GhostRadar -Μετατραπείτε σε γκοστμπάστερς!

Η όποια μελαγχολία για την εικόνα ενός κόμματος να διαλύεται σε πραγματικό χρόνο, δεν αναιρεί ότι το φόντο περιλαμβάνει διεργασίες που δίνουν μια διαφορετική προοπτική

Ποινική ευθύνη μπορεί να προκύψει άν η συμπεριφορά υπερβαίνει την απλή έκφραση γνώμης και συνιστά, για παράδειγμα, δημόσια υποκίνηση σε τρομοκρατικές πράξεις ή σε βία

Στο Άργος φάνηκε που οδηγεί μια εκπαίδευση των αστυνομικών σε μια αυταρχική λογική, που ανάγοντας την «ασφάλεια» σε υπέρτατο αγαθό, μετατρέπει σε «απειλή» κάθε υποψία παραβατικότητας

Οι διώξεις σε βάρος τεσσάρων βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας αποδεικνύουν ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αφορά την κυβέρνηση. Και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης καλά θα κάνει να δώσει εξηγήσεις στην κοινωνία αντί να απαιτεί προκλητικά «συγγνώμη για τις αθλιότητες».

Ο θάνατος του 20χρονου Θοδωρή στην Αργολίδα δεν υπογράμμισε μόνο τα προβλήματα με την επικίνδυνη αυθαιρεσία αστυνομικών οργάνων, ταυτόχρονα μας θύμισε πόσοι θαυμαστές της βαναυσότητας υπάρχουν ανάμεσά μας

Οι αμαρτίες των Απριλιανών (στα της Κύπρου και όχι μόνο) δεν έχουν προηγούμενο (ενδεχομένως δε θα έχουν και ανάλογό τους στο μέλλον) στη νεότερη ελληνική ιστορία

Η Δικαιοσύνη πρέπει να ανοίξει ξανά την υπόθεση των υποκλοπών και επιτέλους να καλέσει τα πολιτικά πρόσωπα που είναι υπεύθυνα

Ο Φάρατζ επί χρόνια υποστηρίζει ότι υπάρχει μια ελίτ – πολιτική, γραφειοκρατική και μιντιακή – που προσπαθεί να ανακόψει την άνοδο του Reform UK

Η περιφέρεια της χώρας δεν πρέπει να γίνει «ζώνη εγκατάλειψης»

Ναι, πρέπει να οχυρώσουμε τη δημοκρατία απέναντι στη βία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει και να υιοθετήσουμε την προεκλογική στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης στον δημόσιο λόγο του απλώς μας υπενθυμίζει πώς συγκροτήθηκε και πώς λειτουργεί ο «υπαρκτός μητσοτακισμός» και πώς το επιτελικό κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη έγινε συνώνυμο της θεσμικής παραβατικότητας.

Η χώρα χρειάζεται μια εξωτερική πολιτική που να αναβαθμίζει πραγματικά τη θέση της

Η κυβέρνηση κατηγορεί τους αντιπάλους της για τοξικότητα, όμως καταλήγει να αντιμετωπίζει ως «τοξική» την ίδια την κυρίαρχη λαϊκή βούληση