Διασκευάζοντας το διήγημα Η τιμή και το χρήμα του ποιητή και λόγιου Κωνσταντίνου Θεοτόκη (1872-1923), στην Τιμή της αγάπης (1983) η Τώνια Μαρκετάκη, αφηγείται την ιστορία μιας αγάπης που προδόθηκε για το χρήμα, επιλέγοντας να μιλήσει για το παρόν μέσα από το παρελθόν. Η εικόνα της Ρήνης της ανύπαντρης μητέρας που έρχεται σε σύγκρουση τόσο […]
Διασκευάζοντας το διήγημα Η τιμή και το χρήμα του ποιητή και λόγιου Κωνσταντίνου Θεοτόκη (1872-1923), στην Τιμή της αγάπης (1983) η Τώνια Μαρκετάκη, αφηγείται την ιστορία μιας αγάπης που προδόθηκε για το χρήμα, επιλέγοντας να μιλήσει για το παρόν μέσα από το παρελθόν.
Η εικόνα της Ρήνης της ανύπαντρης μητέρας που έρχεται σε σύγκρουση τόσο με την ανδρική, όσο και τη μητρική εξουσία στην ελληνική επαρχία -Κέρκυρα- των αρχών του 20ου αιώνα, εκπροσωπεί την εικόνα της σύγχρονης ελληνίδας που διεκδικεί την ακεραιότητα της ύπαρξής της και την αυτοεκτίμησή της σε μια προσπάθεια αυτό-καθορισμού της ίδιας της ταυτότητάς της, όπως πολύ σωστά παρατηρεί η Γιάννα Αθανασάτου στο άρθρο της Οι γυναίκες από τις δύο πλευρές της κάμερας στο Όψεις του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου (τόμος 2, Αθήνα 2002). Η Ρήνη ερωτεύεται τον Ανδρέα, γόνο ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας του νησιού, ο οποίος προσβλέπει όμως και στην προίκα της. Ερχόμενη σε σύγκρουση με εκείνον αλλά και τη μητέρα της την Επιστήμη, επαναστατεί στην αγοραπωλησία της αγάπης και της ζωής της και ξεκινά παρά την εγκυμοσύνη της να εργάζεται σ’ ένα εργοστάσιο για να σταθεί στα πόδια της, αποφασίζοντας να φέρει μόνη της στον κόσμο το παιδί της.
Η ταινία απέσπασε τα Κρατικά βραβεία καλύτερης ταινίας, σεναρίου, α΄ γυναικείου ρόλου, φωτογραφίας, κοστουμιών, μουσικής και μακιγιάζ καθώς και τη Χρυσή Ελιά στο Φεστιβάλ Μεσογειακού Κινηματογράφου 1984.
Το αίτημα του μετασχηματισμού των προτύπων των φύλων απασχολεί ιδιαίτερα την Μαρκετάκη, μια δημιουργό έντονα πολιτικοποιημένη, προερχόμενη από τη γενιά του προδικτατορικού κινήματος, πολιτική εξόριστο της Χούντας στην Αλγερία, αλλά και διανοούμενη, με σπουδές στην Idhec στο Παρίσι, και αρθρογραφία ως κριτικού κινηματογράφου σε έντυπα όπως η Δημοκρατική Αλλαγή, Το Βήμα, Ταχυδρόμος.