Η Αρχή της Υπέρτατης Καλής Πίστης στη Θαλάσσια Ασφάλιση. Θεωρητική προσέγγιση σε σχέση με την έννοια της Καλής Πίστης στο Αγγλοσαξωνικό Δίκαιο

Το παρόν πόνημα φιλοδοξεί να προσεγγίσει εννοιολογικά την «υπέρτατη καλή πίστη», να την οριοθετήσει ως αυτοτελή αρχή του αγγλικού ασφαλιστικού δικαίου και να αποσαφηνίσει τις δογματικές της διαστάσεις σε σχέση με την αρχή της καλής πίστης, όπως αυτή είναι γνωστή στα ευρωπαϊκά ηπειρωτικά δίκαια της ιστορικής παράδοσης των αστικών κωδίκων. Η σύγχυση των δύο διαφορετικών τελικά αρχών είναι πιθανόν να οδηγήσει στην σταδιακή εξαφάνιση της «υπέρτατης καλή πίστης» μέσα στους κόλπους της αρχής της καλής πίστης.
Οι αναλύσεις της παρούσας μελέτης στηρίζονται στην αγγλική νομολογία, η οποία αποτελεί πηγή του αγγλικού δικαίου, εφόσον, σύμφωνα με την κρατούσα στον αγγλοσαξωνικό χώρο αρχή stare decisis πρέπει να ακολουθούνται οι γενικοί κανόνες που συνάγονται από τις προνομολογημένες περιπτώσεις (precedents). Για τον λόγο αυτόν, άλλωστε, η ερμηνεία των αγγλικών δικαστηρίων έχει ιδιαίτερη σημασία και για τον έλληνα δικαστή.
Έναυσμα για τη συγγραφή της παρούσας εργασίας έδωσε η ομότιτλη εισήγηση της συγγραφέως στο 6ο Διεθνές Συνέδριο Ναυτικού Δικαίου, το οποίο έλαβε χώρα στον Πειραιά τον Οκτώβριο του 2007 με θέμα «Σύγχρονα ζητήματα της θαλάσσιας ασφάλισης». Ένα τμήμα της έρευνας, συλλογή νομολογιακού υλικού και βιβλιογραφίας, πραγματοποιήθηκε στη βιβλιοθήκη του Max Planck Institut fϋr auslӓndisches und internationales Privatrecht στο Αμβούργο.
(Από τον Πρόλογο του βιβλίου)