Περί έρωτος

Ωστόσο, ο έρωτας που αισθάνθηκε από την πρώτη στιγμή γι’ αυτήν ο Σταντάλ κάθε άλλο παρά ασυγκίνητη την αφήνει. Πιστεύει ότι εκείνος ο παχύς και διόλου όμορφος Γάλλος διαφέρει από τους επηρμένους Μιλανέζους που την πολιορκούν με ανούσια κομπλιμέντα. Του εκδηλώνει, λοιπόν, μια συγκρατημένη εύνοια.

Όμως ο Σταντάλ, παρασυρμένος από το πάθος του, επιδεικνύει μια αδέξια και ασυνάρτητη συμπεριφορά, ώστε η Μετίλντ (έτσι την αποκαλεί ο συγγραφέας), καχύποπτη πια, αποσύρει ξαφνικά την εύνοιά της και γίνεται παγερή και απόμακρη. Η απόρριψη αυτή στρέφει τον απελπισμένο Σταντάλ προς έναν άλλο δρόμο: τη μυθοπλασία.

Στις 29 Δεκεμβρίου 1819 συλλαμβάνει ξαφνικά μια «μεγαλοφυή» ιδέα: θα πνίξει το προσωπικό μέσα στο απρόσωπο και θα μιλήσει για το άτυχο πάθος του μέσα από γενικές σκέψεις και απόψεις.

Το Περί έρωτος είναι ουσιαστικά λοιπόν μια εξομολόγηση. Εντούτοις, αυτός ο «εγωτικός» χαρακτήρας του έργου δεν αποκλείει τις γενικές ιδέες• αντίθετα, το ένα είναι καρπός του άλλου, αφού ο Σταντάλ είναι πάνω απ’ όλα ένας μοραλιστής.

Όπως γράφει ο ίδιος: «Καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για να είμαι στεγνός. Θέλω να επιβάλω σιωπή στην καρδιά μου, που νομίζει ότι έχει πολλά να πει. Τρέμω διαρκώς μην τυχόν έχω γράψει έναν αναστεναγμό, εκεί που πιστεύω ότι έχω σημειώσει μιαν αλήθεια».

Παρουσίαση του συγγραφέα

Ο Σταντάλ –το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Henri Beyle– γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1783 στην Γκρενόμπλ. To 1800 κατετάγη στο γαλλικό στρατό και συμμετείχε στην «Ιταλική εκστρατεία». Στη ζωή του επισκέφθηκε διάφορες ιταλικές πόλεις και δημοσίευσε, το 1817, τα έργα Ιστορία της ζωγραφικής στην Ιταλία και Ρώμη, Νάπολη και Φλωρεντία.
Το 1820 έγραψε το Περί έρωτος, εμπνευσμένος από τον έρωτά του για τη Ματίλντε Ντεμπόβσκι. Κορυφαία μυθιστορήματά του, τα οποία τον καθιέρωσαν ως έναν από τους κλασικούς πεζογράφους του 19ου αιώνα, είναι το Κόκκινο και το μαύρο (1830) και το αριστούργημα της ωριμότητάς του Το μοναστήρι της Πάρμας (1838). Πέθανε στο Παρίσι το 1842.