μουσική αλλά και στην τέχνη γενικότερα τα ενδιαφέροντα πράγματα προκύπτουν από την ανάμιξη και το ταίριασμα διαφορετικών πραγμάτων. Δεν λέμε σε καμία περίπτωση ότι αυτό που κάνουμε εμείς είναι κάτι το ωραίο ή το πρωτοποριακό. Αυτό θα το κρίνει ο κόσμος. Δεν κάνουμε τίποτα άλλο από αυτό που μας αρέσει με άλλα λόγια. Αγαπάμε και το παλιό άλλα και το καινούργιο και προσπαθούμε να τα συνταιριάξουμε. Η αλήθεια είναι πάντως πως σε όλες της παραδοσιακές μουσικές συναντάς την απλότητα και την αμεσότητα όσο σε καμία άλλη μουσική, ακριβώς επειδή αυτές οι μουσικές δημιουργήθηκαν από τους απλούς ανθρώπους για τους απλούς ανθρώπους, και αυτό τις κάνει μαγικές.»
Υπάρχει κάποια συνεργασία που αποτελεί σταθμό στην πορεία σας μέχρι τώρα;
«Όλες οι συνεργασίες προέκυψαν σαν φιλικές γνωριμίες αρχικά, γι αυτό και δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάποια από αυτές. Από την στιγμή όμως που ανακαλύπτεις με κάποιους καλλιτέχνες ένα κοινό σημείο επαφής αρχίζεις και αναρωτιέσαι «τι θα γινόταν αν δοκιμάζαμε να κάνουμε κάτι μαζί;» Έτσι ξεκίνησαν και οι δύο αυτές συνεργασίες. Είναι και μια πολύ όμορφη διαδικασία για το ίδιο το συγκρότημα, να βλέπεις τον τρόπο δουλειάς ενός ανθρώπου που εκτιμάς πολύ, και που σου δείχνει μία διαφορετική προσέγγιση των πραγμάτων.»
Έχετε περιοδεύσει σε μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και φυσικά σε όλη την Ελλάδα… Ποιο κοινό φαίνεται να το διασκεδάζει περισσότερο, το ελληνικό ή του εξωτερικού;
«Στο εξωτερικό είμαστε ένα συγκρότημα από την Ελλάδα το οποίο ο άλλος έρχεται να ακούσει από περιέργεια ή επειδή κάπου έχει ακούσει ένα τραγούδι μας. Φυσικά υπάρχουν και οι Έλληνες ομογενείς ή μετανάστες που έρχονται στις συναυλίες μας και δίνουν μία διαφορετική νότα στην συναυλία. Η διοργάνωση και η ανταπόκριση του κοινού ποικίλουν από μέρος σε μέρος, Όπως και στην Ελλάδα, σε κάθε μέρος που παίζεις αντιμετωπίζεις και κάτι διαφορετικό.»
Είναι χαρακτηριστικό ότι κάθε live σας έχει ατμόσφαιρα party, είναι ο ορισμός του κεφιού και της διασκέδασης. Θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας κάποιο συμβάν από συναυλία σας το οποίο σας έχει μείνει αξέχαστο.
«Είναι πολλά τα οποία έχουν μείνει χαραγμένα στο μυαλό μας, για τελείως διαφορετικούς λόγους. Ένα από αυτά ήταν το live στο Rockwave με τον Manu Chao, γιατί γνωρίσαμε από κοντά αυτόν τον σημαντικό καλλιτέχνη αλλά και γιατί ήταν η πρώτη φορά που παίξαμε μπροστά σε τόσο κόσμο. Ένα άλλο live που θα θυμόμαστε για πάντα ήταν σε ένα εστιατόριο στο Ρέθυμνο στα πρώτα μας βήματα. Αυτοί έψαχναν για μία latin μπάντα για τις απόκριες και εμείς ψάχναμε ένα μέρος για να παίξουμε. Κανένας από τους δύο μας δεν βρήκε αυτό που έψαχνε. Το σκηνικό στο τέλος θύμιζε την ταινία «Tο Πάρτυ» του Peter Sellers.»
Πόσα live πραγματοποιείται κάθε χρόνο; Εμείς έχουμε χάσει τον αριθμό, μιλάμε για αριθμούς ρεκόρ…
«Ο αριθμός διαφέρει από χρονιά σε χρονιά. Ίσως όμως φτάσουμε τον τετραψήφιο αριθμό συναυλιών από την αρχή του συγκροτήματος σε 1-2 χρόνια.»
Πρόσφατα κυκλοφόρησε και ο καινούριος σας δίσκος με τίτλο «New Day Rising». Μιλήστε μας για αυτή τη δουλειά. Τι περιλαμβάνει;
«Είναι ένας δίσκος που κυκλοφόρησε στην Γερμανία από την «monopol records», και απευθύνεται στις ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως στις γερμανόφωνες. Αποτελείται από μία επιλογή τραγουδιών από την «Οδύσσεια» κυρίως, καθώς και κάποιες καινούργιες ηχογραφήσεις.»
Γιατί διαλέξατε τον συγκεκριμένο τίτλο τώρα; Θέλει να μα πει κάτι γενικότερα ή ειδικότερα;
«Είναι ο τίτλος ενός κομματιού από το «12 μέρες στην Jamaica». Είναι μάλλον η αισιόδοξη οπτική της καινούργιας μέρας που ξημερώνει.»
Η αλήθεια είναι ότι έχετε μια συγκεκριμένη μουσική ταυτότητα, έναν παγιωμένο ήχο. Είστε διατεθειμένοι να παρουσιάσετε κάτι διαφορετικό στο κοινό, να κινηθείτε και σε άλλα μουσικά μονοπάτια ή δε σας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο;
«Η προσπάθεια να εντάξουμε καινούργια πράγματα στην μουσική μας υπάρχει από την αρχή του συγκροτήματος. Αν κοιτάξει κανείς την δισκογραφία των Locomondo μπορεί να βρει τραγούδια με νησιώτικο ύφος, country, rock… Η αναζήτηση δεν τελειώνει ποτέ.»
Τι θα δούμε και θα ακούσουμε στις live εμφανίσεις σας στην Αρχιτεκτονική;
«Υπάρχουν αρκετές εκπλήξεις γι’ αυτούς που έχουν παρακολουθήσει παλαιότερα live μας. Για αυτούς που θα έρθουν πρώτη φορά, να ξέρουν ότι θα προσπαθήσουμε να τους κάνουμε να ξαναέρθουν. Ελπίζουμε όλοι, μαζί κι εμείς, να περάσουμε υπέροχα!»
Η τελευταία εμφάνιση εκεί θα πραγματοποιηθεί την 1η Μαρτίου. Μετά από αυτό τι ετοιμάζουν οι Locomondo;
«Υπάρχουν διάφορα πράγματα στο μυαλό μας, αλλά τίποτα συγκεκριμένο προς το παρόν.»
Νέα τραγούδια θα υπάρξουν ή ακόμη είναι πολύ νωρίς να μιλήσουμε για αυτά;
«Νέα τραγούδια υπάρχουν συνέχεια, όπως και παλιές ιδέες που δεν έχουν πάρει την τελική τους μορφή. Με δύο καινούργιους δίσκους το 2013 ίσως είναι λίγο νωρίς να μιλάμε γι αυτό, παρ’ όλα αυτά ίσως να ακούσετε κάτι καινούργιο από εμάς μέσα στο 2014.»
«Τελειώνοντας, θέλω να σας ρωτήσω: Τελικά τι λέτε, εν έτει 2014 (ενός ακόμη δύσκολου έτους για την ελληνική πραγματικότητα), «κάνει κρύο στην Ελλάδα»;
«Μία βόλτα στην βόρεια Ευρώπη θα σας πείσει και εσάς ότι το κρύο στην Ελλάδα είναι αρκετά ήπιο.»
Κλείνοντας, θέλω να σας ευχαριστήσω και να αφήσω την τελευταία κουβέντα σε εσάς…
«Το μέλλον είναι αβέβαιο, άρα λαμπρό.»
Συνέντευξη: Τζωρτζίνα Ντούτση
- Ωράριο εργασίας: Σε εφαρμογή από 16/2 ο νέος εργασιακός νόμος με το 13ωρο – Τι πρέπει να γνωρίζετε
- Ο μύθος της ισότητας: πώς η Γαλλία επιστρέφει σε μια κοινωνία κληρονόμων
- Αγρότες: Αποχώρησαν από το μπλόκο του Προμαχώνα και ετοιμάζονται για την πανελλαδική σύσκεψη
- Πάτρα: Νεκρός πρώην προπονητής μετά από φωτιά στο σπίτι του
- Μεσσίες ή Τιμωροί; Τα φαινόμενα τύπου Καρυστιανού και η απαξίωση των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων
- LIVE: Κρίσταλ Πάλας – Τσέλσι
