Γράφοντας για την Ιαπωνία

Κάνοντας ένα βήμα πίσω, ως εκπρόσωπος μίας οργάνωσης που έχει ως ‘σημαία’ της εδώ και δεκαετίες τον αγώνα ενάντια στα πυρηνικά, προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ όσο μπορώ περισσότερο από το ρόλο μου για να κρίνω τα γεγονότα με μια πιο ψύχραιμη ματιά. Δεν είναι εύκολο, αφού το μέγεθος της φυσικής καταστροφής δημιουργεί μια de facto κατάσταση αμηχανίας: όλες αυτές τις ημέρες καλείσαι να (ξανά)αναπτύξεις τις πάγιες θέσεις σου για την πυρηνική ενέργεια την ώρα που ένας ολόκληρος λαός ήδη μετράει τις πληγές του από μία τεράστια φυσική καταστροφή.

Του Τάκη Γρηγορίου,υπεύθυνου για θέματα ενέργειας και κλιματικών αλλαγών στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace

Στον αντίποδα, λοιπόν, βρίσκεται μία καταστροφή η οποία είναι όλη δημιούργημα του ανθρώπου. Έως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχουν σημειωθεί εκρήξεις σε διάφορους πυρηνικούς αντιδραστήρες, συνεχείς διακοπές στη λειτουργία των συστημάτων ψύξης εκτάκτου ανάγκης σε αντιδραστήρες και δεξαμενές αποθήκευσης ραδιενεργών καυσίμων, διακοπέςρεύματος και ασταμάτητη διαρροή ραδιενέργειας στην ατμόσφαιρα. Ως αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους ενώ πολλές χιλιάδες έχουν λάβει οδηγίες να κλείσουν πόρτες, παράθυρα και κλιματισμό και να παίρνουν χάπια ιωδίου. Ακόμα χειρότερα, δε γνωρίζουμε τις επιπτώσεις της ραδιενέργειας που ήδη έχει διαρρεύσει από τη Φουκουσίμα στον πληθυσμό και το περιβάλλον, όπως δε γνωρίζουμε την τελική κατάληξη της κρίσης.

Δε μπορώ να μην αναρωτηθώ για άλλη μια φορά ποιος είναι ο λόγος που βιώνουμε όλες αυτές τις καταστάσεις.

Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι απλά αχρείαστη για να καλύψουμε τις ενεργειακές μας ανάγκες. Είναι επικίνδυνη από τη φύση της αφού παράγει ραδιενεργά υλικά που παραμένουν άκρως επικίνδυνα για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια ενώ κανένα αναπτυγμένο σύστημα ασφαλείας δεν μπορεί να εκμηδενίσει τον κίνδυνο ατυχήματος. Το επιβεβαιώνουν τα εκατοντάδες περιστατικά που καταγράφονται επισήμως κάθε χρόνο. Είναι πανάκριβη, στο βαθμό που απαιτούνται λεφτά των φορολογουμένων για να παραμείνει οικονομικά βιώσιμη, ενώ δεν παρέχει κανενός είδους ενεργειακή ασφάλεια αφού βασίζεται στο δυσεύρετο ουράνιο για πρώτη ύλη. Τέλος, και εξίσου σημαντικό, αποτελεί ένα από τα πιο σοβαρά εμπόδια – τεχνικά και οικονομικά – προκειμένου να αναπτύξουμε τις καθαρές και βιώσιμες πηγές ενέργειας στο βαθμό που χρειάζεται για να γλιτώσουμε από τη μη αναστρέψιμη και καταστροφική αλλαγή του κλίματος.

Το προσωρινό μούδιασμα της πυρηνικής βιομηχανίας δε θα κρατήσει πολύ. Σε λίγο πάλι θα επανέλθει με τη γνωστή ρητορική περί αυξημένης ασφάλειας, νέας γενιάς πυρηνικών αντιδραστήρων, περί μαθημάτων από την πρόσφατη τραγωδία – θαρρείς πως το Τσερνόμπιλ δε μας έφτανε για να βάλουμε ως ανθρωπότητα μια για πάντα την πυρηνική ενέργεια στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Στην Ιαπωνία δυστυχώς η τραγωδία λαμβάνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις αφού η Ιαπωνική κυβέρνηση αντί να επικεντρώνεται στη διάσωση και στην παροχή βοήθειας προς τους πληγέντες από το τσουνάμι, αναγκάζεται να διαχειριστεί μία πυρηνική κρίση με δυνητικά ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Την ώρα όμως που τα διεθνή ΜΜΕ επικεντρώνονται σχεδόν αποκλειστικά στη Φουκουσίμα, καταφτάνουν αναφορές για τεράστια προβλήματα στον έγκαιρο ανεφοδιασμό με τρόφιμα των πληγέντων, για εκτεταμένα μπλακ-άουτ σε περιοχές της χώρας, για τιτάνιες προσπάθειες εντοπισμού των αγνοουμένων.

Ευχή όλων μάς είναι ο ιαπωνικός λαός να βρει το σθένος να σηκώσει ψηλά το κεφάλι και να σταθεί όρθιος σε αυτές τις δύσκολες ώρες. Ευχή όλων μας είναι η κυβέρνηση της Ιαπωνίας να καταφέρει να βγάλει εις πέρας αυτό το τιτάνιο έργο. Και όσο αφορά τα πυρηνικά, αφού πρώτα περιοριστούν όσο γίνεται οι συνέπειες, οφείλουμε να κάτσουμε όλοι με ψύχραιμη σκέψη και ας ξανασκεφτούμε τις επιλογές μας.

in.gr