Μάνος Ξυδούς

Μάνος Ξυδούς
«Αρχές της δεκαετίας του ’60»
Τα πράγματα ήταν στριμωγμένα, όπως σήμερα στην Ευρώπη, που δεν ήταν ακόμα ενωμένη.
Οι λαϊκές εργατικές οικογένειες, τα έβγαζαν δύσκολα πέρα, αφού μεγάλωναν παιδιά με φροντίδα και υπευθυνότητα, χωρίς να διαμαρτύρονται συνέχεια.
Τα παιδιά αυτά, είχαν συντροφιά το ραδιόφωνο, που τους έβαζε σε έναν κόσμο φαντασίας.
Οι εικόνες των προσώπων δεν είχαν καμιά σημασία. . Ο καθένας έφτιαχνε τις δικές του, όπως ήθελε.
Οι φωνές των εκφωνητών, έφτιαχναν εικόνες αθλητών, μουσικών, ηθοποιών, ζωγράφων, ποιητών, που γίνονταν παράδειγμα προς μίμηση.
Τέσσερα »σκαθάρια» από το Λίβερπουλ έβγαζαν ένα συναίσθημα αισιοδοξίας και ελευθερίας που ταξίδευε στον αέρα. Γινόταν ένα με τα σύννεφα και έπεφτε σαν βροχή πάνω μας. Δεν ξέραμε τη γλώσσα, για να καταλάβουμε. Απλά αισθανόμασταν. Και η καρδιά συντονιζόταν με το ρυθμό των τραγουδιών.
Μετά ήρθε ο Dylan, αν και προΰπαρχε. Απλά δεν έτρεχε τόσο γρήγορα. Στην πλάτη του κουβαλούσε δώρα γι’αυτούς που τα ήθελαν. Ήταν απλοϊκά. Μια φτηνή κιθάρα και μια βραχνή φυσαρμόνικα. Με αυτά χτυπούσαμε τις πόρτες του παραδείσου. Αν και ήταν κλειστές ερμητικά, εμείς δεν κουραζόμασταν να χτυπάμε.
Όταν μετά από χρόνια, άνοιξαν, τότε ανακαλύψαμε τον Van Morrison, τους Pink FLoyd, τον Neil Young, τους Jethro Tull, τον Rory Gallagher και τόσους άλλους.
Μάθαμε πολλά από αυτούς, ακούγοντας τους. Κυρίως όμως, μάθαμε από τη σιωπή τους, σε δύσκολες στιγμές.
Η κιθάρα, σύντροφος, μπροστά στον υποφωτισμένο καθρέπτη. Ένα τραγούδι έτοιμο να ακουστεί από το είδωλό μας, που μερικές φορές άλλαζε πρόσωπο σαν τον έρωτα.
Προσπαθούσαμε να τον ξεγελάσουμε, προσφέροντας του φάλτσες νότες, αλλά δεν «μασούσε». Μας έμεναν τα τραγούδια. Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε ακουστούν.
Η τύχη το έφερε έτσι, ώστε τα όνειρα να γίνουν πραγματικότητα..
Για σένα φίλε, που δεν σε ξέρω: »Σ’ευχαριστώ»
Μάνος Ξυδούς

O Μάνος Ξυδούς και ο Πάνος Κατσιμίχας ξεκινούν τις εμφανίσεις τους στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου

Επιμέλεια: Ελσα Γράψα