Η κοινωνική χρησιμότητα των αγανακτισμένων.

photo © 2011 Marie Aschehoug-Clauteaux | more info (via: Wylio)

Ως γνωστόν εγώ έχω την τάση να τα χώνω στους αγανακτισμένους γιατί δεν καταλαβαίνουν ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα, δεν ξέρουν τι θέλουν και δεν μπορούν να αποφασίσουν πως θα δράσουν για να επιτύχουν αυτό που ακόμη δεν ξεκαθάρισαν πως επιθυμούν.

Ωστόσο, όλα αυτά δεν τους κάνουν απαραίτητα άχρηστους, επιζήμιους και επικίνδυνους για την ελληνική κοινωνία. Παρόμοιο χάος (δυστυχώς αρκετά μικρότερο) επικρατούσε και στην Κουμούνα του Παρισιού το 1871 και γι’ αυτό τα χτυπήματα του κατεστημένου δεν άργησαν να τη διαλύσουν. Παρόλη την ήττα της όμως, η Κουμούνα προσέφερε σημαντική υπηρεσία στη Γαλλία.

Έκανε την άρχουσα τάξη να τρομάξει, να αναδείξει ικανότερους ηγέτες από τους άχρηστους που είχε τα προηγούμενα χρόνια και να αποδεχθεί μεταρρυθμίσεις που βοήθησαν στην πρόοδο του Γαλλικού Έθνους.

Ελπίδα μου λοιπόν είναι πως και μέσα από την προδιαγεγραμμένη αποτυχία τους οι αγανακτισμένοι θα καταφέρουν παρόλα αυτά να βοηθήσουν την Ελλάδα να πάει μπροστά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Φοβίζοντας, κινητοποιώντας και λογικεύοντας την ελληνική άρχουσα τάξη.

Γι ‘αυτό και προσπαθώ να παρηγορηθώ για τα χάλια μας με το παράδειγμα της Αιγύπτου. Πολέμησε 3 φορές με το Ισραήλ και έχασε τον πόλεμο και τις τρεις. Στο τέλος όμως το κράτος του Ισραήλ προτίμησε να της επιστρέψει τη Χερσόνησο του Σινά παρά να συνεχίσει να πολεμά εναντίον της. Μακάρι να συμβεί και στο ελληνικό λαϊκό κίνημα το ίδιο.

Γιώργος Επιτήδειος

Γιώργος Επιτήδειος