Κώστας Φασουλάς

Αυτό το μήνα, η στήλη «Σε Πρώτο Πρόσωπο», φιλοξενεί τον στιχουργό Κώστα Φασουλά, ο οποίος με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία της δισκογραφικής του δουλειάς με τίτλο «Μη μου γκρεμίζεις τ’ όνειρο» μας μιλάει για την έμπνευσή του να γράψει αυτούς τους στίχους και την αλήθεια που δεν κρύβεται, αλλά φανερώνεται μέσα από τις λέξεις.

ΚΩΣΤΑΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ

«Μη μου γκρεμίζεις τ’ όνειρο»

Μπορεί να φαντάζει γοητευτικό, όμως εξίσου είναι και επώδυνο, να επιστρέφεις στο κόσμο στον οποίο γεννήθηκαν τραγούδια, που έχουν ήδη εκδοθεί, παίρνοντας μαζί τους μυστικά δικά σου, αλήθειες και συναισθήματα, που πριν από λίγο καιρό κυβερνούσαν αυτό το μυστήριο καράβι που συνηθίζει να αγκυροβολεί καταμεσής της ψυχής.

Ο ερωτικός λόγος στο τραγούδι, προκαλούσε ανέκαθεν τη βέργα της ραβδοσκοπικής μου περιέργειας, σε μια προσπάθεια να εντοπίσω τα πριγκιπικά βήματα της διαδρομής του.

Μαθητής Γυμνασίου στα Ανώγεια (τόπος της καταγωγής μου), είχα την ευγενή τύχη, να συνομιλήσω με τον Μάνο Χατζιδάκι, για τη θέση του ερωτικού λόγου στον ελληνικό μουσικό πολιτισμό. Με τη διευκρινιστική του σοφία, με βοήθησε να διαχωρίζω την αισθηματική από την ερωτική αναφορά του λόγου, θυμίζοντάς μου ταυτόχρονα, πως η έμπνευση είναι μια πονηρή κυρία, που εύκολα μπορεί, ιδιαίτερα όταν απουσιάζει από το δημιουργό η καλλιτεχνική αγωγή, να σε παρασύρει σε φλύαρες ομοιοκαταληξίες, σε στίχους χαμηλής αισθητικής, δηλαδή σε τραγούδια ανειλικρινή και ψευδεπίγραφα.

Είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός και καχύποπτος, απέναντι σε ιδέες που κατά καιρούς με επισκέπτονται, υποσχόμενες στιχουργικές βεγγέρες και λυτρωτικές στιγμές!!. Οι περισσότερες από αυτές δεν έχουν μπέσα. Είναι όπως ένας κλέφτης, που προσπαθεί να σου πουλήσει μια τηλεόραση, αυτή που το προηγούμενο βράδυ έκλεψε από το ίδιο σου το σπίτι. Λίγο απρόσεχτος να ‘σαι, γίνεσαι κλεπταποδόχος της ίδιας της ψυχής σου, δηλαδή θύμα της επανάληψης.

Εμπιστεύομαι τις ιδέες που δεν υπόσχονται. Αυτές που έρχονται με την ευγένεια του επισκέπτη που δεν προτάσσει τα δώρα του. Αυτές που μένουν για λίγο, όμως αφήνουν το ισχυρό τράνταγμα, εκείνο που θα προκαλέσει λίγο αργότερα τη λιποθυμία των λέξεων.

Με ρωτούν συνήθως αρκετοί συνομιλητές μου, με κείνο το περίφημο γιατί στη ρίζα της ερώτησης τους, γιατι λοιπόν, τα περισσότερα από τα τραγούδια υμνούν τη λύπη, την απαισιόδοξη προοπτική, την πικρή διαπίστωση, ενώ δεν εστιάζονται στη χαρά και τη φωτεινότητα των πραγμάτων. Νομίζω ότι πρόκειται για θεμελιώδες λάθος.

Ο ποιητικός λόγος, αντιπροσωπεύει μια τρίτη πνευματική διάσταση, όπου τα αντίθετα παύουν να υπάρχουν, γι’ αυτό και δεν υπόκειται στις συνηθισμένες και καθημερινές διακρίσεις.

Τα έντεκα τραγούδια του άλμπουμ «Μη μου γκρεμίζεις τ’ όνειρο», με συνοδοιπόρους μου τον Παντελή Θαλασσινό και τον Μανώλη Λιδάκη, δεν αποτελούν κύκλο τραγουδιών. Μάλλον για ημικύκλιο πρόκειται. Έκανα απλά το χατίρι, μια απλής καθημερινής ανθρωποκεντρικής ιδέας. «Έκλεψα», αποσπάσματα ενός διαλόγου δυο ερωτευμένων, ταξιδιώτες μια πολύωρης διαδρομής- εκδρομής.

Η εναλλαγή του τοπίου, η ταχύτητα της πορείας, η σιγουριά της διπλής μοναξιάς, ο ίδιος ο δρόμος, είναι στοιχεία που προκαλούν την αλήθεια, που γεννούν την προοπτική της εξομολόγησης.

Τα επτά από τα έντεκα τραγούδια του δίσκου, είναι λόγια των πρωταγωνιστών της ιστορίας μου. (Εδώ ακριβώς κλείνει το ημικύκλιο)! Τα υπόλοιπα τέσσερα, είναι τραγούδια που φαντάστηκα να ακούνε από το ραδιόφωνο, σε ένα διάλειμμα του δικού τους διαλόγου, δηλαδή σε διάστημα σιωπής.

Το «Μη μου γκρεμίζεις τ’ όνειρο», είναι η επιθυμία που προστάζει.

Είναι η ευχή που δεν ευελπιστεί και δεν περιμένει το σβήσιμο των άστρων για να πραγματοποιηθεί.

Είναι η αγωνία του χρόνου, μπροστά στο ετοιμόρροπο της εξέδρας, με θεατές ονειροπόλους, θεατές ενός αγώνα με πολλά φάουλ, στημένες φάσεις και άκυρα γκολ.

19/2/09

Eπιμέλεια: Ελσα Γράψα