Αυτό το μήνα, οι φιλοξενούμενοι της στήλης «Σε Πρώτο Πρόσωπο», είναι δύο νέοι και ταλαντούχοι καλλιτέχνες.
Η Νατάσσα Μποφίλιου (ερμηνεύτρια) και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος (στιχουργός).
Μετά την κυκλοφορία του εξαιρετικού CD με τίτλο Εισιτήρια Διπλά οι δύο καλλιτέχνες μοιράζονται μαζί μας επιθυμίες και σκέψεις περί μνήμης…

Νατάσσα Μποφίλιου
«ούτε τελείες, ούτε κεφαλαία, ούτε τόνους»
…θυμαμαι τη μαμα μου να μου χαριζει ομορφα πολυχρωμα τετραδια με χοντρα εξωφυλλα. -γραψε, μωρο μου-, μου λεγε. -γραψε, τη μερα σου να τη θυμασαι-.
εγω, ομως, δεν εγραφα σε εκεινα τα τετραδια, παρα μονο την πρωτη τους σελιδα. ετσι, για να το θυμαμαι. το μνημονικο μου ηταν παντα δυνατο και ταχυτατο. τα κατεγραφα ολα εκει με τις πιο ευαισθητες τους λεπτομερειες. αλλωστε μισουσα παντα τους κανονες της γραφης. τους τονους και τα κεφαλαια μετα τις τελειες. στο μυαλο μου δεν χρειαζοταν ποτε να τονισω τη μνημη της μερας, ουτε να ξεκινησω με κεφαλαια τη μνημη της επομενης.
θυμαμαι τη μαμα μου να μου χαριζει ομορφα πολυχρωμα ρολογια. -φορα το, μωρο μου-, μου λεγε. -φορα το, να ξερεις την ωρα-.
εγω, ομως, δεν το φορουσα, γιατι δεν με ενοιαζε η ωρα που διναν στα πραγματα για να εχουν. εγω, δεν εδινα δεκαρα για τον χρονο. τον σκορπουσα με μανια, σαν να μην υπηρχε επι της ουσιας ή μαλλον σαν να ηταν ατερμονα ατελειωτος.
οταν αργοτερα μεγαλωσα, καταλαβα πως για ολα τα πραγματα στη ζωη υπαρχει χρονος. που μετριεται με ημερολογια και με ρολογια, και καπου μεσα στην εμμονη μου να θυμαμαι χωρις να προσδιοριζω το χρονο της μνημης, βαρεθηκα, λοιπον, και πηρα και ημερολογιο και ρολοι.
απο τοτε ο χρονος μου ειναι κλειδωμενος καλα στις σελιδες ενος πολυχρωμου τετραδιου και στους δεικτες ενος μπρασελε. ετσι εγω κι η μαμα μου δεν φοβομαστε μην ξεχασω. ο χρονος που φευγει, εκτος απο το σωμα μου και την ψυχη μου, μουντζουρωνει και φθειρει πολυχρωμα τετραδια και ομορφα ρολογια. ετσι για να τον θυμαμαι.

Γεράσιμος Ευαγγελάτος
«εισιτήρια διπλά»
Ο Γιώργος με ρώτησε γιατί.
«Γιατί νομίζουμε πως μπορούμε να φυλάξουμε τη στιγμή», απάντησα, «ή θέλουμε να φυλάμε αποδείξεις για το μέλλον… μη κι ασθενήσει επικίνδυνα μια ανάμνηση. Λογικό δεν είναι; εμπιστεύεσαι εσύ τη διάρκεια της μνήμης;»
Απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα φύλαγα τα εισιτήρια από το σινεμά, τα θέατρα, τις συναυλίες. Φυλάω τα εισιτήρια από τα ταξίδια, ακόμη κι αυτά του λεωφορείου. Γράφω από πίσω καμιά φορά ημερομηνίες, σκέψεις, προβλέψεις, ερωτηματικά…
Όταν πέφτω πάνω τους κατά τύχη, είναι φορές που δε θυμάμαι πότε, πως, με ποιους. Θυμάμαι ίσως αμυδρά την ταινία, την παράσταση, τη διαδρομή. Άλλες φορές πάλι θυμάμαι μια κουβέντα, μια προσδοκία, μια πιθανότητα, μια διάψευση. Ανάλογα τη διαύγεια της στιγμής.
Το σίγουρο είναι ότι το φυλαγμένο εισιτήριο σου επιφυλάσσει ένα ταξίδι περισσότερο από αυτό που πλήρωσες αρχικά. Κι η ημερομηνία είναι πάντα ανοιχτή. Όπως κι η θέση πλάι σου. Απόσβεση του κόστους σε βάθος χρόνου – κάπως έτσι.
«Εισιτήρια, διπλά» – επανέλαβε ο Γιώργος. «Μ’ αρέσει!»
14.01.10, ώρα: 18.02: «Αγάπη μου, σου στέλνω απ’ του Νίκου το κινητό. Καταλήγουμε στο «εισιτήρια διπλά» για τίτλο; Το είχε προτείνει τυχαία κι ο Νίκος εχθές στο Θέμη! Σ’ αγαπώ! Νατάσσα. Απάντα στο δικό μου…»
14.01.10, ώρα: 18.05: «Εισιτήρια διπλά. Έτσι. Χωρίς άρθρο. Το αγαπώ. Και σένα. Να δω πότε θα τα πούμε σαν άνθρωποι. Πες στο Θεμάκο να πάρει το Belle-Reve να το ακούσω».
Λίγες ώρες αργότερα δυο ακόμα τέτοια εισιτήρια προστίθενται στη συλλογή μου. Η ζωή μου ολόκληρη τελικά δε μετριέται σε ταξίδια, αλλά σε εισιτήρια. Δεν υπολογίζεται σε προορισμούς, μα σε προθέσεις. Το σκέφτομαι και χαμογελάω.
«Αν ήταν κάπου να ευχηθώ θα ήταν σ’ αυτά, που σ’ όσους τα ‘μαθα τα ξέχασαν μετά, σε εισιτήρια διπλά απ’ το σινεμά, που ‘χω κρατήσει…»
«Εισιτήρια διπλά… Μ’ αρέσει…»

Ειδήσεις Σήμερα: