Tα Βραβεία του Διαγωνισμού Μικροσινεμά 2002

Το
εργο ξεχώρισε για την καλλιτεχνική του αξία,
την κινηματογραφικότητά του, τη διαδρομή στην
ιστορία της ανθρωπότητας και τη συνέπειά του,
τη σχέση του με το θέμα, τον μη απλοϊκό και
συγκινητικό χειρισμό του, την ενδιαφέρουσα φόρμα
και τον πειραματισμό του.

Δείτε
το video

Τρεις
είναι η βασικοί πόλοι αφήγησης: Δύο Ολυμπιάδες
– του Βερολίνου το 1936 και του Μονάχου το 1972.
Από τους Ολυμπιακούς του 1936 και τη γερμανική
τελειότητα, τάξη και ομορφιά, στη Χιτλερική
ματαιοδοξία, την παράνοια, τον εξευτελισμό της
ανθρώπινης ύπαρξης. Από τους “Ολυμπιακούς
της Ομορφιάς” περνάμε στους “Ολυμπιακούς
της Συμφιλίωσης”. Μόναχο 1972: Οι ματωμένοι
Ολυμπιακοί αγώνες. Με την επίθεση οχτώ Παλαιστινίων
στο Ολυμπιακό χωριό και το θάνατο έντεκα Ισραηλινών,
για πρώτη φορά σπάει η εκεχειρία. Το ιδεώδες
της ειρήνης, της ομοψυχίας, της ευγενούς άμιλλας,
καταρρέει.
Από αυτό το σημείο της αφήγησης περνάμε στον
τρίτο πόλο, που είναι το σήμερα και η κατάσταση
στη Μέση Ανατολή. Εκεί που τα όρια είναι ασαφή.
Ποιοι είναι οι αθώοι; Ποιοι οι τρομοκράτες;
Ποιοι οι επαναστάτες; Πού πάει όλο αυτό; Ποιο
το κέρδος;
Ποια η λύση; Ήρθε η ζωή για να δώσει μια κάποια
απάντηση: Η Γιασμίν, μια εφτάχρονη Παλαιστίνια
δέχθηκε ένα νεφρό από τον Γιόνι, δεκαοχτάχρονο
εβραίο φοιτητή που σκοτώθηκε από επίθεση Παλαιστινίου
καμικάζι σε λεωφορείο, στο Τελ Αβίβ. Ιερή λοιπόν
η εκεχειρία των Ολυμπιακών αγώνων. Ιερή η εκεχειρία
της ζωής. Αν η ιστορία του Γιόνι και της Γιασμίν
δεν είναι πράξη εκεχειρίας, τότε τι; Τότε ποια;

Το
έργο ξεχώρισε για τη θεματική του, την ενδιαφέρουσα
κινηματογράφησή του, τη γνώση του μέσου, τη
“μιντιακή” του άποψη και τη χρήση
των γραφικών.

Δείτε το video

Στο
πρώτο μέρος, που αφορά στην εξοικείωση των παιδιών
με τα αθλήματα, η κινηματογράφηση έχει δουλεμένες
λεπτομέρειες και εφαρμόζει αρκετές νέες αισθητικές
προτάσεις. Το
δεύτερο μέρος, που αφορά στον πόλεμο, διαθέτει
στοιχεία με μεγάλο ενδιαφέρον σε σχέση με την
αισθητική της ταινίας για υπολογιστή.
Μερικά
παιδιά ξέρουν τι σημαίνει “Ολυμπιακοί Αγώνες”.
Διηγούνται, περιγράφουν, ζωγραφίζουν, φαντάζονται,
συμμετέχουν με τον τρόπο τους στην πολύχρωμη
αυτή γιορτή… Στη ζωή μερικών άλλων παιδιών
όμως, δεν υπάρχει θέση για άλλο χρώμα, παρά
μόνο το γκρίζο. Αυτά τα παιδιά μάλλον δεν ξέρουν
τι σημαίνει “Ολυμπιακοί Αγώνες”…
γιατί ξέρουν τι σημαίνει πόλεμος”.

Β΄
Βραβείο (εξ ημισείας): Αοπλος αγώνας του Παναγιώτη
Καραμήτσου

Το
έργο ξεχώρισε για την άψογη γνώση της αισθητικής
των νέων μέσων και την αποτελεσματική εφαρμογή
τους. Το σεναριακό εύρημα, πέρα από τη διηγηματική
του ποιότητα, επιτρέπει εύκολη κινηματογράφηση
(χωρίς μεγάλο κόστος) και κινήσεις που μπορούν
να προβληθούν χωρίς να αλλοιώνουν δραματικά
το αποτέλεσμα ακόμα και σε υπολογιστές με μέτριες
ή μικρές δυνατότητες. Η ηχητική μπάντα
είναι άριστα δουλεμένη.

Δείτε
το video

Η ανάσα ενός δρομέα ακούγεται στο σκοτάδι. Σε
ένα σκονισμένο τοπίο πολεμούν παιδικά στρατιωτάκια
κάθε είδους (κόκκινα, κίτρινα, μπλε πράσινα).
Φωτογραφίες παιδιών-θυμάτων του πολέμου περνούν
στιγμιαία. Ο δρομέας -παιδί κι αυτός- περνάει
και παρασέρνει τα στρατιωτάκια, διαλύει τον
πόλεμο. Συνεχίζει τον δρόμο του και χάνεται
σε ένα ήσυχο τοπίο.