Στάθης Δρογώσης

O φιλοξενούμενος της στήλης «Σε Πρώτο Πρόσωπο», Στάθης Δρογώσης, πριν τη συναυλία του στο Gagarin 205, μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του.

Στάθης Δρογώσης
«Ωδή στα τρόλεϊ»

Έφυγα από τα Εξάρχεια. Από το κέντρο. 32 χρόνια ήμουνα κοντά σε γραμμές τρόλεϊ. Κίτρινες υπέροχες μηχανές με κεραίες που αστράφτουν. Τα πιο παλιά έγραφαν μέσα σε πινακίδες σε ποιο σοβιετικό εργοστάσιο κατασκευάστηκαν. Κάποιοι εργάτες, έλεγαν, είχαν πάρει και παράσημο.
Όταν έμενα Πατήσια, θυμάμαι να περπατώ όλη την Καυτατζόγλου με τη σάκα σε σχήμα φακέλου για να πάρω το τρόλεϊ να πάω πλατεία Αμερικής, στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Πρώτη γλώσσα γαλλικά. Ήταν πριν βγουν τα εισιτήρια.
Περιμέναμε στην ουρά και ρίχναμε ψηλά σε έναν κουμπαρά, δίπλα στον οδηγό. Κάποιοι έριχναν ό,τι νά΄ναι, κουμπιά, συνδετήρες…Εγώ φοβόμουν. Ήμουν 10-11… Η Πατησίων ήταν ο δρόμος μου. Λαμπερά φωτεινά μαγαζιά με ρούχα, με δώρα…Εκατοντάδες άνθρωποι να τρέχουν. Κι εγώ να τους κοιτώ μέσα από το τρόλεϊ.
Στην πλατεία Αμερικής υπήρχε ο πιο καλοσυνάτος ράφτης. Ο κύριος Γρηγόρης. Δεν έμαθα ποτέ το επίθετό του. Οικογενειακός μας φίλος. Είχε μια παράξενη σχέση με τη δουλειά του. Καθυστερούσε τα κουστούμια και κρυβόταν από τους πελάτες του.
Πολλές φορές έβαζε εμένα να λέω ψέματα στις κυρίες που έρχονταν να παραλάβουν τα φορέματα.
– «Πού είναι αυτός;» με ρωτούσαν.
Κι εγώ έλεγα ότι πήγε σε μια κηδεία. Είχε θάψει όλο του το σόι. Δούλευε με τους ρυθμούς του. Και ήταν ευτυχισμένος!
Στην ίδια πλατεία έδινα ραντεβού με τον πιο καλό μου φίλο. Δημήτρης. Περπατούσαμε από τη Σκιάθου μέχρι τη Φολεγάνδρου. ‘Ολη η περιοχή, ενώ είναι τσιμεντένια, έχει ονόματα νησιών! Πολύ σουρεαλιστικό, δε νομίζετε; Συζητούσαμε για μουσικές. Για κορίτσια. Ήμασταν μόνοι. Μου έπαιξε τα πρώτα του τραγούδια. Του έπαιξα τα δικά μου. Κάναμε πρόβες στη Φυλής, στο «Voices», πρώην μπουρδέλο και στου καράφλα στην Κυψέλης.
Θυμάμαι κάτι Κυριακές στη πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη. Έχει το ίδιο άγαλμα με τα αγγελάκια με την πλατεία Εξαρχείων. Μου αρέσουν αυτές οι συμπτώσεις.
Ας γυρίσουμε στα τρόλεϊ. Σιγά σιγά οι πρώτοι ξένοι εμφανίστηκαν στις γραμμές της Κυψέλης. Μαύροι ήρεμοι και γελαστοί. Οι αστοί τους κοιτούσαν με περιφρόνηση.
Θυμάμαι το Μπάμπη. Σχεδόν δυο μέτρα, από την Νιγηρία. Μου είπε κοιτάζοντάς με ότι είμαστε κοντός λαός… Δεν είχε και άδικο. Θυμάμαι κι έναν αλκοολικό, φιλήσυχο θαμώνα μιας Έβγα της γειτονιάς, εκεί στη Σπετσών. Δε μιλούσε σε κανέναν και είχε μάλλον και ανορεξία. Φήμες έλεγαν ότι ήταν Αιθίοπας πρίγκιπας που ξέπεσε στην Ελλάδα.
Είμαι πια στη Νέα Σμύρνη. Κι εδώ θα έχει τοπικούς πρίγκιπες η περιοχή. Περπατώ μόνος τα βράδια και νιώθω ξένος. Θα μάθω. Μου λείπει το κέντρο…η πλατεία μου, ο λόφος του Στρέφη…όλα!
Φαντάζομαι να ξηλώνονται όλοι οι δρόμοι και εναέρια τρόλεϊ με τις κεραίες τους να λάμπουν, να πετάνε ψηλά. Μέσα τους, χαρούμενοι επιβάτες, Eλληνες και ξένοι, να τραγουδάνε αδελφωμένοι. Αν τα βρούνε μες στα τρόλεϊ, θα τα βρουν και στην κοινωνία.
Και εκεί, στη μέση της σκέψης μου, στο τέλος της Μεγάλου Αλεξάνδρου, βλέπω τις κεραίες.
Έχουμε και δω τρόλεϊ! Περνάει από τη Συγγρού! Το παίρνω κι όπου με βγάλει! Είναι παλιό. Βλέπω την πλακέτα. Εργοστάσιο Gagarin. Κι άλλη σύμπτωση…Πάω στο Gagarin..Συναυλία στα τρόλεϊ…χαχα…