H ιστορία των μεγαλύτερων λαϊκών τραγουδιών του σπουδαίου συνθέτη Δήμου Μούτση, οι μουσικές συνθέσεις 30 χρόνων (καθώς ο συνθέτης επί 10 χρόνια σιωπά) κλεισμένες σε μια τετραπλή κασετίνα – σεντούκι με θησαυρούς θαρρείς – κυκλοφορεί ήδη από την Universal.
Μια ολόκληρη ιστορία μεγάλων λαϊκών τραγουδιών του Δήμου Μούτση από το 1968, μορφολογικά και νοηματικά τελειώνει το 1972 με το Συνοικισμό Α’, σε στίχους του Γιάννη Λογοθέτη που τραγούδησαν η Βίκυ Μοσχολιού κι ο Αντώνης Καλογιάννης.
Από κει και πέρα η συνεργασία του με τον Μάνο Ελευθερίου τον οδήγησαν στο πρώτο ολοκληρωμένο έργο του, τον Αγιο Φεβρουάριο. Ένα «έργο» τόσο σπουδαίο που, όπως λέγεται, χαρακτήρισε όλη τη μετέπειτα ελληνική δισκογραφία.
Το 1981, η συνάντηση –σταθμός– όπως δηλώνει ο ίδιος με τον Κώστα Τριπολίτη, τον οδήγησε σε άλλους δρόμους, πιο προσωπικούς, με άλλο ύφος και άλλες ιδιαιτερότητες.
Το «Δε λες κουβέντα» με τη Σωτηρία Μπέλλου και η «Ερηνούλα» με τον ίδιο το Δήμο το Μούτση, άνοιξαν το δρόμο γι’ αυτή την τόσο πολυσυζητημένη μετέπειτα «μοναχική του» πορεία.
Για τους πάρα πολλούς ανθρώπους που εκτιμούν το έργο του Δήμου Μούτση, τη στάση του που θυμίζει το “Όσα μπορείς” του Καβάφη, ακόμη και την «ηχηρή» σιωπή του που ανά πάσα στιγμή περιμένουμε να σπάσει και να μας αποκαλύψει το επόμενό του αριστούργημα, οι στίχοι του, η δραματικότητα και αγωνία στην ερμηνεία του, η μουσική που έγραψε στην προσωπική του τριλογία “Ενέχυρο” – “ΝΑ…!” – “Για Πούλημα Λοιπόν”, όλα αυτά μαζί και αδιαίρετα, αποτελούν μιαν αρκετά ικανοποιητική εξήγηση για το γιατί έχει τόσα χρόνια να μας δώσει ένα καινούργιο κύκλο τραγουδιών.
Αυτό βέβαια καλύπτει τη μισή αλήθεια. Ίσως η άλλη μισή να κρύβεται σε μια δήλωσή του από το 1996 που δείχνει την ταπεινότητα, το μέτρο και την αυτογνωσία με την οποία αντιμετωπίζει το έργο του:
Περνώντας ο καιρός, καταλαβαίνω πως η δουλειά μου γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ίσως γιατί μου γίνεται πιο συνειδητή, ίσως γιατί από τιμιότητα, χρειάζομαι περισσότερες διευκρινίσεις…
Ειδήσεις Σήμερα: