Ο Μάριος Φραγκούλης μιλά στο in.gr

Ποιος ήταν ο πρώτος «ήρωας», των παιδικών σας χρόνων που σας ενέπνευσε και σας οδήγησε στον κόσμο της μουσικής;
Τo πρώτο βιολί στην Κρατική Ορχήστρα που με εντυπωσίασε με την μελωδία και την τελειότητα της τεχνικής του, βέβαια δεν γνώριζα πολλά από μουσική αλλά με μάγεψε. Έτσι ξεκίνησα να σπουδάζω βιολί στο Ωδείο Αθηνών μαθαίνοντας από πολύ μικρός να αγαπάω την καλή μουσική.

Από αυτούς που θα παρουσιάσετε στην σκηνή του Ηρωδείου ποιον θεωρείτε πιο σημαντικό –για εσάς και γιατί;
Ο πιο σημαντικός ήρωας για μένα είναι ο Marius στο Les miserables, το γνωστό μιούζικαλ βασισμένο στους Αθλίους του Ουγκώ, του Άγγλου παραγωγού Cameron Mackintosh, ο οποίος με ανακάλυψε και μου έδωσε τον ρόλο. Ένας ρομαντικός ρόλος που μέχρι και σήμερα με επηρεάζει πολύ καθώς αφορά ένα νέο που αγαπάει δυνατά τους φίλους του, την πατρίδα του και το μεγάλο έρωτα της ζωής του, την Τιτίκα (Causette) και είναι πάντα έτοιμος να θυσιαστεί για τα πιστεύω και τα ιδανικά του.

Θα μοιραστείτε την σκηνή με την σοπράνο Ντέμπορα Μάγιερς. Σκέφτεστε μια συνεργασία με κάποιο ελληνικό όνομα; Ποιο θα ήταν αυτό;
Είχα τη χαρά να συνεργαστώ με θρύλους της παγκόσμιας μουσικής όπως οι Justin Hayward, Lara fabian, Ρlacido Domingo, Jose Carreras, Maria Guleghina, Lucio Dalla κ.ά. Η αγαπημένη μου Ντέμπορα υπήρξε μια από τις πιο δυνατές συνεργασίες. Έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο στη φωνή της που σε μαγνητίζει. Κάπως έτσι «δεθήκαμε», τόσο στην παράσταση «Ο Βασιλιάς και Εγώ» (Τhe Κing and I) όπου και γνωριστήκαμε στο Λονδίνο το 1996. Από τότε είμαστε και αχώριστοι φίλοι και αγαπημένοι συνεργάτες. Είμαι σίγουρος ότι και πάλι θα δώσει τον καλύτερό της εαυτό. Όσο για τους έλληνες καλλιτέχνες, η τελευταία μου συνεργασία με την αγαπημένη μου Άλκηστη Πρωτοψάλτη, ήταν τόσο δυνατή και τόσο σπουδαία που πολύ δύσκολα και ίσως μετά από αρκετό καιρό και πολλή σκέψη θα έκανα μια τόσο προσωπική συνεργασία. Ίσως κάποια παράσταση, κάποιο έργο, αρχαίο δράμα ίσως ένα δυνατό μιούζικαλ.

Δεν ασχοληθήκατε με το αμιγώς οπερετικό ρεπερτόριο. Ήταν στις βασικές σας επιδιώξεις ή απλώς εκεί οδηγηθήκατε; (Έχετε πει ότι «με ενδιέφερε περισσότερο μια πιο απλή ευρεία σχέση, αρκετά πιο ανθρώπινη και λιγότερο «σοβαρή» από αυτή της όπερας γιατί τελικά ήμουν κι εγώ»).
Οδηγήθηκα σε ένα δρόμο που ονομάζεται classical crossover, στον οποίο ανήκουν πολλά μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής, όπως ο Andrea Bocelli, η Sarah Brightman κ.ά., που στην βάση του είναι ένας πολύ σοβαρός κλασικός δρόμος στη μουσική. Θα πρέπει κανείς να έχει πραγματοποιήσει σοβαρές μουσικές σπουδές στο κλασικό τραγούδι και συνήθως να έχει αποκτήσει εμπειρία και στο θέατρο. Οι επιλογές μας στο τραγούδι δεν είναι καθαρή όπερα είναι crossover, χωρίς αυτό για μένα να αναιρεί τις μεγάλες τεχνικές δυσκολίες και το κλασικό «φραζάρισμα» που λέμε στην όπερα, δίνουν όμως την ευκαιρία να φέρουν την καλή μουσική και πολλές φορές την κλασική μουσική και αγαπημένα τραγούδια με δυνατό στίχο στο ευρύ κοινό. Το πιο τρανό παράδειγμα είναι ο τενόρος Mario Lanza. Η φωνή του είχε εξίσου το κύρος και το βάρος μιας οπερατικής φωνής άπλα υπήρξε πιο προσβάσιμη στο ευρύ κοινό. Τραγουδώντας classical crossover αισθάνομαι ότι έχω την δυνατότητα να είμαι πιο ελεύθερος και να χρησιμοποιώ περισσότερα εκφραστικά μέσα στην ερμηνεία των τραγουδιών.

Πόσο μπορεί μια τόσο ακριβή μορφή τέχνης όπως είναι η όπερα να βρει έρεισμα στο ελληνικό κοινό το οποίο δοκιμάζεται τόσο σκληρά;
Η Ελλάδα δοκιμάζεται πάντα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και η όπερα δεν αποτελεί εξαίρεση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση σίγουρα μπορεί ο ένας να βρει καταφύγιο στον άλλον. Η όπερα με τις πολιτικές και απόλυτα δραματικές ιστορίες πάντα στήριζε το συναίσθημα του λαού.

Μοιράζετε το χρόνο σας ανάμεσα στην Αθήνα και την Νέα Υόρκη. Η πιο συχνή ερώτηση που σας κάνουν για την Ελλάδα ποια είναι; Ποιο είναι το πιο «ισχυρό» επιχείρημά σας όταν αισθάνεστε την ανάγκη να υπερασπίσετε την χώρα σας;
Στο εξωτερικό ο απλός κόσμος μας αγαπάει και θέλει να βρεθούν λύσεις για όλα μας τα θέματα. Είναι φυσικό πως κάποιοι στον πολιτικό χώρο έχουν μεγάλη ανασφάλεια, όμως τρέφουν σίγουρα και μεγάλη αγάπη και σεβασμό για την χώρα μας. Έχουμε κάνει αμέτρητες συζητήσεις για το πώς μπορεί να βρεθούν άμεσα λύσεις και πραγματικά πιστεύω πως μετά από τόση δουλειά και επιμονή από όλους μας, όλη αυτή την περίοδο, θα βγούμε από αυτό το επικίνδυνο σημείο, τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά. Αυτό που οφείλουμε εμείς ως καλλιτέχνες είναι να είμαστε κοντά στον κόσμο και τις πραγματικές του ανάγκες με τη φωνή και τη δύναμη της εσωτερικής μας έκφρασης. Θα πρέπει να πιστέψουμε ότι θα τα καταφέρουμε και να είμαστε δεμένοι περισσότερο από ποτέ. Τα δυνατότερά μας όπλα είναι η αγάπη, η ιστορία μας, οι μεγάλοι μας ποιητές, η μουσική, τα παιδιά, ο πολιτισμός μας.

Θα επιστρέφατε μόνιμα στην Ελλάδα με τις υπάρχουσες συνθήκες;
Εδώ είμαι όσο μπορώ και το προσπαθώ αλλά έχω και την δυνατότητα να ταξιδεύω και να ανοίγω το μυαλό μου σε άλλους ορίζοντες. Πιστεύω πως αν έπρεπε να επιστρέψω στην Ελλάδα, θα έβρισκα τον τρόπο και να δουλέψω και να επιζήσω και να έχω και το κεφάλι μου ψηλά. Πιστεύω στους νέους και στις δυνατές συνεργασίες και είναι καιρός για όλους να αφήσουν πίσω το «δύσκολο εαυτό τους» και να μάθουν να δουλεύουν μαζί…οι καιροί είναι δύσκολοι.

Ποια είναι η μεγαλύτερη θυσία που κάνατε για την μουσική;
Δε θεωρώ θυσία όταν έχεις αποφασίσει να αφοσιωθείς στην τέχνη σου και για έναν ανώτερο σκοπό, όμως πολλές φορές στα μεγάλα ταξίδια μου, μου λείπουν οι αγαπημένοι φίλοι μου, η χώρα μου. Με την μουσική όμως ξαναζωντανεύουν όλα μέσα μου και είναι όλοι εκεί, στην καρδιά και τη φωνή μου.

Ένα ανεκπλήρωτο όνειρό σας;
Θα ήθελα να δω έναν κόσμο όπου όλα θα είναι σαν την ταινία Φαντασία του Walt Disney όπου όλοι οι ήρωες ζουν αρμονικά και βρίσκουν το χιούμορ τους ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Ένας κόσμος όπου θα αναγνωρίζουμε ότι τα πιο ακριβά πράγματα στην ζωή δεν κοστίζουν τίποτα: ένας καλός λόγος, δύο φίλοι, ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα, τα μάτια ενός παιδιού…

Συνέντευξη: Ζωή Λιάκα