To σταρ-σίστεμ γνωρίζει καλά, εδώ και καιρό, πώς ακριβώς να κατασκευάζει και να επιβάλλει τα είδωλα που του χρειάζονται. Κι όταν βαριέται να το κάνει, διαλέγει ένα άλογο από τον στίβο των ανεξάρτητων παραγωγών και ποντάρει πάνω του. Αυτή είναι η περίπτωση της Νεοϋορκέζας Joan Osborne. Ξεκίνησε από ζωντανές εμφανίσεις σε μπαράκια, χρηματοδότησε η ίδια τις δύο πρώτες δισκογραφικές της κυκλοφορίες (το άλμπουμ “Soul Show” του 1991 και το ΕΡ “Blue Million Miles” του 1993), όταν “αίφνης” την ανακάλυψε ο Rick Chertoff, παραγωγός μεταξύ άλλων της Cyndi Lauper και της Sophie B. Hawkins. Ενθουσιάστηκε μαζί της κ.λπ., και το ντεμπούτο της Joan σε πολυεθνική εταιρία ήταν πλέον γεγονός. Πρόκειται για το “Relish”, που με μικρή καθυστέρηση διέσχισε τον Ατλαντικό για να “κατακτήσει” και τις αγορές της Ευρώπης. Δεν είναι κακό άλμπουμ. Καταφέρνει μάλιστα να είναι φιλικό προς τα FM, δίχως να εκφυλίζεται σε εντελώς γλυκανάλατο, και να κρατά ένα blues προφίλ όχι επιτηδευμένο. Και η φωνή της Joan είναι αξιοπρεπής, αν και χωρίς να ξεφεύγει από την πεπατημένη της χρυσής μετριότητας. Πόσο μάλλον που όλα αυτά ραφινάρονται με μαεστρία από μια παραγωγή που επιδρά στο τελικό αποτέλεσμα περισσότερο και από τη σύνθεση και από την ερμηνεία. Το θέμα όμως είναι ότι: α) όλα αυτά τα ‘χουμε ακούσει ξανά και ξανά και, β) το όποιο γούστο μας το έχουμε διαμορφώσει αποφεύγοντας κατά προτεραιότητα όσους σπεύδουν να αποφασίζουν πριν από μας για μας.

Ειδήσεις Σήμερα: