Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση: το γαστρεντερολογικό νόσημα της νέας χιλιετίας
Θεσσαλονίκη: Γαστρεντερολογικό νόσημα της νέας χιλιετίας χαρακτηρίζουν οι ειδικοί επιστήμονες τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, μια συχνή πάθηση τα συμπτώματα της οποίας υπολογίζεται ότι εμφανίζει σε καθημερινή βάση το 5-7% του γενικού πληθυσμού.
Θεσσαλονίκη: Γαστρεντερολογικό νόσημα της νέας χιλιετίας χαρακτηρίζουν οι ειδικοί επιστήμονες τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, μια συχνή πάθηση τα συμπτώματα της οποίας υπολογίζεται ότι εμφανίζει σε καθημερινή βάση το 5-7% του γενικού πληθυσμού.
Ουσιαστικά, πρόκειται για την «ανώμαλη» παλινδρόμηση του γαστρικού περιεχομένου στον οισοφάγο, με αποτέλεσμα την πρόκληση ποικίλων συμπτωμάτων: από καύσο ελαφρού βαθμού στην περιοχή του θώρακα μέχρι δυσκολία στην κατάποση, η οποία προκαλείται από την ανάπτυξη οισοφαγικής στένωσης.
Η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση είναι ένα από τα θέματα του πανελλήνιου συνεδρίου «Γαστρεντερολογικές ημέρες-πρόοδοι στη γαστρεντερολογία στην αυγή του 21ου αιώνα» που διοργανώνει η Β΄ Προπαιδευτική Κλινική του ΑΠΘ.
Το πλεονάζον σωματικό βάρος και διάφορες διαιτητικές συνήθειες, όπως, για παράδειγμα, η κατάχρηση λιπαρών, αλκοόλ και σοκολάτας, θεωρούνται υπεύθυνα για την εμφάνιση της ασθένειας, ενώ και ενδογενείς παράγοντες, όπως η γενετική προδιάθεση παίζουν το ρόλο τους.
Στις μέρες μας, σύμφωνα με τους επιστήμονες, παρατηρείται ανοδική επιδημιολογική τάση με καταγραφή πολλών νέων περιστατικών το χρόνο.
Η διάγνωση τεκμηριώνεται με ειδικές εξετάσεις, όπως η ενδοσκόπηση και η μέτρηση της πίεσης του κατώτερου σφιγκτήρα του οισοφάγου, ο οποίος εμποδίζει την παλινδρόμηση του γαστρικού υγρού.
Η θεραπεία της νόσου είναι συντηρητική και χειρουργική.
Η πρώτη περιλαμβάνει «παραδοσιακές» οδηγίες, όπως η ανύψωση του κεφαλιού του κρεβατιού, ώστε με μηχανικό τρόπο να περιοριστεί η παλινδρόμηση, η κατάκλιση αμέσως μετά το φαγητό, η απώλεια βάρους, η αποφυγή τόσο τροφίμων, ποτών και φαρμάκων που την προάγουν όσο και στενών ενδυμάτων ή σφιχτών ζωνών, η διακοπή του καπνίσματος κ.λπ.
Κύριο όμως και αποφασιστικής σημασίας σκέλος της συντηρητικής αντιμετώπισης είναι η φαρμακευτική θεραπεία.
Η χειρουργική αντιμετώπιση αποτελεί την εναλλακτική λύση για αρρώστους μεγαλύτερους των 40 ετών, καθώς και για όσους είναι «εξαρτώμενοι» από τη λήψη ανταγωνιστών της αντλίας πρωτονίων για διάστημα μεγαλύτερο του έτους.