Κώστας Λειβαδάς

Αυτό το μήνα, η στήλη «Σε Πρώτο Πρόσωπο», φιλοξενεί τον Κώστα Λειβαδά, έναν από τους αξιολογότερους νέους τραγουδοποιούς.

Εναν δημιουργό με φρέσκια μουσική ματιά και θετική διάθεση για μια ζωή, όπως την ονειρευτήκαμε, πριν εισβάλουν στη ζωή μας τα κάθε είδους μίζερα reality και «κονσερβοποιημένα» life style.

Καλωσορίζουμε τον Κώστα Λειβαδά, δίνοντάς του το χώρο για να κάνει τη δική του αντίσταση.

ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ

Γράμμα στο φίλο Γ. ΛΥΒ. στα Χανιά

Χρειάζομαι καθαρό χρόνο και καθαρά μάτια. Χρειάζομαι την επαφή με τους φίλους μου, με τους δικούς μου και τη συνέχεια σε αυτές τις σχέσεις.

Την όμορφη ταπεινή, καθημερινή συνέχεια, την τόσο πολύτιμη. Θέλει μάχες, επιμονή και γενναιοδωρία η τροφοδοσία της κάθε σχέσης, φίλε μου, το ξέρεις καλά αυτό.
Τώρα ειδικά, μέσα σ’ αυτή τη θολούρα που απλώνει η εποχή της εικόνας παντού και που ακόμη και τα αυτονόητα χάνουν τη δύναμη και την ουσία τους καθ’ οδόν.

Εικονική πραγματικότητα, σωστά;

Παρακολουθούμε τη ζωή μας να την υποδύεται κάποιος άλλος που οι ανάγκες του σπάνια ταυτίζονται με τις δικές μας.

Η επιβολή του life style στη νεοελληνική κοινωνία υπήρξε μάλλον η ύστατη ταφόπλακα στις κοινωνικές ζυμώσεις που αναζητούσαν απεγνωσμένα όνομα, πρόσωπο και διεύθυνση. Μια καινούργια ταυτότητα δηλαδή. Βέβαια, απ’ την άλλη «Γι’ αυτά τα μάτια σου θ’ αναστηθώ» όπως λέει κι ο Πορτοκάλογλου.

Ναι, αλλά πώς και τι κοιτάζουμε βαθιά στα μάτια όλων των απέναντί μας; Και κάθε πότε;

Πόσο χρόνο αληθινό και καθαρό αφιερώνουμε σ’ όλα αυτά;

Υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσεις ένα πρωί και να συνειδητοποιήσεις πως για χρόνια ποτέ δεν έχεις κοιτάξει στ’ αλήθεια στα μάτια ούτε το σύντροφό σου, ούτε τους δικούς σου, ούτε τη χώρα σου. Οσο για την πόλη σου…

Ευλογημένοι οι αργοί – παρ’ όλη τη συντήρηση και την αίσθηση του ότι ποτέ δεν συμβαίνει τίποτα – και γεμάτοι εκπλήξεις περίπατοι στους δρόμους των επαρχιακών πόλεων.

Τα Χανιά μού λείπουν πιο πολύ από ποτέ. Η παλιά πόλη.

«Εχουμε τη θάλασσα εμείς, ρε, που θα πας πίσω στη ζούγκλα» φώναζε τέλη Αυγούστου ο πυροσβέστης στο λιμάνι.

Μια βόλτα δίπλα στο νερό, κάθε βράδυ, καθαρίζει το μυαλό και γαληνεύει την ψυχή.
«Εχουμε τη θάλασσα εμείς» και ο τίτλος ενός καινούργιου τραγουδιού που έγραψα πριν λίγες μέρες. Θα το ακούσεις και θα μου πεις.

Ο Τσαρούχης, αμείλικτα, προφητικά είχε πει – σαράντα χρόνια πριν – πως στο μέλλον οι ευεργέτες, οι δωρητές θα είναι «κατεδαφίσεων» και όχι ανεγέρσεων. Θα έρχεται δηλαδή ο δωρητής και θα λέει δίνω αυτό το ποσό για να γκρεμιστεί αυτό το τμήμα της Β. Σοφίας για να αναπνεύσει πάλι η περιοχή. Στη θέση των κτιρίων θα επανέρχονται δέντρα, λιμνούλες και πάπιες, καταλαβαίνεις; Μακάρι!

Στο μεταξύ, όμως, όλοι μας οι εθισμένοι στην κινητή τηλεφωνία – λες και η ζωή μας ήταν μαύρη πριν την ύπαρξη των κινητών – ετοιμαζόμαστε εδώ για αγορές των Χριστουγέννων. Φρικαρισμένοι και ονειροπόλοι, hands free και απότομοι.

Τα όνειρα δεν αγοράζονται, βέβαια, όπως και η ζωή αυτή δεν έχει πρόβα. Είναι μια κι έξω, κολλητέ. Ετσι και τα όνειρα αγοράζονταν, εσύ κι εγώ θα είχαμε πεθάνει στην ψάθα προ πολλού. Αλλο βέβαια αν οι λάθος επιλογές πληρώνονται τις περισσότερες φορές πολύ ακριβά ή τουλάχιστον έτσι το βιώνουμε.

Οπως στην Αττική Οδό. Κάνεις λάθος στα διόδια και πρέπει να βγεις και να ξαναμπείς από άλλη είσοδο, πληρώνεις πάλι.

Κατά τα άλλα, η Κατερίνα είναι καλά, οι γονείς μου μεγαλώνουν, τέλειωσα το soundtrack της σειράς «Αστυνόμος Μπέκας» και η παράσταση στο Ζυγό με τον Γκόνη και τη Νέγκα άρχισε.

Δευτέρες και Τρίτες, πόσο τη βρίσκω μ’ αυτό το ρίσκο.

Ο Πορτοκάλογλου έκανε δισκάρα και ο Σαββόπουλος φέτος είναι εμπειρία τρελή. Ο δικός μας Ντύλαν στα καλύτερά του. Ο Φοίβος δεν ήρθε στις συναυλίες με τον Πασχαλίδη στη Θεσσαλονίκη, αλλά ας είναι.

Στο ξαναλέω. Δως μου τους φακούς της επαφής μας. Χρειάζομαι καθαρό χρόνο και καθαρά μάτια. Γιάννη, όπου να ‘ναι κατεβαίνω Χανιά, αλλά περιμένω νέα σου πιο πριν.

Την ευχή σου

Ο φίλος σου Κώστας Λειβαδάς

Επιμέλεια: Ελσα Γράψα