Motivo 4

Αυτό το μήνα, η στήλη μας «Σε Πρώτο Πρόσωπο», φιλοξενεί τους Motivo 4, λίγο μετά την κυκλοφορία του νέου τους CD με τίτλο «Το Κλειδί».

Motivo 4
«Το παιδί»

Ήταν το κάλεσμα του παιδιού που άρχισα να αφουγκράζομαι ασυναίσθητα, ανεπαίσθητα.
Μια φωνή που σε κάνει να κοιτάς πίσω, μια φωνή που θυμίζει, που κρίνει.
Το αναγκαστικό αίτιο αντί του τελικού… Όσο ξαστοχάς τον εαυτό σου τόσο ψάχνεις συντελεσμένο στόχο. Κι ο χρόνος όμως γίνεται κι αυτός συντελεσμένος• αρχίζεις τα «έχω…» και τα «είχα…»• τα «θα έχω…» πιο αραιά• σπάνια• έχουν αυτόν τον μέλλοντα κι αυτός βγάζει τον στόχο απ’ τα σωθικά του.
Όσο οι στόχοι διαψεύδονται τόσο οι μέλλοντες καραδοκούν. Όσο οι πόρτες κλείνουν τόσο τα κλειδιά σκουριάζουν και μαγκώνουν στις κλειδωνιές.
Μα τις έκλεισα εγώ; Και τι σημασία έχει; Τι κι αν τις κλείσανε άλλοι; Τι κι αν τις βρήκα κλειστές; Τι κι αν τις πέρασα μα κλείσανε για πάντα πίσω μου; Η φυλακή είναι η ίδια και για τους ενόχους και για τους αθώους (μήπως και για τους φύλακες;).
Άντε να βγάλεις άκρη…
Όταν ήμουνα παιδί, οι πόρτες ανοίγανε διάπλατα, αβίαστα. Όχι όλες βέβαια. Τις μανταλωμένες τις κλώτσαγα μέχρι να σπάσουν ή αυτές ή τα πόδια μου. Και το ευχαριστήθηκα.
Όσο μεστώνεις όμως, γλυκαίνεις• συγχωρείς• μπαίνεις στη θέση του άλλου και καταλαβαίνεις ότι τα ίδια θα έκανες. Βλέπεις το λάθος και το κακό, αλλά βλέπεις και τον άνθρωπο με τα πάθη και τις αδυναμίες του.
Μόνο που καραδοκεί το παιδί. Αυτό δεν ξέρει από τέτοια. Είναι ωμό και προκλητικό• κάθετο. Σα να σου βάζει φιτιλιές και να σου απογυμνώνει τις ενοχές από το χρυσό περιτύλιγμα της ωριμότητας.
Και το απόλυτο έχει τα θέλγητρά του, όπως και να το κάνεις. Ανακαλείς την αθωότητα κι αμέσως οι υπολογισμοί κι οι σχεδιασμοί της καθημερινότητάς σου κάθονται στο εδώλιο.
Μόνο που είναι δύσκολο να δικάσεις τον εαυτό σου. Έχεις το κατηγορητήριο μπροστά σου, αλλά η καταδικαστική ετυμηγορία δεν βγαίνει εύκολα.
«Κάτσε να το εξετάσουμε πιο ώριμα» είναι η καραμέλα.
Θυμάμαι ξαφνικά την καραμέλα που μασούλαγα παιδί. Έχω ακόμα τη γεύση της στο στόμα μου. Κι η γλύκα της ξεσκουριάζει το κλειδί για τις μανταλωμένες πόρτες του σήμερα. Να τις ξεκλειδώσω και να γυρίσω εκεί, στο δάσος με την πάχνη χαμηλά, να μου περνάει τη ζέστη απ’ τις ρίζες των δέντρων.
Θυμάμαι όμως να γυρίσω πάλι εκεί;

Ακούστε το CD «Το Κλειδί»